ႏွစ္သစ္အလို

အဝတ္တစ္ထည္လိုခြၽတ္ခ် ၿပီး စိမ့္ေနတဲ့ေရထဲ ေျခတစ္ဘက္အရင္ထိုးစမ္းဆင္းစိမ္လိုက္လို႔ရတဲ့ ႏွစ္သစ္ဆိုရင္ေပါ့ လို႔ ေတြးမိၾကမွာပါပဲ။ ‘ဝတ္လစ္စလစ္’ ဆိုတဲ့စကားလံုးမွာဟန္ေဆာင္မႈ ဖံုးကြယ္မႈ မ႐ွိဘူး။ ခနၶာကိုယ္တစ္ခုမွာ သူမအျဖစ္႐ွဴေနတဲ့အသက္။တမင္ရည္ရြယ္မထားသလိုနဲ႔တမင္ရည္ရြယ္ထားသလားၾကံဳႀကိဳက္မႈ။သူမ ရယ္သံမွာ သူမ မ်က္ႏွာလႊဲဟန္မွာ။လမ္းေပၚအိပ္ေနတဲ့ေခြးတက္နင္းမိေတာ့မလို႔သူမဆီသူအေမာတေကာအလာမွာ။သူမရဲ႕အက်ၤီေအာက္ကလံုးဝန္းေတာေတြေပၚႏွစ္သစ္ကူးဟိုဘက္မွာသူႏိုးထခ်င္တာ။ငွက္ေတြအုပ္လိုက္ထပ်ံသြားသလိုသူ႔ကိုယ္ထဲ။စားပြဲေပၚေမွာက္ထားတဲ့သူမရဲ႕လက္ဖဝါးတစ္ဘ္ေအာက္မွာ သစ္ခက္ေလးႏႈတ္ၾကားခ်ီလာတဲ့ခ်ဳိးျဖဴ။ေမွာင္မိုက္တဲ့ေကာင္းကင္မွာေလွနစ္ျမဳပ္ျခင္းလည္း။ေကာင္းခ်ီးမဂၤလာေရာက္ေစေသာဝ္ ကိုပဲထပ္ခါထပ္ခါ။ဇာတ္လမ္းသေဘာဆိုရင္ေတာ့တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ စကားတစ္္ခြန္းခြန္း အဓိပၸါယ္႐ွိတဲ့တိုုးတိတ္ပင့္သက္တစ္ခ်က္ လိုက္ေလ်ာလိုက္ရမလား အိုကြယ္ ဒါဟာႏွစ္သစ္ကူးညပဲ မ်က္ဝန္းေထာင့္မွာလိပ္ျပာေတာင္ပံ႐ုတ္ၿပီးနားေတာ့မေယာင္။သယ္ေဆာင္လာခဲ့တာ သယ္ေဆာင္ထားထားရတာေတြ ဆိပ္ကမ္းမျမင္ေသး။ဆပ္ကပ္ထဲမွာပဲ ငိုေနတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႔လူရႊင္ေတာ္ဟာ သူ႔ေခါင္းကို ျခေသၤ့ပါးစပ္ထဲထိုးထည့္လို႔။မၾကာမီမွာႏွစ္သစ္ကိုဘယ္လိုႀကိဳဖို႔။ကယ္တင္ခံ ေနာဧသေဘၤာထဲ သူပါမပါ နာရီဟာ သန္းေကာင္ယံ၁၂ ကို မ်က္စိေထာင့္ကၾကည့္လို႔။ႀကိဳးတစ္မ်ွင္ေပၚအတၱေဘာႀကီးခ်ိတ္တြဲလို႔

ဇယလ
၁ ဇန္ ‘၂၀

အိပ္မက္ေတြရဲ့ ထီေပါက္ဖို့ ဘယ္ေလာက္ေရာအိပ္တာမို့လို့လဲ

ဆး႐ုံဆင္းခါစ နာလန္ထအေမကို ညီမအိမ္မွာပဲ
ေနခိုင္းတာအကၤ်ီတစ္စုံကိုႂကြပ္ႂကြပ္အိပ္ထဲထည့္
ၿပီး လစ္ရင္လစ္သလို အေဖ့ဆီခိုးျပန္သတဲ့။ႏွစ္ေယာက္စလုံး
ရွစ္ဆယ္ေက်ာ္ေတြ။ဆိုေတာ့။လြမ္းၾကမွာပဲေပါ့။
ညႇိုးေျခာက္ေနတဲ့ဘုရားပန္းေတြ။သံေယာဇဥ္
မျပတ္နိုင္ေသးတဲ့ရိုးရိုးစင္းစင္းအတူၿငီးေငြ႕မွု
ေတာက္ေလာင္တဲ့အိမ္ခန္းေလး။ၾကည့္ေနက်
စီးရီး၊ျဖစ္ေနက်ရန္၊ရွိေနက်ပရေလာက။ဆီမီးတစ္ခုခု
မၽွဥ္းေတာက္ေနတုန္းပဲလို့မျမင္ရတာ။ရာသီေတြ
႐ုတ္ခ်ည္းေျပာင္းတာစကၠန္႔မလပ္။ေန႔လည္စာ
ဝင္ေအာင္စားၿပီးေန႔လည္ခင္းမအိပ္ခင္ဂ်င္လို
လည္တဲ့ေလာကေတြ။ဖုန္မွုန္႔လိုလိုေရႊမွုန္ေတြလား
စိတ္ႏွာေခ်လိုက္ရတာေတြ။ေသသြားတဲ့
ေၾကာင္ေလးရဲ့အစာခြက္ဟာၾကာၿပီေနရာမေရြ႕။
ဝရံတာမွာအိုးထဲကဗုဒၶံသရဏံပင္ဟာလွမ္းလွမ္းၾကည့္။
ဘဝဟာရိုက္ခံရတဲ့ေၾကးစည္ျဖစ္သလိုအေမႊးတိုင္ရဲ့
ရနံ့လည္းျဖစ္ရဲ့လို့ဘာသာေရးမဂၢဇင္းမွာ။
တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ေစ့ေစ့
မၾကည့္မိဖို့ဟာေနာင္တနဲ႔ဆက္သြယ္မွု။နက္ရွိုင္းတဲ့
အေပၚယံထဲမကၽြံက်ဖို့။ႏွလုံးကိုထုတ္၊နည္းနည္း
ျဖစ္ညႇစ္ၿပီးျပန္ခုန္လာတဲ့အခါျပန္ထည့္လိုက္ဖို့။
ေမြးလမ္းေၾကာင္းမွာေဒါသမက်န္ရစ္ဖို့။
ေရထဲမဆင္းပဲနဲ႔ေတာ့ေရကူးလို့မရဘူးေပါ့။
နစ္တဲ့အခါလည္းဘာဝနာကိုလွမ္းဆြဲေပါ့။အိပ္ေရး
ဝဖို့လည္းယုံၾကည္မွုရွိဖို့လိုတာေပါ့။အကယ္၍
ေမးခဲ့ရင္၊ဟုတ္တယ္၊ငယ္မူျပန္တဲ့အနမ္းတစ္ပြင့္။
မဟုတ္ဘူး၊အစိပ္စိပ္အမႊာမႊာကြဲလြယ္တဲ့ေႂကြထည္
အ႐ုပ္ေလး။ဝင္လာတဲ့ေလာကီလြန္လက္ထဲက ၾကည့္စမ္း
လတ္ဆတ္ႀကိဳင္သင္းတဲ့အရင္းအတိုင္းစပယ္အိုးပုတ္ေတြ။ ။

ဇယလ
၂၆ ေမ ကိုဗစ္၂၀

မင္းဟာကိုယ့္ရဲ့…

မင္းဟာကိုယ့္ရဲ့အနႏၲစၾကဝဠာအလြန္က
ကိုယ္သင္းနံ့ေလးျဖစ္တယ္ သင္း-သင္း-ေလး

မင္းဟာကိုယ့္ရဲ့စစ္ေၾကာေရးစခန္းအလြန္က
ရွင္ ေနတဲ့ေသြးနီဥျဖစ္တယ္ ေသြး-နီ-ဥ

မင္းဟာကိုယ့္ရဲ့ေရာဂါဘယအလြန္က
သစ္ေတာက္ငွက္ျဖစ္တယ္ ေတာက္-ေတာက္-ေတာက္

မင္းဟာကိုယ့္ရဲ့အာဏာပါဝါအလြန္က
ယူကလီးလီးေလးျဖစ္တယ္ တင္းဂ္-ေတာ္င္-တင္းဂ္

မင္းဟာကိုယ့္ရဲ့ကြယ္လြန္ျခင္းအလြန္က
ရင္ခုန္လွုပ္ရွားဘြယ္ပီယာနိုတီးလုံးျဖစ္တယ္
(မေဖာ္ျပနိုင္)

မင္းဟာကိုယ့္ရဲ့ကဗ်ာေတြအလြန္က
လနဲ႔ပင္လယ္ရဲ့ခ်စ္မွုျပဳျခင္းျဖစ္တယ္
(ၾကဳံဘူးမွသိလိမ့္မယ္)

မင္းဟာကိုယ့္ရဲ့မင္းအလြန္က
မဖြင့္ရေသးတဲ့စာအိတ္ျဖဴျဖဴေလးျဖစ္တယ္။ ။

ဇယလ
၂၁ ေမ ကိုဗစ္၂၀

မွတ္ခ်က္။ ။
ဟဲရိယစ္တ္ မလႅင္န္ကိုအားက်၍။

ရြာၿပီေဟ့… ရြာၿပီ… ဒါမယ့္ မုန္တိုင္းမိုး

မွန္းေတာ့ဦးေႏွာက္ခြဲစိပ္ပါရဂူ ကိုယ္တိုင္က
ဦးေႏွာက္ပါမလာေတာ့ ေတာမွာဆြဲခန္႔ေပါ့
ေဘာက္ဖတ္တိုင္းသိန္းငွက္မွမျဖစ္တာကိုႏွလုံးသြင္း
လူမွု-ယဥ္ေက်းမွုျပသနာဆိုပါဆို့
ကိုယ့္ဘဝနရီနဲ႔ကိုယ္ပဲအရက္မူးၿပီး
သူစိမ္းေတြေရွ႕ကဗ်ာလိုလိုဘာလိုလိုေတြရြတ္
အမယ္ ခ်ာတိတ္မအခ်ိဳ့ကလာမိတ္ဆက္ၾကတယ္
အခ်ိဳ့ကလက္ထဲပိုက္ဆံလာထည့္ေပးၾကတယ္
လိင္ကိစၥနဲ႔မကင္းတဲ့အမူအယာအခ်ိဳ့ဟာ
မိန္းမလွအခ်ဳိ့ကလာေနၾကတာအံၾသရ
ကိုယ့္မွာလည္းခုတ္ပိုင္းတဲ့အကိုင္းဘက္ပဲ
အျမဲလိုလိုေရာက္ေနေတာ့ ေတာျပန္ရတာေပါ့
အေျခအေနေတြေပးခဲ့ရင္ကိုယ္ဟာေက်ာင္းမွာ
ေက်ာင္းထိုင္ဘုန္းႀကီးျဖစ္ေနမွာ
တရားေတြဘာေတြေဟာၿပီးေထာေနမွာ
တရားရစရာပဲ ေဘာက္ဖတ္လို့ထင္ေနခဲ့တာ
တီေကာင္ေလး အေနာက္တိုင္းပန္းခ်ီကားထဲမွာ
ေတာင္ပံေတြနဲ႔တီေကာင္ ဆာရီယယ္ဆိုလား
သူ႔ပုံတူကိုျပန္စားေနတဲ့ပုံ
မိုးတစ္စက္ထဲကနိုက္ႀတိဳဂ်င္ရဲ့ပမာဏဟာကိုယ္ပဲ
ႏွလုံးရွိတိုင္းႏွလုံးသားရွိၾကတာမွမဟုတ္တာ


ဆိုပါစို့ အဲ့လိုကဗ်ာ ‘ကဗ်ာ’လို့ပဲဆိုပါစို့…အာ႐ုံယူစရာေတြေပးထားေပမယ့္ဘယ္ကိုမွဟုတၱိပတၱိမေရာက္တာမ်ိဳး…

အေပၚယံမွာတစ္ခုခုေျပာေနသလိုနဲ႔ဘာေျပာေနမွန္းမသိရတာမ်ိဳး…တီဗီခ်ယ္နလ္တစ္ခုၿပီးတစ္ခုေျပာင္းေနတာမ်ိဳး…အေရြ႕ေတာ့ရွိတယ္၊လားရာမရွိတာမ်ိဳး…ျငမ္းတစ္ခုခုမရွိပဲခ်ိတ္ဆက္ထားမွု…အေဆာက္အအုံလို့ေတာင္ေခၚရခက္…တကၠနိေတြယူသုံးထားပုံရတယ္၊ဒါေပမယ့္ဖြဲ႕စည္းမွုရဲ့လိုအပ္ခ်က္မဟုတ္ပဲစိတ္ကစားရာလိုျဖစ္ေနတာ….

ဒါကို ကဗ်ာ လို့ထင္ေကာင္းထင္ၾကမယ္…ပို့စ္ေမာ္ဒန္လို့ေျပာရင္ေျပာၾကမယ္…သူ႔အႀကိဳက္သူ႔အလိုက္နဲ႔သူနဲ႔ထိုက္တန္တာ…ဒါဟာ ကဗ်ာ မဟုတ္ဘူး ဒါမွမဟုတ္ ကဗ်ာမဟုတ္ေသးဘူး လို့ ေျပာမယ့္သူေတြလည္းရွိမွာပဲ….

ေရးဖြဲ႕ပုံေျပာင္းလဲတိုင္း ကဗ်ာသစ္ဖို့မေျပာနဲ႔ ျဖစ္ေတာင္ျဖစ္မလာတတ္တာေတြကို သတိျပဳမိရင္း မိုးကေတာ့ရြာပါၿပီေလ…ရာသီမိုးမဟုတ္တဲ့မုန္တိုင္းမိုး

ကိုဗစ္ကာလမွာ သစၥာပန္းမ်ားနဲ႔ေမလ

ေသရြာကျပန္လာတဲ့ ေမလဟာ
ေမလကို ေသရြာေခၚဖို့ျပန္လာတယ္
သေရွာဟာသေရွာ
မေလဟာမေလ
အဲသလိုမခြဲထားပါနဲ႔ေလ
ဧၿပီလဟာအရက္စက္ဆုံး လို႔
အဲလိယစ္တ္ေျပာခဲ့ရင္ ေမာင္ေခ်ာႏြယ္မွာလည္း
ေမလကိုအေသသာျပန္ရလိုက္တဲ့ေမလပါ
ေသရြာမွာေမလဟာ ဘယ္ေတာ့မွမေသေတာ့ဘူး
ေမလဟာေသရြာမွာထာဝရ
ထာဝရတို့ရဲ့ေသရြာဟာေမလ
ေသရြာေတြဟာေမလမွာထာဝရ

ကိုဗစ္ကာလမွာ သစၥာပန္းမ်ားနဲ႔ေမလ
ထာဝရရဲ့တမလြန္ထံမွာ လွဆဲကို

ကိုယ္ထဲ ေရခဲတိုက္လို ေအးစက္ေရခဲေရ

The Uncannyတဲ့။ စင္းစင္းေျပာရင္ေတာ့သဘာဝမက်၊သဘာဝလြန္ေပါ့။ ဖရြိဳဒ္ကိုပဲကိုးကားရရင္ ဂ်ာမန္လို heimlich (h) နဲ႔ unheimlich (uh)။ h ကအဖန္ဖန္သိၿပီးသား၊ေတြ႕ၾကဳံၿပီးသား၊ရင္းႏွီးၿပီးသား၊ကိုယ့္ေန႔စဥ္ဘဝရဲ့ရွိမွုသိမွုနဲ႔ေနသားက်ၿပီးသား၊ကိုယ့္အိမ္လိုယာလိုသေဘာထား။ uh က လၽွို့ဝွက္ဆန္းၾကယ္တာ၊ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္မဟုတ္တာ၊အစိမ္းတိုက္လိုျဖစ္တာ၊ပုန္းလၽွိုးကြယ္လ်ိဳးအႏၲရာယ္ျပဳတာ၊ေက်ာစိမ့္ေစတာ။ တစ္နည္းေျပာရရင္ h က သိစိတ္နဲ႔ဆိုင္ၿပီး uh က မသိစိတ္ကလာတာ။ Uncanny event အျဖစ္အပ်က္ဆိုတာက ဖရြိဳဒ္အလိုအရ uh မဟုတ္ဘူး။ ထူးဆန္းမွု၊ဆန္းၾကယ္မွုသက္သက္ထက္ h ထဲ uh ေပါလာတာ၊ သို့မဟုတ္ uh ထဲမွာ h ကိုေတြ႕ရွိတာ။ h နဲ႔ uh ေတြ႕ရွိေပါင္းစပ္ၾကတာ။ ေန႔စဥ္ပုံမွန္ေတြ႕ၾကဳံေနထိုင္မွုထဲ uh ေကာက္ျဖစ္တာ။ ဆင္ျခင္ယုတၱိမရွိ၊သိမွုရဲ့လုံျခဳံမွုကိုဂုတ္ေကန ဇတ္ကနဲေကာက္ခါ။အရွိတရားထဲဝင္ေရာက္လာတဲ့ေလာကီလြန္ပရ။အေပၚယံပုံမွန္ဘဝမ်က္ႏွာျပင္ကေနေအာက္ကအိပ္မက္ဆိုးႀကီးလိုထဲကၽြံက်၊မဟုတ္ရင္အိပ္မက္ဆိုးႀကီးဟာေန႔စဥ္ပုံမွန္ဘဝထဲေရာက္ေနတာ။

ခဗၤ်ားဘယ္ကစမလဲ၊ဘယ္ကစစ အဲဒီအစထဲမွာဝိဥာဏ္ေတြရွိႏွင့္ေနၿပီးေျခာက္လွန္႔လို့ေနတာ။သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္းအစဆိုတာလုံးဝမရွိတာ။

ကားလ္ ယြန္းဂ္ရဲ့ သမိုင္းဦးလူသားရဲ့ဥပါဒါန္ေတြသမိုင္းေခတ္ထဲေရာက္ေနတာ။

Contemporary ကဗ်ာရဲ့လကၡဏာတစ္ခု။

ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး။ေမာင္ေဒးရဲ့ပုံေတြ၊ကဗ်ာေတြ၊အထူးသျဖင့္စကားေျပကဗ်ာေတြဖတ္ၿပီးေသြးမည္းခုန္ရတာေျပာပါတယ္။ဥပမာ၊ကြယ္လြန္သူအေဖဟာမိသားစုဓာတ္ပုံရိုက္ဖို့ထလာ၊ရိုက္ၿပီးတာနဲ႔သူ႔အခန္းထဲ ်ပန္ဝင္သြားတာ။သရဲအေၾကာင္းမဟုတ္ဘူး။ Uncanny event။
ခ္ားလ္စ္ ဆီးမစ္ခ္်ဟာလည္းတႁပြတ္ႁပြတ္ပမ္းထြက္တဲ့ေသြးျပာေၾကာႀကီးတစ္ေခ်ာင္းေပါ့။
ကေလးဘဝထေရာ္မာတို့လူ႔ရြာထဲအစာရွာထြက္ျခင္း။