Bei Dao Poems

အႏုပညာရွင္ရဲ႕ ဘဝ

အေမေျပာတယ္၊ မုန္လာဥအျဖဴ သြားဝယ္
ရဲကေျပာတယ္၊ မ်ဥ္းတားထားတာ မေက်ာ္နဲ႔
အရက္မူးေနသူက ေျပာတယ္၊ သမုဒၵရာႀကီးေရ … မင္းဘယ္မွာလဲ
ကိုယ္ေျပာတယ္၊ လမ္းမီးေတြ အားလံုး ဘာလို႔ ေပါက္ကြဲသြားၾကသလဲ
ျဖတ္သြားတဲ့ မ်က္မျမင္တစ္ေယာက္ဟာ
သူ႔တုတ္ေကာက္ကို အသာတၾကည္ မ,လိုက္တယ္
တီဗီအင္တာနာတစ္ခု ဆြဲထုတ္လိုက္သလို
ဘီးကို တံု႔ခနဲ ရပ္သံနဲ႔အတူ လူနာတင္ကား ေရာက္လာတယ္
ကိုယ့္ကို ေဆးရံုေခၚသြားတယ္

ကိုယ္ဟာ စံျပလူနာ ျဖစ္လာတယ္
အားလံုးၾကားေအာင္ အက်ယ္ႀကီး ႏွာေခ်ျပတယ္
ထမင္းစားခ်ိန္ ခန္႔မွန္းဖို႔ မ်က္လံုးေတြ မွိတ္တယ္
ၾကမ္းပိုးေတြကို ေသြးလွဴတယ္
ပင့္သက္ခ်ဖို႔ေတာင္ အခ်ိန္မရရွိခဲ့ဘဲ
အဆံုးမွာ ကိုယ့္ကိုလဲ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္လို႔ ထင္မွတ္လာၾကတယ္
စႀကႍတစ္ေလွ်ာက္ ကိုယ္ ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ ေလွ်ာက္တယ္
ညေနခင္းေတြ ကုန္လြန္သြားေစဖို႔

(The Artist’s Life by Bei Dao)

Bei Dao Poems

ေဘေဒါဝ္ ကဗ်ာမ်ား

ေဘေဒါဝ္ ကဗ်ာမ်ား
ကဗ်ာ အပုဒ္ ၇၁ ပုဒ္
ေဘေဒါဝ္အတၳဳပၸတၱိ
တ႐ုတ္ကဗ်ာအေၾကာင္းေဆာင္းပါးရွည္
ေဇယ်ာလင္း ဘာသာျပန္၊
ႏွစ္ကာလမ်ား ထုတ္ေဝမွု
တနိဖိုး၂၅၀၀ က်ပ္၊ စာအုပ္တန္ဖိုးအတိုင္းသာ က်သင့္ၿပီး
စာတိုက္ကေနတဆင့္လည္း ပို့ အခမဲ့ နဲ႔ ပို့ပါတယ္။


ဆရာဦးသာနိုး ဘာသာျပန္ေတြ အရင္ အနည္းအက်ဥ္း ဖတ္ခဲ့ၾကဖူးပါတယ္၊ ဆရာႀကီးကေတာ့ ေပေတာက္ လို့ အသံထြက္ပါတယ္။
ဒီစာအုပ္ထဲမွာ တ႐ုတ္နိုင္ငံေရးေနာက္ခံနဲ႔ တ႐ုတ္ကဗ်ာအေၾကာင္း ေဆာင္းပါးနိဒါန္းရည္လည္း အားရပါးရ ဖတ္ရပါမယ္။


Src: The Eras Publishing.

စစ္ႀကီးအေတာအတြင္း မိမိတို႔ေပ်ာ္ရႊင္စြာေနထိုင္ခဲ့ၾက

ၿပီး၊သူမ်ားေတြရဲ႕အိမ္ေတြကိုဒင္းတို႔ဗံုးၾကဲခဲ့တုန္းကမိမိတုို႔

ကန္႔ကြက္ေၾကာင္းဆနၵထုတ္ေဖာ္ခဲ့ၾကတယ္၊ဒင္းတို႔ကိုမိမိတို႔ဆန္႔က်င္ခဲ့ၾကေပမယ့္

မလံုေလာက္ခဲ့ဘူး။မိမိဟာ
မိမိကုတင္ေပၚမွာရွိေနခဲ့ၿပီးမိမိကုတင္တဝိုက္မွာ အေမရိကဟာ

ၿပိဳလဲက်ေနခဲ့တယ္၊မျမင္ရတဲ့အိမ္ေတြတစ္လံုးစီတစ္လံုးစီတစ္လံုးစီ—

ထိုင္ခံုတစ္လံုးမိမိအျပင္ဆြဲထုတ္ၿပီးေနလံုးကိုထိုင္ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။

ေငြေၾကးအိမ္ေတာ္ရာရဲ႕ဒုကၡႀကီးမားေရာက္ခဲ့ရတဲ့အုပ္ခ်ဳပ္မင္းမူမႈ ဆဌမလမွာ

ေငြေၾကးလမ္းေပၚမွာေငြေၾကးၿမိဳျပမွာေငြေၾကးတိုင္းျပည္မွာ

မိမိတို႔ရဲ႕ေငြေၾကးမဟာတိုင္းျပည္ႀကီးမွာမိမိတို႔(ခြင့္လႊတ္ပါ)

စစ္ႀကီးျဖစ္ေနတုန္းမွာေပ်ာ္ရႊင္စြာေနခဲ့ၾကေလတယ္။ ။

(ရုရွ-အေမရိကန္ကဗ်ာဆရာ Ilya Kaminsky ရဲ႕ ‘အၾကားအာရံုခ်ဳိ႕ယြင္းသူမ်ားရဲ႕ သမၼတႏိုင္ငံေတာ္’ Deaf Republic(၂၀၁၉)မွ We Lived Happily During the War’ ကဗ်ာကိုျပန္ဆိုတာျဖစ္ပါတယ္။)

ဇယလ
ေခတၱ ဘန္ေကာက္
၁၀ ေအာက္ ‘၁၉

ကစားသမားတို႔ကိုၾကည့္ျခင္း

အလင္းစက္ကြင္းေလးထဲ
သူတို႔ေျပာေနၾကတာ။

သူတို႔ေျပာခဲ့ၾကတာေတြ၊ဓနဆီ
လွမ္းခဲ့ၾကတဲ့အရာေတြ
ေလာဘဆီ—–

အလြန္မွာ၊ညဟာ
အဝါေရာင္လကိုဖက္တြယ္လို႔။

သူ႔ထဲသူျပန္ေခါက္သိမ္းရတဲ့
စကားမ်ဳိးေပါ့၊ျမင့္တက္လာတာဟာ
ဆူညံမႈဆီသို႔သာပဲ—-

အေမွာင္ထဲမွာသစ္ရြက္ေတြထိေတြ႕ၾက
ၿပီးကြဲကြာၾက၊အလင္းေတြဟာ
ျဖတ္သြားတဲ့ၾကားမ်ားသာ။

စကားလံုးေတြေဝဝါးမႈထဲမွာ
အဲဒီလက္ေတြလႈပ္ရွားပံုေတြဟာ
ၾကည့္စရာျဖစ္ကိုျဖစ္တယ္—-

နားဆင္စရာကိစၥတစ္ခုျဖစ္တယ္
ညထဲသစ္ရြက္ေတြေနရာေျပာင္းေနၾကတာ
အဲဒီအဝါေရာင္လကိုစြဲျမဲယံုၾကည္ေနရတာ။

(ဩစေတးလ်ကဗ်ာဆရာမ Cameron Lowe ရဲ႕ ‘Watching the Players’)

ဇယလ
၂၃:၅၈ ၁၀ စက္ ‘၁၉

အိမ္ေထာင္ေရး

ကိုယ္တို႔ရဲ႕ပတ္လည္က ငါးေတြဟာ
က်ယ္ျပန္႔ၿပီး အထီးက်န္ေနရွာၾကတယ္။
သူတို႔မွာ မင့္မ်က္လံုးေတြ မရွိၾကဘူး။
ေရပူစီေပါင္းတစ္ေမၽွာင္း
မင့္အေတြးေတြကို
မေသပဲက်န္ရစ္ခဲ့မႈရဲ႕ေတာက္ပတဲ့
ႏႈတ္ခမ္းသားဆီသယ္မ, သြားတယ္။
အဲဒီအထက္ဆီမွာ
မင့္ပါးစပ္လိုလွပတဲ့ပါးစပ္တစ္ခု
ကိုယ့္ႏႈတ္ခမ္းေတြကိုေရေမွာ္ေတြနဲ႔
စြန္းထင္းေအာင္လုပ္လိုက္တယ္။
ညိယွက္ေနၾကတဲ့အိပ္ခ်င္မူးတူးကြန္ထဲမွာ
ကိုယ့္လက္ေမာင္းတစ္ဘက္ဆန္႔လိုက္လို႔ရတယ္
ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးကိုတြန္းတင္လိုက္ဖို႔
က်ဳိးပဲ့ေနတဲ့မ်က္ႏွာျပင္ေတြရဲ႕ဘယ္လိုပဲ
ပံုမွန္အေနအထားျဖစ္ျဖစ္ဆီကိုေပါ့။ Continue reading