၂၀၂၁၊ သႀကၤန္အက်ေန႔ရဲ႕ ပုံတူ

ဘာမီယံက ေပ၁၀၀၀ျမင့္ မတ္ရပ္ ဗုဒၶဆင္းတုေတာ္ေတြကို
တာလီဘန္ေတြ မိုင္းခြဲဖ်က္ဆီးလိုက္သလိုပဲ
အဓမၼကို သဃၤန္းဝတ္နဲ႔ ျမင္လိုက္ရေတာ့
သာသနာကို ဘယ္လိုအားနာမိမွန္း မသိေတာ့ဘူး
အျပင္ကတိုက္ေလရဲ႕တြန္းအားႀကီးေလ
ပိတ္လိုတဲ့တံခါးရဲ႕စိတ္ဟာျပင္းထန္ေလ
တစ္စစီ ျပဳတ္ပ်က္လြင့္ထြက္သြားတဲ့ အထိေပါ့
ေၾသာ္… ဒီေန႔ သႀကၤန္က်ၿပီပဲ
တစ္ႏွစ္စာၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ကမ႓ာႀကီးဟာ
ႏွစ္၄၀၀ေက်ာ္ စစ္ပြဲေတြ ဆင္ႏႊဲရသတဲ့လား
အင္အားၿပိဳင္တာ သဘာဝပါပဲ အင္အားသုံးျခင္းမွာသာ
အလိုဆႏၵ မစၧရိယ အၾကမ္းဖက္မိစၦာဝါဒ
ဘာအေရာင္ပဲ ျခဳံျခဳံေပါ့
ဘယ္အယူမဆိုမွာ သန္႔စင္တဲ့ မိုးနံ႔ေလနံ႔ဟာ
ေျခာက္သေယာင္းၿမိဳ႕ႀကီးထဲ စိတ္ကူးအိပ္မက္တို႔ရဲ႕
ပြန္းပဲ့ထိခိုက္ရာေတြအတြက္ လိမ္းေဆးလိုလိုက္႐ွာ
ပူေဆြးျခင္းကို ၿမိဳသိပ္ၿပီး တစျပင္လို ျဖတ္သြားတယ္
ပစ္ပစ္ပစ္လိုက္ပါ ႐ႊဲေအာင္ပစ္လိုက္ပါ
ေလာင္းေလာင္းေလာင္းလိုက္ပါ
အေလာင္းေတြ ထပ္သြားမွာ
ေရေလာင္းေနတဲ့ ေသနတ္ေတြ
ဆူးေတြနဲ႔ ရင္သားေတြကို လက္ဗလာနဲ႔ ဆုပ္နယ္လို႔
က်ီးေတြၿပိဳတာ အထဲမွာ
‘မေဖာ္ျပႏိုင္တဲ့ အင္အားရဲ႕ မလုံေလာက္တဲ့ သေကၤတေတြ’
‘လိပ္ျပာဟာ မင္အိုးထဲနစ္သြားတယ္’ (ေလာ္ရ္ကာ)

ဒီေန႔ဟာ သႀကၤန္အက်ေန႔ပဲေလ
တစ္စစီဟာ လူတစ္ေယာက္စီ ျပန္ျဖစ္လာၾကတယ္
ဒီေန႔လည္း က်ီးပ်ိဳေတြ ထြက္လာၾကပုံဟာ
ေအာင္အတိတ္ ေအာင္နိမိတ္နဲ႔
အနာဂတ္အေလာင္းအလ်ာေတြ
ရင္ထဲဆင္းၾကည့္ ေ႐ႊအဆင္းပကတိနဲ႔
တစ္ကိုယ္ေရေျပာရမယ္ဆို
သံဃကို သံသယ႐ွိေပမယ့္ ဓမၼဟာ သံသရာ
တစ္ခုလုံးကို ျမင္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ မလြဲမေသြ ယုံၾကည္မိ …

ဇယလ
၁၄ ဧၿပီ၊ သႀကၤန္အက်ေန႔၊ ၂၀၂၁

ေဒသစားေသာက္ဖြယ္ရာရဲ႕ ပုံတူ

အႏုပ္စုတ္ကုတ္စုတ္တိုင္းျပည္မွာ ႀကီးျပင္းလာခဲ့ရေတာ့လည္း
သၿဂႋဳလ္စက္လို မီးစက္ရဲ႕ ၿငီးစီစီသံႀကီးထဲမွာပဲ
ငါတို႔ရခဲ့ၾကရတာကို အလင္းလို႔ပဲ ေခၚၾကတယ္
ဘဝမွာ ႐ွင္သန္ေနထိုင္ရဖို႔ ဘာဆင္ေျခေတြ ေပးရမလဲ
ေလရဲ႕ေျခရာထဲက ေကာက္ရစကားနဲ႔ပဲေပါ့
ငါအဆာငတ္ခံ ဆႏၵျပေနလိုက္တယ္ ဆာေလာင္တုန္း အခ်ိန္မွာ
လွီးလိုက္ရင္ ေသြးစီးက်တဲ့ ဘိ(ဖ္)စတိတ္လို ႏ်ဴးစ္ဖိ(ဒ္)ေတြ
လူေတြေသတမ္း ေဆာ့ကစားတဲ့ ေသနတ္ပိုင္႐ွင္ေတြ
လူတစ္လုံးသူတစ္လုံး မျဖစ္လာလို႔ ဂူတစ္လုံးထဲ ျပန္ဝင္သြား
ေလာက္ရဲ႕အသား ခါးလွတယ္နဲ႔ မိုးခါးေရတစ္က်ိဳက္
ဂူထဲက လက္နက္စက္႐ုံကို အလင္းထဲကလူေတြ
ဖူးေမွ်ာ္ခြင့္ မရၾကဘူးေပါ့
လူငယ္ေတြရဲ႕ပခုံးေတြေပၚ တက္ရပ္လည္း
လူႀကီးေတြဟာ အတိတ္ကိုပဲ ျမင္တတ္ၾကတာ ဆန္းသလား
ကိန္းဂဏန္းေတြဟာ ရင္ျပင္ေပၚ မိုးသီးေတြလို
တဝုန္းဝုန္းသမိုင္းထဲ ေက်ာက္သားဗိမာန္ႀကီးဟာ
ေငြရည္စိမ္ ငူငူႀကီးၾကည့္လို႔
သည္းထန္တဲ့ က်ဆုံးမႈေတြနဲ႔ လြတ္ရာေျပးၾကရ
ရင္ျပင္ရဲ႕ တနံတလ်ားမွာ ဘာအမိုးအကာမွမ႐ွိ
လူ႕ဘဝ လူ႕အသက္ရဲ႕ ေက်ပ်က္လြယ္မႈကို
သည္းမခံႏိုင္ေတာ့လို႔ ငါ ထထြက္ဖို႔ လုပ္လိုက္တယ္
စင္ေပၚက လူ႐ႊင္ေတာ္ဟာ ျပက္လုံးေတြပဲ ဆက္ထုတ္လို႔
ဘဝရဲ႕တံခါးေပါက္ကို ဘယ္နံရံမွာမွ စမ္းလို႔မရခဲ့

ဇယလ
၂၀ ဧၿပီ၊ ဏာသိမ္း ‘၂၁

မိုးမွ မိုးသို႔

မိုးမွ မိုးသို႔
Image: Sanjiv Nayak

အခု ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔၊ ရန္ကုန္၊ ေျမာက္ဒဂုံမွာ မိုးဟာ မိုးလို သြန္းၿဖိဳးလို႔ေနတယ္။ ပထမဆုံးအေတြးက ဧရၿပီ၊ ၿငိမ္းရၿပီေပါ့ေလ။ ဒါေပမယ့္၊ ခ်က္ခ်င္းလိုက္လာတာက ‘ေအာင္ရမည္’ ဆီမေရာက္ေသးဘူး။ ေပးဆပ္ထားရတာ မ်ားလွၿပီ။

စကတည္းက ဘာလိုခ်င္လို႔ ဘာလုပ္ခဲ့ၾကတာ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ စိတ္ထဲက ဘယ္ေတာ့မွ မေပ်ာက္သြားေစဖို႔။ အစိုးရအေျပာင္းအလဲေလးအတြက္နဲ႔ အသက္ေတြ ဒီေလာက္ေပးခဲ့ရတာမဟုတ္ဘူး။ စနစ္တစ္ခုလုံး ေျပာင္းလဲေရးဟာ သေဘာတရားေရာ၊ လက္ေတြ႕ေရာ၊ ခရီးလမ္းေရာ၊ ပန္းတိုင္ေရာ၊ အသက္႐ွဴလမ္းေၾကာင္းေရာ၊ ဝင္သက္ထြက္သက္ေရာ၊အကုန္တစ္သားတည္း ျဖစ္တယ္။

သိၿပီးသားဆီ သြားေနတာမဟုတ္ဘူး။ သိၿပီးသားကို ထားခဲ့ခ်င္ၿပီ။ မသိေသးတာ၊ မ႐ွိေသးတာဆီ သြားေနတာျဖစ္တယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဧခ်မ္းပါေစ ျမန္မာျပည္ ဆိုတဲ့ ဂ်င္းသီခ်င္းနဲ႔ တြန္းလွန္သမွ် ရခဲ့တဲ့ ရလဒ္ေတြကို ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာမႈနဲ႔ မလဲႏိုင္ဘူး။ မၿငိမ္းခ်မ္းခ်င္ေန၊ မသာယာခ်င္ေန၊ ၿပိဳစရာ႐ွိတာၿပိဳ၊ ကြဲစရာ႐ွိတာကြဲ၊ ပ်က္စရာ႐ွိတာ ပ်က္ပေလ့ေစ။ စကတည္းက ေပ်ာ္ပြဲစား ထြက္ခဲ့ၾကတာမွ မဟုတ္ဘူးေလ။ ဘာျဖစ္မယ္ဆိုတာ သိသိခ်ည့္နဲ႔ပဲ။

စစ္ဖိနပ္ေအာက္ ျပန္ဝင္ရမယ္ဆို ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို ျပန္အမ္းလိုက္ပါတယ္၊ စစ္ကြၽန္ဘဝေအာက္ ျပန္ေရာက္ရမယ္ဆို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေရ ျပန္ေပေတာ့ပဲ။

ငယ္ငယ္တုန္းက ‘ၿငိမ္းတယ္ခ်မ္းတယ္မိုး’ ကို ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ဖူးတယ္။ အခုေတာ့ ‘သည္းပါထန္ပါမိုး’၊ ‘သြန္းပါၿဖိဳးပါမိုး’၊ ‘ေခ်ပါမႈန္းပါမိုး’ ကိုပဲ လိုခ်င္တယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေထာင္ေခ်ာက္ ဆင္ထားတဲ့ စစ္အာဏာ႐ွင္ရဲ႕လွည့္ကြက္ကို ျမင္သိထားၾကၿပီေလ။ ဒင္းတို႔ဘက္က ေလွခြက္ခ်ည့္က်န္ အၾကံငစဥ္းလဲ ပါပဲ။

႐ြာစမ္း၊ မိုး။ သည္းစမ္း၊ မိုး။

၁၈ ဧၿပီ၊ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႔
ဏာသိမ္း ‘၂၁

ထစ္ျခဳံးလိုက္စမ္းပါ၊ မိုး။
အို… ေတာ္လွန္မိုး။

ဒီအခ်ိန္ကာလအတြင္း အခ်ိန္ရဲ႕ ပုံတူ

အခ်ိန္ဟာ ေ႐ွ႕နည္းနည္းသြားလိုက္ စက္ဝိုင္းလို ေနာက္ျပန္လိုက္နဲ႔။ ေ႐ွ႕ကေလးနည္းနည္းေလးထပ္တိုးလိုက္ ပိုႀကီးတဲ့စက္ဝိုင္းျပန္ျဖစ္သြားလိုက္ပဲျဖစ္ေနတယ္။ အခ်ိန္ကာလကို အဲသလိုသ႐ုပ္ေဖာ္တာ ဘယ္လိုစိတ္မ်ိဳးနဲ႔လဲဆိုတာဟာလည္း ေျပာရခက္ပါတယ္။ ေဒါသ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ထြက္ရမႈ၊ စိတ္ပ်က္အားငယ္ရမႈ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာထက္ ယုံၾကည္မႈတစ္ခုနဲ႔ စိတ္ဓာတ္တက္ႂကြမႈတို႔ဟာ နာက်င္ေၾကကြဲမႈေတြနဲ႔ ေရာေထြးလို႔ ေနကုန္တယ္။ တစ္ခုထဲ အျခားတစ္ခုေတြ ေရာက္႐ွိေရာယွက္လို႔ ေနၾကတယ္။ ဒါေတာင္ ေခါင္းေပၚက ေလယာဥ္ပ်ံသံေတြ ၾကားရေသးတာ မဟုတ္ေသးဘူး။ လက္နက္ႀကီးေတြရဲ႕ နားကြဲလုမတတ္ ပစ္ခတ္ခံရတာေတြမဟုတ္ေသးဘူး။ စစ္မျဖစ္ေသးပါဘူး။ စစ္မျဖစ္ေသးပါဘူးလို႔ ေခ်ာ့ေလွ်ာ့ေတြးဖို႔ ႀကိဳးစားေပမယ့္လည္း စစ္ဟာျဖစ္လို႔ေနပါၿပီ။ ေခါင္းေပၚ ေလယာဥ္ေတြပ်ံသြားတာ ၾကားၿပီးၿပီးခ်င္း အဆင့္ဆင့္ ေပါက္ကြဲသံႀကီးေတြနဲ႔အတူ မီးခိုးလုံးႀကီးေတြ လွမ္းျမင္ရေတာ့တာပဲ။ ၿပီး နားအူက်န္ခဲ့တဲ့ ေပါက္ကြဲသံႀကီးေတြ။ အခ်ိန္ဟာ ထခုန္ၿပီး ေနာက္ေၾကာင္း လည္သြားတာ စက္ဝိုင္းမျပည့္မခ်င္း။ တိုးထားတဲ့ ေ႐ွ႕ကေလးဟာ ေ႐ွ႕ထပ္တိုးသြားသလား၊ စက္ဝိုင္းရဲ႕အနားသပ္ေအာက္ ျမဳပ္ၿပီးေပ်ာက္ကြယ္သြားသလား။ ဒါဟာ ေန႔စဥ္ေတြ႕ၾကဳံခံစားမႈပဲ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ကံေကာင္းတယ္ပဲ ေျပာရမလား၊ အဆိုးထဲက အေကာင္းျမင္ပဲလား၊ အခ်ိန္ဟာ ေ႐ွ႕တိုးဖို႔ခက္သေလာက္ ေနာက္ျပန္လည္တဲ့ စက္ဝိုင္းေတြဟာ တစ္ခုေပၚတစ္ခု ေၾကာင္လိမ္ေလွကားအျဖစ္ တစ္ရစ္ၿပီးတစ္ရစ္ ျမင့္တက္လို႔သာ လာေနေခ်ေတာ့တယ္။

ဇယလ
၁၈ ဧၿပီ၊ ဏာသိမ္း ‘၂၁

၂၀၂၁၊ သႀကၤန္အတက္ေန႔ရဲ႕ ပုံတူ

အဲဒီအေလာင္းကို ဒင္းတို႔ ဘယ္လိုပဲျမႇဳပ္ျမႇဳပ္
ေျမသားရဲ႕မ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွာ ေပၚလို႔ပဲေနတယ္
႐ိုက္ႏွက္ထားလြန္းလို႔ ေယာက်ၤားလား မိန္းမလား
လိင္မကြဲျပား အသက္အ႐ြယ္ မသိႏိုင္ေတာ့တဲ့႐ုပ္
ဘယ္ဘက္မ်က္လုံးဟာ ဖူးေယာင္ၿပီး မွိတ္လို႔ေနတယ္
ညာဘက္မ်က္လုံးေနရာမွာ ခ်ိဳင့္ခြက္
ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းတစ္ျခမ္းဟာ ျပတ္႐ွတြဲက်လို႔ေနၿပီ
တစ္မ်က္ႏွာလုံးမွာ ေသြးဟာ စိုေန ေျခာက္ေန
ဒင္းတို႔ စစ္ဖိနပ္ေတြနဲ႔ တက္နင္းကန္ေၾကာက္က်တယ္
ေဂၚျပားေတြနဲ႔ ေျမႀကီးထဲ ေဆာင့္႐ိုက္ၾကတယ္
ေသနတ္ဒင္ေတြနဲ႔ ထု႐ိုက္သြင္းၾကတယ္
မ်က္ႏွာမွာ ထြက္စရာ ေသြးေတာင္မ႐ွိေတာ့
မ်က္ႏွာဆိုတာထက္ က်ိဳးေၾကေနတဲ့ အ႐ိုးစ အသားစ
ေနာက္ဆုံး ေက်ာက္တုံးေက်ာက္ခဲေတြ တင္လိုက္ၾကတယ္
ဒင္းတို႔ေဒါသနဲ႔ ေက်ာက္တုံးေတြ ထပ္လိုက္တာ
ဒင္းတို႔လုပ္ရပ္ရဲ႕ တစ္ရပ္စာ ျဖစ္သြားတယ္
အမွတ္တရေက်ာက္တိုင္နဲ႔တူတဲ့ ေက်ာက္တုံးေတြ
ေက်ာက္တုံးကလြဲလို႔ ဘာမွမ႐ွိေတာ့မွပဲ
ဒင္းတို႔ ေအာင္ျမင္စြာ ထြက္ခြာသြားၾကတယ္
မိုးေပၚက ငုံ႔ၾကည့္မွ ျမင္ရေတာ့တယ္
ေက်ာက္တုံးေတြထိပ္မွာ
ထင္းထင္းႀကီးေပၚေနတဲ့ မ်က္ႏွာ
ဘာမထီအျပဳံးနဲ႔ ဝင္းသန္႔လို႔

ဇယလ
၁၇ ဧၿပီ၊ ဏာသိမ္း ‘၂၁
သႀကၤန္အတက္ေန႔

ေလွာင္ခ်ိဳင့္ရဲ႕ ပုံတူ

ဒင္းတို႔ရဲ႕ ခေမာက္ေတြေအာက္မွာ
မူလီနဲ႔ က်ပ္ထားတဲ့ ေလွာင္ခ်ိဳင့္တစ္လုံးစီ ႐ွိၾကတယ္
အဲဒီထဲမွာ ေသြးဆာေနတဲ့ သတၱဝါဟာ
ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္သြားေနတယ္
ခေမာက္ကို ခြၽတ္လိုက္ရင္ ေလွာင္ခ်ိဳင့္ပါ ကြၽတ္ထြက္သြားၿပီး
အ႐ိုင္းစိတ္ရဲ႕ ေသြးစိမ္း႐ွင္႐ွင္ ပန္းထြက္တယ္
ဒင္းတို႔မယားေတြနဲ႔ နမ္းၾကရင္
ခုနစ္အိမ္ၾကား ႐ွစ္အိမ္ၾကား
ေလွာင္ခ်ိဳင့္ခ်င္းခ်င္း ပြတ္သပ္႐ိုက္ခတ္သံေတြ ၾကားရတယ္
ကေလးေမြးရင္ ေလွာင္ခ်ိဳင့္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးဟာ
သူ႕အေမရဲ႕အဝွါထဲက ထိုးထြက္လာတတ္တယ္
ေလပဲ႐ွိေသးတဲ့ ေလွာင္ခ်ိဳင့္ေလး
ဦးေခါင္းတစ္လုံးဟာ ဝင္းတစ္ခုထဲ ဝင္သြားၿပီး
ေလွာင္ခ်ိဳင့္တစ္လုံးနဲ႔ ျပန္ထြက္လာေတာ့တယ္
ေလွာင္ခ်ိဳင့္ေတြဟာ ေသြးညႇီနံ႔နဲ႔ အခ်င္းခ်င္းသိၾကတယ္
အျပင္လူေတြနဲ႔ယွဥ္ၿပီး ဒင္းတို႔ မွန္ထဲမၾကည့္ရဲၾကဘူး
ဦးေခါင္းတစ္လုံးကို ဘယ္ေတာ့မွ မရႏိုင္ေတာ့မွန္းသိေလ
ေလွာင္ခ်ိဳင့္ေတြဟာ နာက်ည္းေဒါသေသြးဆာေလပဲ
မိစၧာရဲ႕ ဟိန္းေဟာက္သံဟာ
ဒင္းတို႔ရဲ႕ ကတိသစၥာ႐ြတ္ဆိုသံပဲ ျဖစ္တယ္….

ဇယလ
၁၅ ဧၿပီ၊ ဏာသိမ္း ‘၂၁