ေရမေျခာက္ေသးခင္ အေျပးအလႊားမွတ္စု

ေျမာက္ဦးမွာဒံုးက်ည္က်ရင္
ပုဂံမွာစစ္ျဖစ္သြားႏိုင္တယ္
FB logic နဲ႔ ဗီဒီယိုဂိမ္းကစားပါလား
‘ေထာင္ေတြစုထားတဲ့ျပည္’ လို႔အလ်ဥ္စလိုမေနာက္လိုက္ပါနဲ႔ေလ
ေက်ာင္းတုန္းကအလြတ္က်က္ခဲ့တာေတြလႊင့္ပစ္လိုက္ရၿပီ
အေမအိုဟာသံဆူးႀကိဳးေနာက္မွာတေစၧလို
စခန္းဟာဒုကၡစစ္ေျပး အယုဓၵရအျဖစ္ေလး
ေဘးေရွာင္ရာဟာမေဝးေခါင္ပါဘူး
ျပည္တြင္းေလယာဥ္နဲ႔တင္တစ္နာရီခြဲေလးသာသာေပါ့
ငံု႔ၾကည့္ရင္စိမ္းလန္းမႈေတြနံရိုးၿပိဳင္းၿပိဳင္းလူသတ္ကုန္း
ညစ္ပတ္ေပေရေနၾကတဲ့ကေလးေတြဟာ
ညစ္ပတ္ေပေရေနတဲ့ခတ္ႀကီးထဲေသြးေခ်ာင္းလိုစီးဆင္း
ဆိုင္းသံဗံုသံေတြနဲ႔ကားတန္းေရာက္လာတယ္
လူႀကီးမိန္႔ခြန္းေဟာမယ္ သၾကားလံုးေကၽြးမယ္
လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ဓာတ္ပံုရိုက္ၿပီးလက္ျပျပန္သြားတယ္
ဤတြင္တစ္ေန႔တာတာဝန္ၿပီး၏ ညသတင္းမွာထပ္ၾကည့္
ယာယီရပ္ဆဲပစ္ကြင္းထဲကင္မရာေတြတဖ်တ္ဖ်တ္
အလံေတြတလူလူနဲ႔အယူသမားရဲ႕စစ္ဝတ္စံု Continue reading

မ်က္ရည္

ဦးခင္ေမာင္ရင္ငိုတတ္တယ္၊ သူ႔အေဖအေမအေၾကာင္းေျပာတိုင္း။ ကိုသင္းခိုင္ငိုတယ္၊ သူ႔ငယ္ဘဝနဲ႔မိဘေတြအေၾကာင္းေျပာရင္း။ ကိုေအာင္ခ်ိမ့္ငိုတယ္၊သူ႔က်န္းမာေရးနဲ႔ပတ္သက္လို႔။ ကိုေခ်ာငိုတယ္၊ညီမေလးမမျမင့္အတြက္ လိုတာေတြသူမေပးႏိုင္ခဲ့လို႔။

ေရနံေတြပမ္းထြက္သလို၊ကမၻာေျမႀကီးရဲ႕အလႊာေတြေအာက္ဖိအားေတြရဲ႕ဖိစီးမႈေတြကေနပမ္းထြက္တဲ့မ်က္ရည္ေတြမဟုတ္ရင္ရာႏႈန္းျပည့္စိတ္အဟုန္နဲ႔ခုန္ဆင္းၾကတဲ့ေရတံခြန္ေတြအျခားကမၻာကမီးေတာင္ဝကေခ်ာ္ရည္ေတြဟာဒီမွာ မ်က္ရည္လာျဖစ္ၾက၊သြန္းၿဖိဳးၾကတယ္၊စိတ္ခ်ည့္သက္သက္ဆက္တိုက္မ်က္ရည္ေတြ၊ေယာက်္ားရင့္မႀကီးေတြရဲ႕ေခတ္ေတြကိုေရဆန္ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကရတဲ့ၿမိဳသိပ္လူသားမ်က္ရည္ေတြ။

ခ်ဴစရာမလိုပူစရာမလိုယူခ်င္လို႔ေတာင္ေတာင္းလို႔မရတဲ့မ်က္ရည္ေတြသူ႔အခ်ိန္သူ႔အခါသူ႔အလိုလိုတသြင္သြင္ပင္က်မ်က္ရည္ေတြ။

ေဟာဒီမွာေလ၊မ်က္ရည္ေတြ။ဘာမွမေဟာ၊ဘာမွမေျပာ၊ ေလၽွာကနဲစိတ္အံဆြဲထဲကထြက္လာတဲ့ကံစီးေတာ္ျမင္းပန္းပြားတဖြားဖြားနဲ႔ဟီသံကိုအသံပိတ္ခ်လိုက္တဲ့မ်က္ရည္ေတြ။

ဇယလ
၁၄ စက္ ‘၁၉

ကဗ်ာအေၾကာင္း ေျပာပါတယ္ (၅၃)

ကဗ်ာပုဒ္ကိုေက်ာ္လြန္မွကဗ်ာဆီေရာက္တယ္ဆိုတဲ့အယူအဆနဲ႔ကဗ်ာဟာကဗ်ာပုဒ္ထဲမွာပဲရွိတယ္ဆိုတဲ့ကဗ်ာအယူအဆႏွစ္ခုေပါ့ေနာ္။ပထမအယူအဆကရုပ္လြန္အယူအဆ။ကဗ်ာပုဒ္ဆိုတဲ့စကားလံုးဖြဲ႕စည္းမႈအစုအေဝးဆိုတဲ့ရုပ္ကေန အဓိပၸါယ္/အနက္/ခံစားမႈ/ရသ စသည္တို႔ဟာ ‘ေပၚထြက္’ လာတဲ့သေဘာ။ကဗ်ာခံစားမႈဟာအဆိုပါ
ရုပ္အစုအေဝးကိုလြန္တဲ့သေဘာ။လစ္ရစ္က္ကဗ်ာနဲ႔
လစ္ရစ္က္ခံစားမႈဟာဒီသေဘာျဖစ္တယ္။
ေရးသူရဲ႕ခံစားမႈ—ကဗ်ာပုဒ္—ဖတ္သူခံစားမႈ။
အဲသလိုသြားတာကိုး။

အဲဒီမွာေလာကီခံစားမႈကအစေလာကီလြန္မကၲာဖစ္ဆစ္ကလ္ဂနၵာရီ/ဂနၵာရအာရံုခံစားမႈအထိသြားတယ္။
ခံစားမႈဗဟိုျပဳအိက္စ္ပရက္ဆစ္ဗ္၊ဒိ(ပ္)အစ္ေမ့ဂ်္၊ဆူရီယလ္၊ဆာလမန္း၊အဒိုးနစၥတို႔အားလံုးအက်ံဳးဝင္တာေပါ့။
ကဗ်ာပုဒ္ဟာအခြံျဖစ္ၿပီးအခြံထဲကေနကဗ်ာဆိုတာထြက္ရွိလာတဲ့သေဘာ။အိနၵိယဂနၲဝင္၊တရုပ္ဂနၲဝင္၊အေရွ႕အလယ္ပိုင္းဂနၲဝင္ကဗ်ာေတြလည္းဒီလိုပဲအဆိုရွိၾကပါတယ္။
Continue reading

ကစားသမားတို႔ကိုၾကည့္ျခင္း

အလင္းစက္ကြင္းေလးထဲ
သူတို႔ေျပာေနၾကတာ။

သူတို႔ေျပာခဲ့ၾကတာေတြ၊ဓနဆီ
လွမ္းခဲ့ၾကတဲ့အရာေတြ
ေလာဘဆီ—–

အလြန္မွာ၊ညဟာ
အဝါေရာင္လကိုဖက္တြယ္လို႔။

သူ႔ထဲသူျပန္ေခါက္သိမ္းရတဲ့
စကားမ်ဳိးေပါ့၊ျမင့္တက္လာတာဟာ
ဆူညံမႈဆီသို႔သာပဲ—-

အေမွာင္ထဲမွာသစ္ရြက္ေတြထိေတြ႕ၾက
ၿပီးကြဲကြာၾက၊အလင္းေတြဟာ
ျဖတ္သြားတဲ့ၾကားမ်ားသာ။

စကားလံုးေတြေဝဝါးမႈထဲမွာ
အဲဒီလက္ေတြလႈပ္ရွားပံုေတြဟာ
ၾကည့္စရာျဖစ္ကိုျဖစ္တယ္—-

နားဆင္စရာကိစၥတစ္ခုျဖစ္တယ္
ညထဲသစ္ရြက္ေတြေနရာေျပာင္းေနၾကတာ
အဲဒီအဝါေရာင္လကိုစြဲျမဲယံုၾကည္ေနရတာ။

(ဩစေတးလ်ကဗ်ာဆရာမ Cameron Lowe ရဲ႕ ‘Watching the Players’)

ဇယလ
၂၃:၅၈ ၁၀ စက္ ‘၁၉

ေမြးေန႔လက္ေဆာင္

“ေမြးေန႔လက္ေဆာင္
ဘာေပးမလဲ”
ေမြးခဲ့တာၾကာလွၿပီ စတင္ေမြးဖြားခဲ့တာ
ျပာလဲ့ေနတဲ့ေရစီးေဘးကေက်ာက္စရစ္ျဖဴေလးငယ္
မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႕ နတ္သားနဲ႔နတ္သူမတို႔
နတ္တို႔အေလၽွာက္ နတ္ခ်စ္တင္းေႏွာ
ၾကည္လင္ေသာ နတ္တို႔ရဲ႕ဖိတ္လၽွန္လၽွန္က်
အႏုဇီဝေတြထဲက အမြန္ဆံုးအျမတ္ဆံုး
ကလလေရၾကည္နဲ႔ အမတ မ,ဥ တို႔က
ဖြံ႕ၿဖိဳးမွ ုနတ္ေရႊစင္ နတ္တို႔ရဲ႕ေအာင္ျမင္မႈသဘင္
နတ္ရွင္တို႔ရဲ႕သန္႔စင္ေသာ နတ္ဘဝရဲ႕အေမြရွင္
“တစ္ဘဝလံုး
ေပးထားၿပီးၿပီေလ။ေန႔တိုင္းဟာ
ေမြးေန႔ေပါ့”
လူျဖစ္မႈရဲ႕နတ္ဘဝ ယာယီေမ့ေပ်ာက္သြားတဲ့အလ်ဥ္
“မရဘူးကြာ၊
ပါးကိုေတာ့
နမ္းေပးဦး”
ထိေတြ႕မႈရဲ႕အစ
ထိေတြ႕မႈမွာယံုၾကည္စြာတစ္ဘဝ
ထိေတြ႕မႈမွာနတ္ဘဝ
လူ႔ဘဝကိုဆင္းသက္ခဲ့ၾကတယ္
ႂကြပ္ႂကြပ္ရြရြ ေက်ေက်နပ္နပ္ ေက်းဇူးတရားကို
အသိမွတ္ျပဳ
နမ္းလိုက္ပါတယ္
နမ္းျခင္းရဲ႕ႀကီးျမတ္ေသာအဓိပၸါယ္နဲ႔
ရင္ထဲကနတ္ဘဝေတြကတည္းက
လိပ္ျပာထိေတြ႕မႈနဲ႔ နတ္တို႔ေပးတဲ့ရွားရွားပါးပါး
မဟုတ္ရင္ေပါေပါမ်ားမ်ားထူထူထပ္ထပ္
ေတြၾကား Continue reading

စကားအားျဖင့္

ျဖစ္လာေတာ့မွာေတြကို
ႀကိဳသိလို႔ရတယ္
ဗမာစကားမွာ
နိမိတ္ဆိုတာရွိတယ္
ပံုေတာ့မဟုတ္ဘူး
အာရံု
ရုပ္ဆိုတာျဖစ္မလာခင္
ေကာင္းကင္ဟာဘာမွမေျပာဘူး
အာရံုကပဲယူရတာ
နာမ္ဘာသာစကား
ေန႔ေတြဟာ
ရုပ္-နာမ္ေတြနဲ႔ဖြဲ႕စည္းမႈေတြျဖစ္လာတာ
ဘာမွမေသခ်ာဘူး
ဘာမွပံုစံခြက္ထဲမရွိဘူး
ဘာမွမွာဘာမွေတာင္မရွိဘူး
ခ်စ္ျခင္းမွာျမတ္ႏိုးျခင္းမကပ္ရင္မပီျပင္ဘူး
ၾကားမွာဘာသာစကားအရမ္းဝင္တယ္
မရွိုလို႔လည္းမမွန္ဘူး
ရွိလို႔လည္းမမွန္ဘူး
သိလို႔လည္းမဟုတ္ဘူး
မသိလို႔လည္းမဟုတ္ဘူး
ရုပ္ဘဝတစ္ခု
နာမ္ဘဝဘယ္ႏွခု
လူဆိုတာ ‘ငါ’ လည္းျဖစ္တယ္
လူဆိုတာကြန္ယက္ေတြ
ျဖတ္သန္းရာလမ္းခြလည္းျဖစ္တယ္
ဘာမွလည္းမျဖစ္ဘူး
အရာအားလံုးလည္းျဖစ္တယ္
ေသြးဆိုတာထြက္က်မွမဟုတ္ဘူး
အတြင္းထဲလည္းဖိတ္တတ္တယ္ Continue reading