အလင္းကိုမွီး၍

မီးကလည္းပ်က္ မင္းကလည္းအိပ္ရာေပၚအဖ်ားေတြတက္
ကုတင္ေဘးဖေယာင္းတိုင္မီးနဲ႔ကိုယ့္မွာဘာဝါက်မွ စိတ္မ်က္ႏွာေပၚစုစည္းမရ
ညစ္တာဟာညစ္တာပဲေပါ့ ေဘးအိမ္ကဂ်င္နေရတာဆူညံနားၿငီး
ကိုယ္တို႔ဘက္ေရာက္ရွိတဲ့မျဖစ္စေလာက္အလင္းဟာ
အခန္းထဲအဆမတန္အရိပ္ႀကီးထိုးလို႔
ဖေယာင္းတိုင္ဟာလည္းပုပုလာလို႔ မင္းလူးလွိမ့္ေနတာဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ
တစ္အိမ္လံုးမွာေနာက္ဆံုးေကာ္ဖီထုပ္ မီးဖိုေခ်ာင္ ဖေယာင္းတိုင္
ေတာ္ပါေသးရဲ႕ဖလ္ဗူးထဲေရေႏြး မင္းကိုႏႈိးပီးေကာ္ဖီပူပူေလးမႈတ္ေပးေနတုန္း
ေဟး…
ရပ္ကြက္ထဲကေလးေတြေအာ္သံနဲ႔မီးျပန္လာတယ္
မင္းေကာ္ဖီပူပူေလးတေျဖးေျဖးေသာက္လိုက္တယ္
(ဒီအေၾကာင္းကို အိုင္လီးန္ မိုင္းလ္စ္က ဒီထက္ပိုေရးတတ္ပါလိမ့္မယ္)
မင္းကိုေခၽြးသုတ္အဝတ္အစားလဲေပး ခဏေလးဖက္ထားလိုက္ေသးတယ္
မီးဟာဆက္လာဖို႔ထက္ျပန္ပ်က္ဖို႔ကေသခ်ာတယ္
လာတုန္းခဏဘဝကိစၥေတြျပဳရ ပ်က္ေတာ့လည္းပ်က္ေပါ့
မင္းအဖ်ားက် ေနေကာင္းသြားဖို႔ပဲအေရးႀကီးတယ္
ဒါကလြဲလို႔ေခါင္းထဲအျခားဘာမွမဝင္လာေစဘူး

ဇယလ
၁၂ ဇြန္ ‘၁၉

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>