စိမ္းလန္း

ကိုယ္ဘယ္အထပ္သြားရမယ္မွန္းမသိရင္
ဘယ္ေလွကားတက္ရမွန္းသိမွာမဟုတ္ဘူး
ေလွကားမွားတက္လို႔ ဘဝပ်က္သြားတာေတြလည္း
ရွိေကာင္းရွိမွာေပါ့ (အခုေတာ့လြယ္သြားၿပီေလ
ပ်က္လည္းခတ္မတ္မတ္ပဲ ဓာတ္ေလွကားေတြရွိၿပီမို႔)
ေလွကားမွားခဲ့လို႔ အထပ္မွားခဲ့လို႔
ေတြ႕ရမယ့္သူမေတြ႕လိုက္ရပဲ မေတြ႕ရမယ့္သူကို
ေတြ႕ရမယ့္လူလို႔မွားၿပီး ဆက္မွားဖို႔
ဒီေန႔ဟာလည္း တနလၤာပဲလား
တနလၤာေတြအမ်ားႀကီးလည္းမွားယြင္းခဲ့ၾကလို႔
ဝန္ႀကီးမ်ား႐ုံးမွာ ျမန္မာက်ပ္ေငြ၅၀၀ ေပးၿပီး
ဂိုက္ေကာင္ေလးက ဟိုဒီေခၚသြား
ရာဇဝင္ကို ေဝေဝဆာဆာခင္းျပတယ္
ဗိုလ္ခ်ဳပ္လည္းမွားယြင္းခဲ့လို႔မို႔
တိုင္းျပည္လည္းသမိုင္းလြဲေခ်ာ္ခဲ့လို႔မို႔
မူလအေဆာက္အဦဟာ သံထည္ေတြေလးခဲ့လို႔
လ်ာထားခ်က္နဲ႔မသိမသာနိမ့္က်ခဲ့ရတယ္
“မင္းတို႔ ဘာကိစၥရွိလဲ”ဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕
ေနာက္ဆုံးေမးခြန္းျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ခဲ့မယ္
(အေျဖဟာ ဒီေန႔အထိ က်ည္ဆန္ပဲ)
လုပ္ႀကံသတ္ျဖတ္သူဟာခ်ာတိတ္ေလးပဲရွိေသးတယ္
နံရံက မူလက်ည္ဆံေပါက္ေတြကို
အဂၤေတေတြခြာၿပီး ျပန္ရွာယူရတယ္
ျပင္ေရးမလားဆိုေတာ့လည္း
နဂိုကတည္းကအမွားေတြနဲ႔အ႐ိုးစြဲေနၾကၿပီမို႔
မနက္ဖန္ဟာ ပသို႔ဆိုေစ ဒီေန႔ထက္ေတာ့
ပိုပိုသာသာတည့္မတ္ပါေစေလ
ေၾကာင္လိမ္ေလွကားဟာလည္း အထပ္မွားတဲ့
လွည္းစားမႈအလိုအရ ဘဝျဖစ္ေနသမို႔
စစ္ဖိနပ္သံေတြပဲ့တင္တဲ့ အိပ္မက္ေလွကားေတြ ညစ္ေထးလို႔
နတ္ျပည္နဲ႔ငရဲျပည္လည္း အထပ္ထပ္
အထပ္ထပ္အမွားအယြင္းေတြနဲ႔ဆင္းတက္လို႔
အခ်ိန္တန္ရင္အေဖလည္းမလြဲမေသြသိခဲ့ရတာ
တစ္ခ်ိန္မွာ သားလည္း မ်က္ဝါးထင္ထင္ ျမင္သိလာရမယ့္
ေန႔စဥ္ဘဝရဲ႕ပေဟဠိ
ဒါနဲ႔ မနက္ဖန္လည္း တနလၤာပဲလား
တစ္ပတ္ခြန္ႏွစ္ရက္တနလၤာေတြခ်ည့္ထဲမွာ
သြားၾကည့္လိုက္ပါ ဝန္ႀကီးမ်ား႐ုံးအတြင္းျမက္ခင္းဟာ
– – – သမိုင္းရဲ႕ေဟာင္းေလာင္းေပါက္ႀကီးတစ္ခုထဲမွာ – – –
စိမ္းၿမဲစိမ္းလန္းစိုေျပ
က်ည္ဆံေတြ ျဖစ္ရပ္မွန္/မွားေတြ သမိုင္းရဲ႕ကိုယ္က်င့္တရား
တနလၤာရဲ႕ဘာသာစကားေတြနဲ႔
စိမ္းကားခ်င္တိုင္းစိမ္းလန္းလို႔ေနတာေလ
အလံတိုင္လိုေလွကားထစ္ေတြမွာ
ဘယ္အထပ္လိုဘယ္အလံဟာ
ဘယ္လိုေလထဲလြင့္ေနသလဲလို႔…..

ဇယလ
၁၇ ၾသဂုတ္ ၂၀

အသက္ေငြ႕ေငြ႕ထဲက အရာတစ္ခုရဲ႕ ပုံတူ

ဟုတ္ပါၿပီတဲ့၊ ဒါဆို ခဲပတ္ခြာလိုက္ေတာ့ အဲဒီစိတ္ဟာ အေငြ႕တေထာင္းေထာင္းနဲ႔ ပက္လက္ကေလးပဲလား။ ဆုပ္နယ္ၿပီး ေျမႀကီးနဲ႔လုပ္လို႔ရတဲ့အရာေတြထဲမွာ လူလည္းပါတယ္။ ဗုဒၶကေတာ့ ဓာတ္ႀကီး၃ပါးထပ္ေပါင္း။ ၅ပါးျပည့္ဖို႔ ကိုရင္ေလးပါ ထည့္လိုက္ရတယ္ဆိုပဲ။

အဲသလိုေတြေျပာေနၾကတာဟာ စကားေတြကြဲၿပီး အဓိပၸါယ္ကေတာ့ျမဴပဲ။ ကိုယ္ေျပာခဲ့ပါတယ္။ကိုယ့္မွာ ေျပာခြင့္ႀကဳံရတုန္းကေပါ့။ ခဗ်ၤားတို႔ဟာ တေစၦေတြမဟုတ္ရင္ တေစၦေတြေမြးတဲ့ ေၾကာင္ေတြပဲလို႔။ အဲဒီမွာ ညစာမစားခင္ ေလယာဥ္ဟာ၂ႀကိမ္ဆိုက္သြားတယ္။ မတည္ၿမဲျခင္းနိယာမဟာ တကၠစီထြက္တားတယ္။
Continue reading

The Dry Salvages ေက်ာက္ေဆာင္တန္းမ်ား (အပိုင္း ၅)

(အပိုင္း ၅ ရဲ႕ ၁)

မားစ္နတ္ဘုရားနဲ႔ဆက္သြယ္ဖို႔၊ ဝိဥာဥ္ေတြနဲ႔စကားေျပာဖို႔၊
ပင္လယ္ရဲ႕သတၱဝါဆိုးႀကီးရဲ႕အျပဳအမူကိုတိုင္ေတာဖို႔၊
ဇာတာခြင္နဲ႔ညႇိ၊တိရိစာၦန္ေတြရဲ႕အူေတြကလီဇာေတြ
ၾကည့္ၿပီး အနာဂတ္ေဟာ၊ မဟုတ္ရင္ ကသိုဏ္းဖန္လုံးထဲ
ျမင္တာေဖာ္ျပ၊
ထိုးၿမဲလက္မွတ္ေတြထဲမွာ ေရာဂါလကၡဏာကိုေလ့လာ၊
လက္ဖဝါးရဲ႕အတြန္႔ရာေတြကေနအတၳဳပၸတၱိေဖာ္ထုတ္၊
လက္ေခ်ာင္းေတြကေန ေၾကကြဲဘြယ္စစ္ထုတ္၊
ေပါက္မဲကေန နိမိတ္ဆိုးကိုထုတ္ျပန္၊ ခြက္ထဲက
လၻက္ေျခာက္႐ြက္ၾကည့္ၿပီးေတာ့လည္းထို႔အတူ၊
ဖဲထုတ္နဲ႔လည္းပေဟဠိေဖာ္ထုတ္၊ ထိပ္ဖ်ား၅ခုရွိတဲ့
ဂမၻီရၾကယ္ပုံသ႑ာန္ေတြ၊ဒါမွမဟုတ္ စိတ္ၿငိမ္ေစတဲ့
ဘာဘီက်ဴရစ္က္အက္ဆစ္ေတြနဲ႔ေဆာ့ကစား၊
ထပ္တလဲလဲေပၚေနတဲ့ အာ႐ုံ႐ုပ္ကို သိစိတ္မျဖစ္ခင္အဆင့္ရဲ႕
ထိတ္လန္႔ဘြယ္ရာေတြထဲခြဲစိပ္ေလ့လာ၊ သားအိမ္ကို
ေသာ္လည္းေကာင္း၊အုတ္ဂူကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊
အိပ္မက္ေတြကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ စူးစမ္းစစ္ေဆး
ေလ့လာသင္ယူ၊ ဒါေတြအားလုံးဟာ
မထူးျခားတဲ့ဝါသနာေတြ၊ယစ္မူးစရာသက္သက္ေတြ၊
သတင္းသာေတြမွာပါေလ့ပါထ က႑ေတြပါပဲေလ၊
ေနာင္လည္း ဒီအတိုင္းပဲ ျဖစ္ေနၾကမွာပဲ။
တိုင္းျပည္ေတြဒုကၡေရာက္ေနၾကခ်ိန္နဲ႔
ေတြေဝေမာဟေတြျဖစ္ၾကရတဲ့အခါမွာ အာရွတိုက္ရဲ႕
ကမ္းေျခေတြမွာျဖစ္ျဖစ္၊ လန္ဒန္ၿမိဳ႕ရဲ႕
အဲ့ဂ္်ဝဲလမ္းေပၚမွာျဖစ္ျဖစ္
လူသားရဲ႕သိလိုစိတ္ဟာ အတိတ္နဲ႔အနာဂတ္ကိုသာေဖြရွာၿပီး
အဲဒီဒိုင္မင္းရွင္းကိုပဲ စြဲလမ္းေနေတာ့တယ္။

T. S. Eliot
T. S. Eliot

Continue reading

မဲေခါင္ျမစ္ကူး ေျပာင္းလဲျခင္းရဲ႕ ပုံတူ

အိမ္ေ႐ွ႕ျခံေထာင့္ ေၾကာင္မႀကီးယို႔မိရာကိုျမႇဳပ္ထားတဲ့ေနရာဟာ ဘာမွမေပါက္ပဲေျပာင္သလင္းခါေျမကြက္။ ျမက္ေတာင္မေပါက္ဘူး။ ကင္ဆာလို႔ပဲထင္ပါတယ္။ ေနာက္ဆုံး မနက္၄နာရီေလာက္မွာမာန္ႀကီးႀကီးနဲ႔ေအာ္ဟစ္ၿပီးအသက္ထြက္သြားတယ္။ “ငါမေသရဘူး။ ငါမေသရေသးဘူးဟဲ့”လို႔မ်ားလား သူ႕ရာဇမာန္ႀကီးခဲ့ပုံ။ မာဂရိ(သ္) ဒ်ဴရာ့စ္ရဲ႕ The Lover ‘ခ်စ္သူရည္းစား’ ဝတၳဳထဲမွာ ၁၅ႏွစ္ခြဲအ႐ြယ္ျပင္သစ္မိန္မးပ်ိဳေလးဟာ မဲေခါင္ျမစ္ကူးသေဘၤာကုန္းပတ္ေပၚကေန ဆိုင္ေဂါန္ၿမိ့ေတာ္ဆိပ္ကမ္းမွာ ဇိမ္ခံကားနက္ႀကီးထဲေစာင့္ေနတဲ့ သူမရဲ႕ ၂၇ႏွစ္အ႐ြယ္ တ႐ုတ္-ဗီယက္နမ္သူေဌးသားရည္းစားကို ရင္တခုံခုံနဲ႔ေမွ်ာ္လင့္ရင္းပါလာတယ္။ ႐ုပ္႐ွင္လည္း႐ိုက္တယ္။ ဒ်ဴရာ့စ္က ဒါ႐ိုက္တာနဲ႔စကားမ်ားၿပီး သူ႕မူလဝတၳဳကိုျပင္ေရးလိုက္တယ္ ‘The North China Lover’ ။ သူ႕ဝတၳဳေတြဟာ ကိုယ္တိုင္ေရးအတၳဳပၸတၱိေတြလို႔ေျပာတယ္။ “ကြၽန္မဝတၳဳေတြထဲမွာ ကြၽန္မ ဘာတစ္ခုမွမလိမ္ခဲ့ဘူး။ ေယာက်ၤားေတြကိုေတာ့ကြၽန္မလိမ္တယ္။ ဘဝကိုေတာ့မလိမ္ဘူး”။

ယို႔မိရာဟာတစ္သက္လုံးအပ်ိဳမႀကီးပဲ။ သားအိမ္ထုတ္ထားလို႔။ သူနဲ႔လာလာကစားတဲ့ေၾကာင္ထီးႀကီးတစ္ေကာင္ေတာ့႐ွိတယ္။ တစ္ေကာင္နဲ႔တစ္ေကာင္ ကိုယ္ခ်င္းပူးကပ္ အၿမီးခ်င္းလိမ္ယွက္ လုံးၿပီးလွိမ့္ေနၾကတာ။ ေနာက္ေတာ့လည္း အထီးေကာင္ႀကီးဟာတစ္ခုခုသိသြားတယ္ထင္ပါရဲ႕။ မလာေတာ့ဘူး။ သူမ ရည္းစားနဲ႔အတူေနခဲ့တုန္းက သူမရည္းစားခြၽတ္ေပးခဲ့တဲ့ သူမရဲ႕ ႐ွင္မီးအႏြမ္းေလးကို သူမ ထုတ္ယူနမ္း႐ႈံ႕မိတိုင္း ေဝ့တက္လာတဲ့ ရင္ထဲကလိႈင္းလုံးႀကီး။


ဒီကဗ်ာေလး (ကဗ်ာ လို႔က်ေနာ္႕သတ္မွတ္ခ်က္) ေရးအၿပီးမွာ အေၾကာင္းအရာ content ထက္ အာေဘာ္ theme ေတြကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေသျခင္းတရားနဲ႔ ဘဝမွာေတြ႕ၾကဳံရတဲ့ (တမင္လုပ္ယူတဲ့) ေျပာင္းလဲျခင္းအျပင္ ဆင္ျခင္ယုတၱိနဲ႔နားမလည္ႏိုင္တာေတြ၊ ထုတ္ႏႈတ္အနက္ေကာက္မႈမျပဳႏိုင္တာေတြ။ ၿပီး အဲဒီအာေဘာ္ေတြ၊အနက္ေဖာ္/အနက္ေကာက္မႈနဲ႔အတူရ႐ွိတဲ့အာ႐ုံေတြ၊ အာ႐ုံခံစားမႈေတြ၊ ခံစားမႈေတြ။ ဝိုးတဝါးေရာယွက္။ ျမစ္ကူးျခင္းဟာလည္း ဘဝရဲ႕မက္တဖာတစ္ခုပဲ။ ဆိုေတာ့၊ အဲဒီအာ႐ုံေတြဟာ ပုံတူမွာဆို ဘယ္လိုေပၚမလဲ။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္မတူသလို တစ္ေယာက္တည္းမွာတင္ တစ္ခ်ိန္နဲ႔တစ္ခ်ိန္ တစ္ထစ္ခ်မတူႏိုင္တာ။ အဲဒါရဲ႕ပုံတူ။ ဒီေနရာမွာ ‘ပုံတူ’ ကိုယ္၌က မက္တဖာျဖစ္ေနတာ။

အဲဒါနဲ႔ ဘာရဲ႕ပုံတူ ညာရဲ႕ပုံတူ ေခါင္းစဥ္ေတြတပ္ၿပီးဆက္တိုက္ေရးလာခဲ့တာေတြ။ ကံေကာင္းရင္ ကဗ်ာစာအုပ္ေလးတစ္အုပ္ေပါ့… ‘အာ႐ုံရဲ႕ပုံတူအခ်ိဳ႕’. ..


The Dry Salvages ေက်ာက္ေဆာင္တန္းမ်ား (အပိုင္း ၄)

(အပိုင္း ၄)

အငူေပၚမွာတည္ထားတဲ့ဗိမာန္ရဲ႕မယ္ေတာ္ငဲ့
သေဘၤာေပၚေရာက္ေနၾကသူေတြ၊
ငါးဖမ္းျခင္းနဲ႔အသက္ေမြးၾကသူေတြ၊
ဥပေဒနဲ႔အညီ ဥဒဟိုသြားလာၾကသူေတြနဲ႔
စီမံခန္႔ခြဲၾကသူေတြအတြက္၊
ေတာင္းဆုျပဳေပးသနားေတာ္မူပါ၊အို၊မာတာ။

The Dry Salvages by T. S. Eliot
The Dry Salvages by T. S. Eliot

သားေတြ၊လင္ေယာက်ၤားေတြ၊ထြက္ခြာဖို႔ျပင္သူေတြ၊
အိမ္ျပန္ေရာက္မလာၾကေတာ့တဲ့သူေတြရဲ႕
ဇနီးမယားေတြ မိခင္ေတြျဖစ္ၾကတဲ့
အမ်ိဳးသမီးေတြအတြက္လည္း
ဆုေတာင္းပတၳနာေပးသနားေတာ္မူပါေလ
မယ္ေတာ့္သားေတာ္ျဖစ္တဲ့ ခရစ္ေတာ္ရဲ႕
သမီးေတြလည္းျဖစ္ၾကတာမို႔ေလ
ေကာင္းကင္ဘုံရဲ႕အရွင္သခငၻဳရင္မ
ဆုေတာင္းေပးေတာ္မူပါေလ။

သေဘၤာေတြေပၚရွိခဲ့သူေတြ၊ ေသာင္ျပင္မွာ
အေလာင္းအျဖစ္ပဲလာေသာင္တင္ၾကရသူေတြ၊
ပင္လယ္ရဲ႕ႏႈတ္ခမ္းေတြထဲမဟုတ္ရင္ ျငင္းပယ္လိုက္မွာမဟုတ္တဲ့
ပင္လယ္ရဲ႕ နက္ေမွာင္လည္ၿမိဳထဲ ဆုံးပါးသြားခဲ့ၾကသူေတြ
ဒါမွမဟုတ္ ပင္လယ္ေခါင္းေလာင္းရဲ႕
ထာဝရထူးျမတ္တဲ့ဆုေတာင္းျခင္းရဲ႕အသံ
မေရာက္ရွိႏိုင္တဲ့အရပ္ဆီ
ေရာက္ရွိသြားၾကသူေတြအတြက္လည္း သနားသျဖင့္
ေတာင္းဆုျပဳေပးေတာ္မူပါ၊မယ္ေတာ္မာတာငဲ့။

(အပိုင္း ၅ ဆက္ရန္)

The Dry Salvages ေက်ာက္ေဆာင္တန္းမ်ား (အပိုင္း ၃)

(အပိုင္း ၃ ရဲ႕ ၁)

ရံဖန္ရံခါ ကိုယ္စဥ္းစားမိတာက
ခရစ္ရ္ွနာမိန္႔ခဲ့တာ အဲဒါမ်ားလားလို႔
အျခားကိစၥေတြအေၾကာင္းမိန္႔ရင္း ဒါမွမဟုတ္
ဒီကိစၥကိုပဲ အျခားနည္းနဲ႔မိန္႔ခဲ့သလားေပါ့ေလ
အနာဂတ္ဟာတေျဖးေျဖးတိုးတိတ္သြားတဲ့သီခ်င္း၊
ဒါမွမဟုတ္ ေတာ္ဝင္ႏွင္းဆီ ဒါမွဟုတ္ ေနာင္တရဖို႔၊
ေရာက္မလာၾကေသးသူတို႔အတြက္
ေၾကကြဲေနာင္တရဲ႕
တစ္ခါမွဖြင့္မၾကည့္ရေသးတဲ့စာအုပ္တစ္အုပ္ရဲ႕
စာမ်က္ႏွာေတြၾကား ဖိသိပ္သိမ္းဆည္းထားတဲ့
ခရမ္းျပာႏုေရာင္ လာဗင္ဒါအခက္ေလး။
ၿပီး၊အထက္တက္တဲ့လမ္းဟာ ေအာက္ဆင္းတဲ့လမ္းျဖစ္၊
ေရွ႕သြားတဲ့လမ္းဟာ ေနာက္ဆုတ္တဲ့လမ္းျဖစ္လို႔။
စိတ္တည္ၿငိမ္စြာရင္ဆိုင္ဖို႔မလြယ္ေပမယ့္
ဒီကိစၥဟာေသခ်ာတယ္။ ကာလတရားဟာ
သမားေတာ္မဟုတ္ဘူး။လူနာဟာလည္း အခုဒီမွာ
မရွိေတာ့ဘူးေလ။
ရထားစတင္ထြက္ခြာတဲ့အခါ ခရီးသည္ေတြဟာေနသားစက်
သစ္သီးေတြ၊စာနယ္ဇင္းေတြ၊အလုပ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ေပးစာေတြနဲ႔
(သူတို႔ကိုပို႔ေဆာင္ခဲ့သူေတြဟာ စႀကံကေနထြက္ခြာ
သြားခဲ့ၾကၿပီေလ)
သူတို႔ရဲ႕ဝမ္းနည္းမ်က္ႏွာေတြဟာ တေျဖးေျဖး
သက္သာလာေတာ့တယ္။ နာရီေပါင္းတစ္ရာရဲ႕
ငိုက္မ်ည္းနရီလႊဲခ်ိန္မွာ။

ေရွ႕သို႔ခ်ီေလာ့၊ခရီးသြားအေပါင္းတို႔
ျခားနားသြားမယ့္ဘဝေတြဆီ မဟုတ္ရင္
ဘယ္လိုအနာဂတ္မ်ိဳးမဆိုဆီ၊
အတိတ္ကေနလြတ္ေျမာက္သြားလို႔ေတာ့မရဘူးေပါ့။
ဘူတာကထြက္ခြာလာတဲ့သင္ဟာ အခုသင္ မဟုတ္ေတာ့သလို
လမ္းဆုံးမွာဆိုက္ေရာက္ေတာ့မယ့္သင္လည္း မဟုတ္ဘူး။
သင့္ေနာက္ေက်ာမွာက်ဥ္းလာၾကတဲ့သံလမ္းေတြဟာ
တစ္ခုနဲ႔တစ္ခုခ်ိတ္ဆက္သြားၾကရင္း
တျဗဳန္းျဗဳန္းျမည္ေနတဲ့ ပင္လယ္ကူးသေဘၤာရဲ႕
ကုန္းပတ္ေပၚမွာ
သင့္ေနာက္ေက်ာမွာ က်ယ္ျပန္႔လာတဲ့ေရျပင္ေပၚက
ထယ္ေၾကာင္းေတြသင္ေငးရင္း
‘အတိတ္ဟာ ၿပီးဆုံးသြားၿပီ’ ၊ ဒါမွမဟုတ္ ‘အနာဂတ္ဟာ
မိမိတို႔ရဲ႕ေရွ႕ေမွာက္မွာ’ လို႔ သင္ေတြးေနရမွာမဟုတ္ဘူး။
ညေရာက္တဲ့ခါ ႐ြက္ဆိုင္းႀကိဳးေတြနဲ႔ထိပ္ဖ်ားမွာ
နဂိုအသံထက္ျမႇင့္ေျပာေနတဲ့စကားသံ
(နားထဲေတာ့မဟုတ္ဘူး၊ ကာလကိုယ္ထည္ခြံရဲ႕ တတြတ္တြတ္
ျမည္ေနသံ၊ဘယ္ဘာသာစကားနဲ႔မွလည္းမဟုတ္ဘူး)—-
“ေရွ႕သို႔ခ်ီေလာ့၊ပင္လယ္ႀကီးဆီခရီးသြားေနတယ္လို႔
ထင္ျမင္ၾကသူေတြ၊ တေျဖးေျဖးေဝးကြာက်န္ရစ္ခဲ့တဲ့
ဆိပ္ကမ္းကိုျမင္ေတြ႕ခဲ့ၾကရသူေတြဟာ
သင္တို႔မဟုတ္ၾကသလို ဆိုက္ေရာက္တဲ့အခါဆင္းလာၾကမယ့္
သူေတြလည္းမဟုတ္ၾကဘူး။ေဟာဒီနီးစပ္ရာနဲ႔
ေဟာဟိုေဝးကြာတဲ့ကမ္းေျခတို႔ၾကားမွာ
အခ်ိန္ကာလဟာ သူ႔တည္းရွိေနခ်ိန္မွာ စိတ္တစ္ခုတည္းနဲ႔
အတိတ္နဲ႔အနာဂတ္ကို ဆတူေတြးၾကည့္ပါ၊
လက္ေတြ႕လုပ္ေဆာင္ျခင္းလည္းမဟုတ္
ဘာမွမလုပ္ပဲေနျခင္းလည္းမဟုတ္တဲ့အခိုက္မွာ
သင္ဒါကိုသေဘာေပါက္လက္ခံရလိမ့္မယ္ —-
‘လူတစ္ေယာက္ရဲ႕စိတ္ဟာ ဘဝရဲ႕ဘယ္ဘုံျဖစ္ျဖစ္မွာ
အာ႐ုံစူးစိုက္ေနခ်ိန္ဟာ ေသရေတာ့မယ့္အခ်န္ပဲျဖစ္တယ္’—
အဲဒီတစ္ခုတည္းေသာလုပ္ရပ္ဟာ (ေသဖို႔က်ေရာက္တဲ့
အခ်ိန္ဆိုတာ ရွင္တုန္းအခိုက္အတန္႔တိုင္းမွာ)
အျခားသူေတြရဲ႕ဘဝေတြမွာ အက်ိဳးအျမတ္ရရွိေစလိမ့္မယ္၊
လုပ္ေဆာင္မႈရဲ႕အသီးအပြင့္ကိုေတာ့မစဥ္းစားေလႏွင့္။

The Dry Salvages - T. S. Eliot
The Dry Salvages – T. S. Eliot

Continue reading