တစ္နည္းတစ္ဖုံ စိမ္းလန္းၾကျခင္း ပုံတူ

ကဗ်ာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ေတြ႕ရတတ္တဲ့လိုင္း
‘ဟာလာဟင္းလင္း ပလာက်င္းေန႔ရက္မ်ား’
မေန႔ကေလၾကမ္းတိုက္လို႔ အႏွစ္ႏွစ္အလလ
ဂ႐ုစိုက္ခဲ့ရတဲ့ ေရတမာပင္ႀကီး ၿပိဳလဲက်သြားတယ္
သစ္႐ြက္ႏုေလးေတြဟာ သမိုင္းနဲ႔ ေဝးေနၾကေသး
သလို ႐ြက္ႏုပ်ိဳေလးေတြ စိမ္းလန္းဆဲ
ဘာရယ္မသိ ရင္ထဲမခ်ိျဖစ္မိရပါတယ္ အို … စိမ္းလန္းျခင္း
တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ တြဲခ်ိတ္ထားၾကတာ
ဒီစိမ္းလန္းျခင္း
ကဗ်ာေတြထဲမွာလိုပဲ ဘဝဟာ ၿငိမ္ေနတာမဟုတ္ဘူး
ဒီလႈပ္ခတ္ျခင္းႀကီးထဲမွာ
ကဗ်ာေတြထဲမွာလိုပဲ လိုင္းေတြျပတ္ေတာက္ကုန္ၾက
စိမ္းလန္းျခင္းတစ္ခုနဲ႔ေတာ့သီထားဆဲပဲေပါ့
မ်က္ရည္နဲ႔ အံႀကိတ္ထားတဲ့ ဘူတာေတြမွာ
ကဗ်ာေတြထဲမွာလိုပဲ ရထားေတြ
လိပ္ျပာေတြလို ေရာက္လာ လိပ္ျပာေတြလို
ထြက္သြားၾက ကဗ်ာေတြထဲမွာလိုပဲ ကဗ်ာဟာ
လာနား ဥေတြအုခ်သြား ၿပီး ျပန္ထြက္သြား
ညေတြထဲမွာ ကိုယ္ဟာေနထြက္လို႔ေနတယ္
ကဗ်ာေတြထဲမွာလိုပဲ
နာမ္နာမ္ခ်င္းပဲ တြဲလက္ေတြစြဲၿမဲ ခ်ိတ္ဆက္ထား
ခိုးေၾကာင္ခိုးဝွက္ ေမွာင္ေနလို႔ ရေပမယ့္
အလင္းဟာ တစ္စက္တည္းနဲ႔ ျပန္႔ကား
ကဗ်ာေတြ မဖတ္ၾကရင္လည္း ကိစၥေထြထူး မ႐ွိပါဘူး
အားလုံး ေတြ႕ၾကဳံသိျမင္ခံစားလိုက္ၾကရၿပီပဲေလ
စိမ္းလန္းျခင္းကို ကိုယ့္ေနနဲ႔ကိုယ္
ပိုရင္လႉ လိုရင္ယူ ဆိုသလို
လႉသမွ် ယူသမွ် စိမ္းလန္းျခင္းေတြ
ရင္မွာသြန္းၿဖိဳး ခြန္အားျဖစ္ေစသား

ဇယလ
၇ ေမ၊ ဏာသိမ္း ‘၂၁

ေန႔မ်ားရဲ႕ ခမ္းနားတဲ့ ပုံတူ

လင္သားဖက္အိပ္တဲ့ ေသနတ္နဲ႔
မယားလုပ္သူဟာ ဗုံးတစ္လုံး ကိုယ္ဝန္ရလိုက္သတဲ့ …
ဘယ္လိုေန႔မ်ိဳးေတြပါလိမ့္လဲကြယ္
ၿပိဳလဲသြားတဲ့ စိမ္းလန္းစပင္စည္ရဲ႕ အျမစ္႐ွိခဲ့ရာ
ခ်ိဳင့္ခြက္ႀကီးထဲ ေက်ာက္တုံးတစ္လုံး ထည့္သြင္း
အျမစ္ေတြေပါက္ အစို႔အေညႇာက္ေတြ ထြက္လာဖို႔
ေသနတ္ဘယ္ႏွခ်က္နဲ႔ ဂုဏ္ျပဳတယ္ဆိုလား
သူ႐ူးဦးထုပ္ ေဆာင္းမျပလည္း
သူ႕အေရးတႀကီးေတြဟာ အေရးပါခဲ့တာမွ မဟုတ္တာ
ေလထဲကေန ေျခတံလက္တံေတြ ေပါက္လာေအာင္
ေဆာင္႐ြက္ေပးေနတာတဲ့ မ်က္လွည့္ဆရာဦးထုပ္ေအာက္က
ေဟာ အေမြးပြငွက္႐ုပ္ ေဟာ ပလပ္စတစ္ပန္းတစ္စီး
သူ႕ကိုယ္သူ ေခါင္းထဲဝင္ျပၿပီး
အလည္တည့္တည့္ကေန သူကိုယ္တိုင္ လႊတတိတိတိုက္ျပ
သူကိုယ္တိုင္ အေကာင္းပကတိ ျပန္ထြက္လာျပလို႔
ဘယ္လိုေန႔မ်ိဳးေတြပါလိမ့္လဲကြယ္
ျပစ္ဒဏ္ေတြ တစ္ေန႔တစ္မ်ိဳးခ်တဲ့ ေန႔ေတြထဲမွာပဲ
႐ွင္သန္ျခင္း၊ ဖီဆန္ျခင္း၊ ခ်ိဳၿမိန္တဲ့ စုပ္နမ္းျခင္းေတြ
အတြက္ ငါတို႔ ေနရာေတြ ေပးႏိုင္ၾကဆဲပဲ
ခ်စ္တယ္ေနာ္ လို႔ သက္တံေပၚက ႏူးညံ့ျခင္းေတြ
လက္နက္မဲ့သူေတြရဲ႕ မူလအတိုင္း အၿပိဳင္းၿပိဳင္းေပါ့
Continue reading

ေဖာက္ျပန္တတ္တဲ့ ဓာတ္သေဘာေတြရဲ႕ ပုံတူ

ပ်ံႏိုင္တဲ့ သတၳဳဓာတ္ဟာ
ေလထဲမွာ “မီးျဖစ္သြား”တယ္

မီးတန္းႀကီးဟာ ေလထဲ တဟုန္ထိုး က်လာၿပီး
ေျမႀကီးေပၚမွာ မည္းနက္သတၳဳႀကီ းျဖစ္သြားတယ္

အားလုံးဟာ
ေရလိုစီးေမ်ာျဖစ္စဥ္ႀကီးထဲမွာ …

ဇယလ
၃ ေမ၊ ဏာသိမ္း ‘၂၁
ေလျပင္ကို စိုးပိုင္မရေတာ့ျခင္း

ေပါင္းစပ္ျခင္းပုံတူ

အခ်ိန္တိုင္းမွာ ဘဝဟာ နာရီစက္မဟုတ္တဲ့ မိုးတိမ္ …
— ကားလ္ ေပါပၸါး Karl Popper

သင့္ရဲ႕အစစ္အမွန္ဟာ အမည္မ႐ွိသလိုေပါ့
လမ္းေတြဟာ ကိုယ္ေတြထဲ ေလွ်ာက္ေနရမွာျဖစ္တယ္

ညာဘက္လက္ကိုေျမႇာက္၊ ဘယ္ဘက္လက္ကိုခ်၊ ဘယ္ဘက္လက္ကိုေျမႇာက္၊ ညာဘက္လက္ကိုခ်၊ လွ်ပ္စစ္ကို လက္သီးထဲဆုပ္၊ မီးခိုးထဲ လွည့္ပတ္က၊ မ်ိဳးဆက္သစ္တို႔ ျမစ္ကိုဆန္၊ သံလြင္ေရတို႔ ပ်ံ ပ်ံ ပ်ံ၊ မနက္ဖန္ဆိုတာ လက္နက္ပဲ၊ သစ္သီးသစ္အျဖစ္ ႐ႊမ္းမွည့္ၾက၊ ပိေတာက္ရဲ႕ရနံ႔ေတြ အိပ္မက္အျဖစ္ ကူးဆက္ၾက

တစ္နံနက္မွာ နံနက္ခင္းဟာ
ေျပာက္က်ားသပိတ္ကို ဦးေဆာင္သြားလိုက္တယ္
(နံနက္ခင္းဟာ ေျပာက္က်ားသပိတ္ရဲ႕ အလံပဲ)
အုံသ႑ာန္ဟာ
ပုံပ်က္သြားတဲ့ ပုံသ႑ာန္ အသြင္ယူလိုက္တယ္
ေခ်ာ္ရည္ေတြ စီးက်လာတဲ့ ဝတ္မႈံေတြကို ပန္းထုတ္တာ
သူနဲ႔သင္ သင္နဲ႔မိမိ မိသူမိ လြတ္သူလြတ္ ေျပးသူဟာ
ေနာက္တစ္ရက္
မည္းနက္မနက္ဖန္ေတြ ျပန္မလာေစရေတာ့ဖို႔

ခဲသားကို ေ႐ႊေျပာင္းဖို႔
လုံထဲ မိမိကိုယ္ေတြကို ေလာင္းထည့္ၿပီး
မီးကို ျပင္းျပင္းၿမႇိဳက္
ကိုင္းျမင့္ထက္မွာ ရာသီခ်ိန္မို႔
ပိေတာက္ပြင့္ေတြ ေလနဲ႔ ပုလဲနံပ ပလူးခိုက္

ျပကၡဒိန္ေတြ စုပုံၿပီး
ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လွန္တာ အဆုံးသတ္လိုက္ …
ဘာမဆိုျဖစ္ႏိုင္ေျခႀကီးဟာ
မ်က္ေမွာက္ျပင္မွာ တနံတလ်ား
မီးခိုးမဆုံး မိုးမဆုံး ….

ဇယလ
၂ ေမ၊ ဏာသိမ္း ‘၂၁
၉၁ရက္ေျမာက္

ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ရဲ႕ ပုံတူ

လကို အူေနတဲ့ သန္းေခါင္ယံေခါင္းျဖတ္စက္တစ္လုံးေပါ့
လေရာင္ကို ငါး႐ိုးလို ဓားသြားမွာ မ်က္လို႔ အဲဒီကဗ်ာပုဒ္ထဲမွာ
ေတာင္ေတြရဲ႕ ခုတ္႐ွရာေတြဟာ
ျမစ္ေတြအျဖစ္ စီးဆင္းေနၾကဆဲပဲေပါ့
လက္နက္ေတြရဲ႕ ဆုံး႐ႈံးမႈကို ဘယ္မုသားနဲ႔
ျပန္ဖာေထးလို႔ ရေတာ့မလဲ အဲဒီကဗ်ာပုဒ္ထဲမွာ
စိတ္ဓာတ္မက်ဖို႔ ေဆးေတြေသာက္ေနရတဲ့ ဖိနပ္ေတြလို
ေလထဲ အုပ္လိုက္ပ်ံေနၾကတဲ့ အမဲလိုက္ငါး႐ိုးႀကီးေတြေလ
အဲဒီကဗ်ာပုဒ္ထဲမွာ ႐ႊံ႕ႏြံေတြပဲ ႐ွိၾကမယ္လို႔ ထင္ခံထားရ
သူေတြဟာ ႐ုတ္တရက္ ဗီဇထဲက ေ႐ႊသားေတြအျဖစ္
အဲဒီကဗ်ာထဲမွာ လူတစ္ေယာက္ဟာ တစ္မ်က္ႏွာလုံး
ေဆးမည္းသုတ္ၿပီး လူစည္ကားရာေတြဆီ ေလွ်ာက္သြားလို႔
လက္ေရးလက္သားလွလွနဲ႔ ကိုယ္တိုင္ေရးနာေရးကို
ဘုရားစင္မွာ တင္ထားခဲ့သတဲ့ အဲဒီကဗ်ာပုဒ္ထဲမွာ
အိပ္မက္ထဲ ‘၂၃ ေခါင္ဂေရာင္’ လို႔ လာေျပာတယ္
ညည္းဟာ တ႐ႈံ႕႐ႈံ႕ငိုလို႔ ဝမ္းနည္းလြန္းလို႔ပါတဲ့
အဲဒီမွာ ညည္းတို႔ က်ဆုံးသြားခဲ့႐ွာေလတယ္
အဲဒီကဗ်ာထဲမွာ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း မိမိတို႔လည္း
တိုင္းရင္းသားေတြ ျဖစ္သြားၾကတယ္ေပါ့
ေခတ္မီလက္နက္ေတြကို ေ႐ွးေဟာင္းတူမီးေတြနဲ႔
ခုခံလို႔ မင္းတပ္ကို စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ အိပ္စက္ျခင္းကို ဘယ္လိုမွ
မင္းတုပ္ခ်လို႔ မရခဲ့ ျမင္းခြာသံေတြလို မိုးေဆြငွက္ေတြလို
Continue reading