The Dry Salvages ေက်ာက္ေဆာင္တန္းမ်ား (အပိုင္း ၃)

(အပိုင္း ၃ ရဲ႕ ၁)

ရံဖန္ရံခါ ကိုယ္စဥ္းစားမိတာက
ခရစ္ရ္ွနာမိန္႔ခဲ့တာ အဲဒါမ်ားလားလို႔
အျခားကိစၥေတြအေၾကာင္းမိန္႔ရင္း ဒါမွမဟုတ္
ဒီကိစၥကိုပဲ အျခားနည္းနဲ႔မိန္႔ခဲ့သလားေပါ့ေလ
အနာဂတ္ဟာတေျဖးေျဖးတိုးတိတ္သြားတဲ့သီခ်င္း၊
ဒါမွမဟုတ္ ေတာ္ဝင္ႏွင္းဆီ ဒါမွဟုတ္ ေနာင္တရဖို႔၊
ေရာက္မလာၾကေသးသူတို႔အတြက္
ေၾကကြဲေနာင္တရဲ႕
တစ္ခါမွဖြင့္မၾကည့္ရေသးတဲ့စာအုပ္တစ္အုပ္ရဲ႕
စာမ်က္ႏွာေတြၾကား ဖိသိပ္သိမ္းဆည္းထားတဲ့
ခရမ္းျပာႏုေရာင္ လာဗင္ဒါအခက္ေလး။
ၿပီး၊အထက္တက္တဲ့လမ္းဟာ ေအာက္ဆင္းတဲ့လမ္းျဖစ္၊
ေရွ႕သြားတဲ့လမ္းဟာ ေနာက္ဆုတ္တဲ့လမ္းျဖစ္လို႔။
စိတ္တည္ၿငိမ္စြာရင္ဆိုင္ဖို႔မလြယ္ေပမယ့္
ဒီကိစၥဟာေသခ်ာတယ္။ ကာလတရားဟာ
သမားေတာ္မဟုတ္ဘူး။လူနာဟာလည္း အခုဒီမွာ
မရွိေတာ့ဘူးေလ။
ရထားစတင္ထြက္ခြာတဲ့အခါ ခရီးသည္ေတြဟာေနသားစက်
သစ္သီးေတြ၊စာနယ္ဇင္းေတြ၊အလုပ္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ေပးစာေတြနဲ႔
(သူတို႔ကိုပို႔ေဆာင္ခဲ့သူေတြဟာ စႀကံကေနထြက္ခြာ
သြားခဲ့ၾကၿပီေလ)
သူတို႔ရဲ႕ဝမ္းနည္းမ်က္ႏွာေတြဟာ တေျဖးေျဖး
သက္သာလာေတာ့တယ္။ နာရီေပါင္းတစ္ရာရဲ႕
ငိုက္မ်ည္းနရီလႊဲခ်ိန္မွာ။

ေရွ႕သို႔ခ်ီေလာ့၊ခရီးသြားအေပါင္းတို႔
ျခားနားသြားမယ့္ဘဝေတြဆီ မဟုတ္ရင္
ဘယ္လိုအနာဂတ္မ်ိဳးမဆိုဆီ၊
အတိတ္ကေနလြတ္ေျမာက္သြားလို႔ေတာ့မရဘူးေပါ့။
ဘူတာကထြက္ခြာလာတဲ့သင္ဟာ အခုသင္ မဟုတ္ေတာ့သလို
လမ္းဆုံးမွာဆိုက္ေရာက္ေတာ့မယ့္သင္လည္း မဟုတ္ဘူး။
သင့္ေနာက္ေက်ာမွာက်ဥ္းလာၾကတဲ့သံလမ္းေတြဟာ
တစ္ခုနဲ႔တစ္ခုခ်ိတ္ဆက္သြားၾကရင္း
တျဗဳန္းျဗဳန္းျမည္ေနတဲ့ ပင္လယ္ကူးသေဘၤာရဲ႕
ကုန္းပတ္ေပၚမွာ
သင့္ေနာက္ေက်ာမွာ က်ယ္ျပန္႔လာတဲ့ေရျပင္ေပၚက
ထယ္ေၾကာင္းေတြသင္ေငးရင္း
‘အတိတ္ဟာ ၿပီးဆုံးသြားၿပီ’ ၊ ဒါမွမဟုတ္ ‘အနာဂတ္ဟာ
မိမိတို႔ရဲ႕ေရွ႕ေမွာက္မွာ’ လို႔ သင္ေတြးေနရမွာမဟုတ္ဘူး။
ညေရာက္တဲ့ခါ ႐ြက္ဆိုင္းႀကိဳးေတြနဲ႔ထိပ္ဖ်ားမွာ
နဂိုအသံထက္ျမႇင့္ေျပာေနတဲ့စကားသံ
(နားထဲေတာ့မဟုတ္ဘူး၊ ကာလကိုယ္ထည္ခြံရဲ႕ တတြတ္တြတ္
ျမည္ေနသံ၊ဘယ္ဘာသာစကားနဲ႔မွလည္းမဟုတ္ဘူး)—-
“ေရွ႕သို႔ခ်ီေလာ့၊ပင္လယ္ႀကီးဆီခရီးသြားေနတယ္လို႔
ထင္ျမင္ၾကသူေတြ၊ တေျဖးေျဖးေဝးကြာက်န္ရစ္ခဲ့တဲ့
ဆိပ္ကမ္းကိုျမင္ေတြ႕ခဲ့ၾကရသူေတြဟာ
သင္တို႔မဟုတ္ၾကသလို ဆိုက္ေရာက္တဲ့အခါဆင္းလာၾကမယ့္
သူေတြလည္းမဟုတ္ၾကဘူး။ေဟာဒီနီးစပ္ရာနဲ႔
ေဟာဟိုေဝးကြာတဲ့ကမ္းေျခတို႔ၾကားမွာ
အခ်ိန္ကာလဟာ သူ႔တည္းရွိေနခ်ိန္မွာ စိတ္တစ္ခုတည္းနဲ႔
အတိတ္နဲ႔အနာဂတ္ကို ဆတူေတြးၾကည့္ပါ၊
လက္ေတြ႕လုပ္ေဆာင္ျခင္းလည္းမဟုတ္
ဘာမွမလုပ္ပဲေနျခင္းလည္းမဟုတ္တဲ့အခိုက္မွာ
သင္ဒါကိုသေဘာေပါက္လက္ခံရလိမ့္မယ္ —-
‘လူတစ္ေယာက္ရဲ႕စိတ္ဟာ ဘဝရဲ႕ဘယ္ဘုံျဖစ္ျဖစ္မွာ
အာ႐ုံစူးစိုက္ေနခ်ိန္ဟာ ေသရေတာ့မယ့္အခ်န္ပဲျဖစ္တယ္’—
အဲဒီတစ္ခုတည္းေသာလုပ္ရပ္ဟာ (ေသဖို႔က်ေရာက္တဲ့
အခ်ိန္ဆိုတာ ရွင္တုန္းအခိုက္အတန္႔တိုင္းမွာ)
အျခားသူေတြရဲ႕ဘဝေတြမွာ အက်ိဳးအျမတ္ရရွိေစလိမ့္မယ္၊
လုပ္ေဆာင္မႈရဲ႕အသီးအပြင့္ကိုေတာ့မစဥ္းစားေလႏွင့္။

The Dry Salvages - T. S. Eliot
The Dry Salvages – T. S. Eliot

Continue reading

The Dry Salvages ေက်ာက္ေဆာင္တန္းမ်ား – အပိုင္း (၂)

(အပိုင္း ၂ ရဲ့ ၁)

ဘယ္မွာအဆုံးသပ္ရွိမလဲေလ အဲဒီအသံတိတ္
ငိုေႂကြးျမည္တမ္းတမႈေတြ၊ ေဆာင္းဦးရာသီ
ပန္းမာလ္တို႔ရဲ့တိတ္တဆိတ္ေရာ္ဝါညႇိုးေျခာက္မႈ၊
ပြင့္ဖတ္ေတြေခၽြခ်ရင္း မလႈပ္မယွက္ရပ္ျမဲရပ္လို႔၊
ေမ်ာလြင့္ေနတဲ့ပ်က္ယြင္းမႈဟာ
ဘယ္မွာၿပီးဆုံးမွာလဲေလ၊
ကမ္းေျခေပၚလာေသာင္တင္တဲ့ အရိုးရဲ့ဆုေတာင္း၊
ကမၻာႀကီးကို ဗေလာင္းဆန္သြားေစခဲ့တဲ့
‘သတင္းေကာင္းေပးပို႔ေတာ္မူျခင္း’။
(ကမၻာႀကီးသို႔ ဘုရားသခင္ႂကြေရာက္ေတာ္မူလာမည့္ သတင္းေကာင္း)

အဆုံးသပ္ဆိုတာမရွိဘူး၊ ထပ္စုပုံလာတာေတြပဲရွိတယ္
ေနာက္ထပ္ေန႔ေတြ နာရီေတြရဲ့ေနာက္မွာ
တရြတ္ပါလာတဲ့အက်ိဳးဆက္
ယိုယြင္းပ်က္ဆီးဆုံးရႈံးရျခင္းေတြနဲ႔ပဲအတူေနခဲ့ရတဲ့
ခံစားခ်က္မဲ့ႏွစ္မ်ားစြာထဲမွာပဲ ခံစားမႈဟာ ဝင္ေရာက္ခိုလႈံခဲ့
အားကိုးစရာလို႔ယုံၾကည္ခဲ့မိတဲ့အရာေတြဟာ
စြန္႔ပစ္လိုက္ဖို႔ပဲေကာင္းတဲ့အပ်က္အယြင္းေတြျဖစ္လို႔။

ေနာက္ဆုံးျဖည့္စြက္မႈကေတာ့
က်ဆင္းလာတဲ့စြမ္းအားေတြေၾကာင့္ မေက်မခ်မ္း
ျဖစ္ရျခင္းမဟုတ္ရင္ မိမိကိုယ္မိမိဂုဏ္ယူမႈေလ်ာ့လာျခင္း၊
ကိုးကြယ္စည္းကပ္မႈမရွိသေယင္ထင္ရတဲ့ အစြဲကင္းကင္း
ကိုးကြယ္စည္းကပ္မႈ၊ ၾကမ္းေပါက္ကေန ေရတစိမ့္စိမ့္
ဝင္လာေနတဲ့ေလွေမ်ာထဲမွာ ေခါင္းေလာင္းရဲ့
ေနာက္ဆုံး ‘သတင္းေကာင္းေပးအပ္ေတာ္မူျခင္း’
ကၽြက္ကၽြက္ဆူညံသံကိုပဲ
တိတ္တဆိတ္နားေထာင္ေနခဲ့ရတာ။

အဆုံးသပ္ဟာဘယ္မွတဲ့လဲေလ၊တံငါသည္ေတြဟာ
ျမဴကုပ္ဝင္ေနတဲ့တိုက္ေလရဲ့အၿမီးထဲ ရြက္လႊင့္ေနၾကတာ
သမုဒၵရာမရွိတဲ့ကာလကို မိမိတို႔ ေတြးၾကည့္လို႔
ဘယ္လိုမွပင္မရနိုင္တာ၊ စြန္႔ပစ္အမွိုက္ေတြေပါေလာေမ်ာ
ေနတဲ့သမုဒၵရာ
အတိတ္တုန္းကလို တာဝန္ယူျခင္းမရွိေတာ့တဲ့သေဘာပဲ
အနာဂတ္ခရီးပန္းတိုင္ မဲ့ၾကရေလခ်င္း။

Les Trois Sauvages
Les Trois Sauvages

Continue reading

The Dry Salvages ေက်ာက္ေဆာင္တန္းမ်ား – အပိုင္း (၁)

(The Dry Salvages— ျပင္သစ္စကား les trois sauvages ကလာတာျဖစ္လိမ့္မယ္၊မက္ဆာခ်ဴးဆက္တ္စ္ျပည္နယ္ရွိ Cape Ann အငူရဲ႕အေရွ႕ေျမာက္ဘက္ကမ္း႐ိုးတန္းမွာတည္ရွိ၊မီးျပတိုက္ရွိတဲ့ေက်ာက္ေဆာင္တန္းတစ္စု)

(အပိုင္း၁ ရဲ႕ ၁)

နတ္ေဒဝတာေတြအေၾကာင္း ကိုယ္သိပ္မသိဘူး
ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္စိတ္ထင္ေတာ့ ျမစ္ဟာ သန္သန္မာမာ
ညိဳညိဳေမာင္းေမာင္း နတ္မင္းတစ္ပါးပဲ ——-
သန္သုန္မႈန္မႈန္၊အ႐ိုင္းဆန္ဆန္၊ေပကတ္ကတ္နဲ႔ စိတ္လည္း
အနည္းငယ္သာရွည္လို႔။အစတုန္းကေတာ့ နယ္အစြန္အစပ္
အမွတ္အသားတစ္ခုပဲေပါ့ ကူးသန္းသြားလာေရာင္းဝယ္
ေဖာက္ကားမႈအတြက္ အသုံးဝင္ေပမယ့္ တစ္ထစ္ခ်
ယုံၾကည္လို႔မရတာ။အဲဒီတုန္းက ယင္းဟာ
တံတားတည္ေဆာက္ေရးသမားေတြအတြက္သာျပႆနာ။
ေျဖရွင္းလို႔လည္းၿပီးေရာ နတ္မင္းညိဳထြားကို
ေမ့သြားၾကသေလာက္နီးပါးပဲ အဲဒီၿမိဳ႕ႀကီးသားေတြေပါ့။
ဒါေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွေက်ခ်မ္းႏိုင္တယ္မရွိဘူး၊
သူ႔ရာသီအေလွ်ာက္သူ႔ေဒါသနဲ႔ သူဟာေခ်မႈန္း
ဖ်က္ဆီးသူ၊ လူေတြေမ့ေဖ်ာက္ထားတာေတြကိုျပန္လည္
အမွတ္ရေစသူ၊ စက္မႈကိုးကြယ္ၾကသူေတြထံမွ သူ႔မွာ
ဂုဏ္ျပဳမခံရ၊ပူေဇာ္ပသျခင္းမခံရ။ ဒါေပမယ့္
သူဟာ ေစာင့္လို ေစာင့္ၾကည့္လို႔ ေစာင့္ၿမဲ
ေစာင့္လို႔။
သူ႔နရီဟာ ရင္ေသြးငယ္ရဲ႕ပ်ိဳးခင္းကုတင္မွာစကတည္းက
ရွိေနခဲ့တာျဖစ္တယ္၊ၿပီး၊ဧၿပီရဲ႕ဝင္ေပါက္ဝင္းထဲက
ရနံ႔စူးတဲ့ ေအလင္းတပ္စ္ပန္းပြင့္ေတြဆီမွာ၊
ေဆာင္းရာသီရဲ႕စားပြဲေပၚက စပ်စ္သီးရဲ႕အနံ႔ထဲမွာ၊
ေဆာင္းရာသီရဲ႕ဓာတ္ေငြ႕မီးထြန္းအလင္းထဲက
ညေနခင္းရဲ႕အသိုင္းအဝိုင္းထဲမွာ
ရွိလို႔ေနတာ၊ျမစ္ေပါ့။

T. S. Eliot
T. S. Eliot

Continue reading

ဗီယက္နမ္အဖြားရဲ႕ အနမ္း (အိုးရွင္ဗူေအာဝ္င္း)

ကိုယ့္အဖြားနမ္းပုံဟာ သမိုင္းဟာ ဘယ္တုန္းကမွ
မၿပီးဆုံးခဲ့တဲ့အတိုင္း၊ တစ္ေနရာမွာ
ကိုယ္ခႏၶာတစ္ခုဟာ
တစ္စစီ ျပဳတ္ထြက္ေနေသးတဲ့အတိုင္း။


ဇယလ
၁၅ စက္ ကိုဗစ္၂၀

ေ႐ွးေဟာင္းေရကန္ထဲ

ေ႐ွးေဟာင္းေရကန္ထဲ
ေရ ထပြက္တဲ့အသံပဲ
ဖားနဲ႔ တၿပိဳင္တည္း

ဇယလ

An Ancient Pond