မိမိထံမိမိျပန္မေရာက္လာႏိုင္ေသးျခင္းရဲ႕ ပုံတူ

Image: uy.usembassy.gov
Tianenmen Square (1989)

ဘဏ္ၿပိဳမွာ ေၾကာက္သူေတြေ႐ွ႕ သူဟာ ဘင္ဂ်ိဳေလး
တီးလို႔ ‘ငါ့မွာမ႐ွိဘူးေဟ့ ငါ့မွာမ႐ွိဘူး’လို႔ ေျပာရင္း
ဘာဂ်ာေလးမႈတ္လို႔ အရပ္ဝတ္ေတြ ေရာက္လာၾကရင္
သူလည္း ေျပးရတာပါပဲ သူ႕ရဲ႕ ယူကလီးလီးအ႐ြယ္
ခႏၶာကိုယ္ေလးနဲ႔

မျဖစ္ႏိုင္တာတစ္ခုကို အလုပ္၂ခု လုပ္ခိုင္းတယ္
သူဟာ ေတာထဲ သင္တန္းသြားတက္လိုက္ ၿမိဳ႕တက္ၿပီး
ရည္းစားဆီ ဟိုတယ္ေခၚသြားလိုက္ ေတြ႕ၾကဳံမႈ
အသစ္စက္စက္ေတြ ဆက္ဆက္ရ႐ွိေစရမည္ အဲသလို
တန္ျပန္လား ငါဘာေတြ ၾကားေနမိပါလိမ့္

သမိုင္းရဲ႕ အခိုက္အတန္႔တစ္ခုထဲမွာ သရက္သီးႏုႏုဖန္ဖန္နဲ႔ပဲ
ျဖစ္သလို စားလိုက္ရသလို တစ္ေနရာရာမွာေတာ့
ဝင္းမွည့္လို႔ေမႊးေနၿပီ တိမ္ေတြေပၚက ေတာင္ေပၚၿမိဳ႕
ကေလးရဲ႕ ေလလြင့္ဆံပင္ေတြလို မီးခိုးလုံးေတြ
လမ္းလယ္ေခါင္မွာပဲ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကို မုဒိမ္းပြဲ
ဆင္ႏႊဲလိုက္သတဲ့ ႐ြပ္႐ြပ္ခြၽံခြၽံပါပဲေလ သာကီမ်ိဳးႏြယ္ေတြ
မင္းတပ္ၿပိဳမွ တပ္မင္းအလို ျပည့္ရေစလား ကက္ကိန္း
သင္နဲ႔မေတြ႕ခင္ မိမိဟာလည္း မပ်ယ္လြင့္ေသးတဲ့ မီးခိုးမွ်င္ေလးေပါ့

မျဖဴမမည္း မီးခိုးေရာင္ေဒသမွာ ငါတို႔ဟာ မျဖဴမမည္း
မီးခိုးေရာင္ေတြပါပဲ မီးခိုးေရာင္ေဒသမွာ ငါတို႔ဟာ
မျဖဴမမည္း မီးခိုးေတြပါပဲ

ကဗ်ာဆန္ဖို႔ဆိုတာ သည္းႀကီးမည္းႀကီး မိုးမည္းႀကီးထဲ
ၾကယ္တံခြန္ျဖတ္သန္းသြားဖို႔ လိုတယ္လို႔ ဖတ္ရ
ပုံမွန္အမ်ိဳးသမီးရဲ႕ အ႐ြယ္အစားမတူ ရင္သားလြတ္ေတြနဲ႔

ေလာေလာဆယ္ေတာ့ လူေတြ ေလာေလာလတ္လတ္ပဲ
လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ပဲ ေသြးေႏြးသတၱဝါေတြျဖစ္ၾကတဲ့အတိုင္း
ေနၾကတယ္ ေသၾကတယ္

ေတးသြားတစ္ပုဒ္ဟာ မိခင္ေပ်ာက္ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္လို
ခိုေနတဲ့က်င္းထဲ တအီအီ တ႐ိႈက္႐ိႈက္သာ
ငိုေနေတာ့တယ္

စက္ထဲကေငြထုတ္ဖို႔ တန္းစီေနၾကသူေတြထဲမွာ နားၾကပ္နဲ႔
သီခ်င္းနားေထာင္သူေတြ ႐ွိၾကတယ္ ဆင္ဖိုနီႀကီးတစ္ခု
ဝုန္းဒိုင္းေနခ်ိန္မွာ

သူ႕ဖုံးနံပါတ္ သူမမွတ္မိလို႔ စိမ္းေနတဲ့နာမည္ကို သူလွမ္းေမးလိုက္တယ္
မက္ဆင္ဂ်ာထဲမွာ သူ႕ကိုသိတာ တစ္ေယာက္မွမ႐ွိ

ကံၾကမၼာအံစာတစ္လွိမ့္မွာ ျမန္မာမွာ လူလာျဖစ္ရတယ္လို႔ကြယ္

တင့္ကားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဓာတ္ပုံႏွစ္ပုံ႐ွိတယ္
အစၥေရးတင့္ကားကို ခဲနဲ႔ေပါက္ေနတဲ့ ပါလက္စတိုင္း
ခ်ာတိတ္ေလးနဲ႔ လက္ႏွစ္ဘက္ ႂကြပ္ႂကြပ္အိတ္ေတြနဲ႔
မိသားစုအတြက္ ေစ်းဝယ္ကအျပန္ တ႐ုပ္တင့္ကားေ႐ွ႕မွာ
မတ္တတ္ရပ္အာခံသူ တီယင္န္အန္မင္းမွာေပါ့
အဆုံးသတ္ကေတာ့ သိၿပီးသား ျဖစ္မွာပါ ဖက္ဆစ္ကမ႓ာႀကီးရဲ႕
ပု႐ြက္ဆိတ္ သူရဲေကာင္းမ်ိဳး လူသားေလးေတြ

သံၿပိဳင္ေတးတစ္ပုဒ္ဟာ ခ်ဳပ္တည္းမရတဲ့ ဘဝေတြပဲ
ပင္လယ္ျပင္ကို ေ႐ွ႕ထားၿပီး ဂရဲန္ပီယာႏိုႀကီးကို
ခန္႔ခန္႔ျငားျငား တိးခ်င္ၾကတာပဲေပါ့ကြာ

ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေတာစပ္က ပုေလြသံသဲ့သဲ့မွာ
ေခ်ာင္းေရလို ငါတို႔ခုန္ဆင္း စီးဆင္းလိုက္ၾကတာပဲေပါ့
ေဘ့စ္ဂစ္တာႀကိဳးရဲ႕ ေမ့စရာအေၾကာင္းမ႐ွိတဲ့
ရင္ဖိုသံႀကီးနဲ႔

ဇယလ
၁၆ ေမ၊ ဏာသိမ္း ‘၂၁

ေအာက္စီဂ်င္လိုအပ္ျခင္းရဲ႕ ပုံတူ

ၿမိဳ႕ထဲ ေလွ်ာက္မသြားခ်င္ေတာ့ဘူး မေျပာျပတတ္တဲ့
ဆိုးဝါးမႈႀကီးတစ္ခုဟာ မျမင္ရပဲ လမ္းေတြထဲ ဝင္ထြက္
သြားလာလို႔ေနတယ္ ထေရးဒါးစ္ – ႐ွန္ဂ္ရီလာေပၚ တြားသြား
တက္သြားေနသလား ပန္းဆိုးတန္းကုန္းတံတားမွာ
ဒင္းရဲ႕မသိုးမသန္႔အနံ႔ဆိုးႀကီး ဆူးေလတဝိုက္
အာ႐ုံျပဳလိုက္တယ္ လာ႐ိုက္ခတ္တဲ့ မ႐ွိေတာ့တဲ့လိႈင္လုံးႀကီး
ကႏၲာရရဲ႕ဟင္းလင္းထဲ ေလနင္းသြားတဲ့ အသံေတြ
ေစတီဟာ ဦးက်ိဳး ဗလီဟာ ၫြတ္က် ဘုရားေက်ာင္းဟာ
မ်က္စိကို စုံမွိတ္ထားၿပီး ျပန္မဖြင့္ေတာ့ဘူး
ဒီတဝိုက္မွာ ၿမိဳ႕လည္ေခါင္ဆိုတာ ႐ွိခဲ့ဘူးသလိုပဲ
႐ွင္သန္မႈဟာ ဒီအရပ္မွာ စည္ကားခဲ့တာ မယုံႏိုင္စရာ
ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမဘက္ ေမာ့ၾကည့္လိုက္ေတာ့
အရိပ္မည္းႀကီးဟာ အထဲငုပ္ဝင္လွ်ဳိလိုက္တယ္
သမၼတကုန္းေပၚမွာ သမၼတကုန္း မ႐ွိေတာ့ဘူး
ျမစ္ဘက္ကလာတဲ့ေလဟာ တီးတိုးဆို႔နင့္လို႔
လမ္းမွားေရာက္လာတဲ့ တစျပင္ဟာ ဘယ္ဆက္သြားရမွန္းမသိ
လမ္းေပၚမွာပဲ ငုတ္တုတ္ႀကီးထိုင္လို႔ ဂ်ပန္ေခတ္က
ကတၱရာေပၚ ေဆာင့္နင္းလာသံေတြေၾကာင့္လား
ႀကိဳးတန္းေပၚကခိုေတြ အတိတ္ဆီ ထပ်ံသြားၾကတာ
ဗိုလ္ေအာင္ေက်ာ္လမ္းမွာ ခြာတစ္ခ်က္ေပါက္ေတာ့မယ့္ျမင္းအဲဒီအတိုင္း ေ႐ွ႕ေျခတစ္ဘက္ျပင္လို႔
မီးဟုန္းဟုန္းဟာ ၿမိဳ႕ရဲ႕ရင္ထဲ ေတာက္ေနဆဲပဲလား
ဝန္ႀကီးမ်ား႐ုံးေလွခါးထစ္ေတြေပၚ တဒုံးဒုံးနဲ႔
ႀကိမ္မီးအုံးဖို႔ လက္ပါးေစေတြ တစ္ပတ္လည္ လာေနသံ
ကမ္းနားလမ္းဟာ ရာဇဝင္အျပည့္နဲ႔ လမ္းမွာ ကမ္းဟာနားလို႔
ဘယ္ကေနမွန္းမသိတဲ့ တဒုတ္ဒုတ္ခုန္ေနသံကို
နားစြင့္လိုက္ပါရဲ႕ မျမင္ရတဲ့ ႏွလုံးဟာ ခုန္ေနဆဲပဲလား
ဒဏ္ရာႀကီးတစ္ခုဟာ ျမဳံေနဆဲပဲလား
လြတ္လပ္ေရးေက်ာက္တိုင္ဟာ သူ႕ထဲသူ ငူငူႀကီးေငးလို႔
ပသို႔ဆိုေစ
မနက္ဖန္ဟာ ၿမိဳ႕ထဲေရာက္လာပါလိမ့္မယ္ ဘယ္မွာဆုံၾကမလဲ
ကိုယ့္လူတို႔ ပိုလြန္းတယ္လို႔ေတာ့ မထင္ပါနဲ႔
႐ိုတြန္းကဖီးဟာ ကိုယ္တို႔ကို ေမွ်ာ္လို႔ေနေလတယ္
ဆရာျမရယ္ အာရင္ဘာ့ဂ္ရယ္ ပါရီလို ေန႔ရက္ေတြေပါ့ကြယ္

ဇယလ
၁၅ ေမ၊ ဏာသိမ္း ‘၂၁

မိုးဦးေနာက္က်ဖြယ္႐ွိျခင္းရဲ႕ ပုံတူ

အေကာင္းဆုံးျဖစ္မလာခင္ ျဖတ္သန္းရမယ့္
အဆိုးဆုံးဟာ ရာသီစက္ဝန္းထဲ တြင္းထဲက ပလူေတြ
ေတာင္ပံေမြးေနၾကသလိုေပါ့

ရယ္စရာမ႐ွိ၊ ေလ်ာ္စရာ႐ွိ ေၾကကြဲမႈကို အေႂကြးတင္

ေငးၿပီး ျပဳံးပဲျပဳံးေနေတာ့တယ္
အတိတ္နဲ႔ အသိေၾကာ ျဖတ္ထားသူရယ္

ဝတ္စုံနဲ႔အမိႈက္ေတြ လူ႐ုပ္ေတြ လိုက္ေကာက္ၾကတယ္

အခ်ိန္ဟာ ဆန္းၾကယ္တယ္ ကေလးအ႐ြယ္က ကစားခဲ့တဲ့
ေသနတ္ပစ္တမ္းေၾကာင့္ ေနာင္ဆယ္ႏွစ္ေက်ာ္မွ
ေသသြားတယ္

လူတစ္ေယာက္ဟာ တစ္ေန႔ဝင္သက္ ၂၃,၀၄၀ ျပဳလုပ္တယ္
ႏွလုံးဟာ တစ္ေန႔ အႀကိမ္ ၁၁၅,၂၀၀ ခုန္တယ္
ဦးေႏွာက္ဟာ တစ္ေန႔ အေတြး ၆၀,၀၀၀ ကိုေတြးတယ္
ႏွေမ်ာစရာကြယ္ အလြယ္တကူ အျမစ္လွန္ဘိခ်င္း

အျပစ္တစ္ဘက္ ဝဋ္တစ္ဘက္နဲ႔ ဘယ္သိၾကမလဲ ေျခတုေတြ
ကြၽဲတစ္ဘက္ ႏြားတစ္ဘက္ ဘဝကို စီးနင္းၾကေလရဲ႕

မီးဖိုေနပါတယ္ဆိုမွ ဘာလုပ္ရမလဲ စိန္ခဲေတြ
ထင္းတစ္ေခ်ာင္းပဲ ကိုယ္ျဖစ္ရပါေစေလ

ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဟာ အလွတရားဆို ခါးသီးစရာပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္

သစၥာတရားဟာ ငါတို႔ခြၽတ္လိုက္ရမယ့္ ေက်ာက္တုံး
ဦးထုပ္ေတြပဲေပါ့

အဆုံးမသတ္ခင္ ဒီျဖစ္စဥ္လည္း အဆုံးသတ္လို႔ မရႏိုင္ဘူး

ဇယလ
၁၃ ေမ၊ ဏာသိမ္း ‘၂၁

မျမင္ရတဲ့မီးခိုးရဲ႕ ပုံတူ

စစ္ေၾကာေရးမွာ ေမးျမန္းတာဟာ ကဗ်ာ
ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ဘူး ဖန္တီးမႈမွ မဟုတ္တာ

ေသြးလြန္တဲ့ညမွာ နာရီေတြဟာ အသက္ဆီေပမယ့္
မနက္မမီလိုက္ေတာ့ဘူး

ရဲစခန္းစာ႐ြက္ မျပည့္စုံေသးလို႔
သူ႕အသုဘသူ ေနာက္က်ရသတဲ့လားကြယ္

အို … ကဗ်ာဆရာ၊ ဒါကို ကဗ်ာဖြဲ႕လို႔ ရမလား
ဖြဲ႕မရတာကို ဖြဲ႕ဆိုတာ ကဗ်ာရဲ႕ အလုပ္တန္ဖိုးေပါ့

ေဒဝေတြထဲမွာ အဆိုးဆုံးပဲ ျဖစ္ရမယ္
ေလာင္လြယ္လြန္းတဲ့ ပရိေဒဝ

အဲ့ဒီမီးနဲ႔ပဲ ေလလြတ္ေလ႐ိုင္းကို
ေလသလပ္ အမည္တပ္ၿပီး သၿဂႋဳလ္လိုက္ရတယ္ေပါ့ေလ
အျပစ္ကေလ ကဗ်ာဆန္လိုက္တာမွ
ကိုယ့္အိမ္မွာကိုယ္ သံပုံးတီးလို႔ တဲ့

ဇယလ
၁၀ ေမ၊ ဏာသိမ္း ‘၂၁

တစ္နည္းတစ္ဖုံ စိမ္းလန္းၾကျခင္း ပုံတူ

ကဗ်ာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေတြ႕ရတတ္တဲ့လိုင္း
‘ဟာလာဟင္းလင္း ပလာက်င္းေန႔ရက္မ်ား’
မေန႔ကေလၾကမ္းတိုက္လို႔ အႏွစ္ႏွစ္အလလ
ဂ႐ုစိုက္ခဲ့ရတဲ့ ေရတမာပင္ႀကီး ၿပိဳလဲက်သြားတယ္
သစ္႐ြက္ႏုေလးေတြဟာ သမိုင္းနဲ႔ ေဝးေနၾကေသး
သလို ႐ြက္ႏုပ်ိဳေလးေတြ စိမ္းလန္းဆဲ
ဘာရယ္မသိ ရင္ထဲမခ်ိျဖစ္မိရပါတယ္ အို … စိမ္းလန္းျခင္း
တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ တြဲခ်ိတ္ထားၾကတာ
ဒီစိမ္းလန္းျခင္း
ကဗ်ာေတြထဲမွာလိုပဲ ဘဝဟာ ၿငိမ္ေနတာမဟုတ္ဘူး
ဒီလႈပ္ခတ္ျခင္းႀကီးထဲမွာ
ကဗ်ာေတြထဲမွာလိုပဲ လိုင္းေတြျပတ္ေတာက္ကုန္ၾက
စိမ္းလန္းျခင္းတစ္ခုနဲ႔ေတာ့သီထားဆဲပဲေပါ့
မ်က္ရည္နဲ႔ အံႀကိတ္ထားတဲ့ ဘူတာေတြမွာ
ကဗ်ာေတြထဲမွာလိုပဲ ရထားေတြ
လိပ္ျပာေတြလို ေရာက္လာ လိပ္ျပာေတြလို
ထြက္သြားၾက ကဗ်ာေတြထဲမွာလိုပဲ ကဗ်ာဟာ
လာနား ဥေတြအုခ်သြား ၿပီး ျပန္ထြက္သြား
ညေတြထဲမွာ ကိုယ္ဟာေနထြက္လို႔ေနတယ္
ကဗ်ာေတြထဲမွာလိုပဲ
နာမ္နာမ္ခ်င္းပဲ တြဲလက္ေတြစြဲၿမဲ ခ်ိတ္ဆက္ထား
ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ ေမွာင္ေနလို႔ ရေပမယ့္
အလင္းဟာ တစ္စက္တည္းနဲ႔ ျပန္႔ကား
ကဗ်ာေတြ မဖတ္ၾကရင္လည္း ကိစၥေထြထူး မ႐ွိပါဘူး
အားလုံး ေတြ႕ၾကဳံသိျမင္ခံစားလိုက္ၾကရၿပီပဲေလ
စိမ္းလန္းျခင္းကို ကိုယ့္ေနနဲ႔ကိုယ္
ပိုရင္လႉ လိုရင္ယူ ဆိုသလို
လႉသမွ် ယူသမွ် စိမ္းလန္းျခင္းေတြ
ရင္မွာသြန္းၿဖိဳး ခြန္အားျဖစ္ေစသား

ဇယလ
၇ ေမ၊ ဏာသိမ္း ‘၂၁