ဂ်ရိုးမ္ ေရာ့သင္န္ဘာ့ဂ္

မိမိတို႔ရဲ႕ အနက္ရွိုင္းဆံုးထဲက
ယင္းဟာ ထလာတယ္
ေပ်ာက္ဆံုးသစ္ကိုင္းေတြၾကား
တိုက္ခတ္တဲ့ေလ
သူ႔စိုစြတ္ေအာ္ငိုသံနဲ႔ မိမိတို႔ကို နာက်င္ေစတယ္
ဦးခြံရိုးတစ္ခုစီထဲ ေလွာင္ထားတဲ့ သမုဒၵရာလို

လူအခ်င္းခ်င္းၾကား ေပါေလာေမ်ာေနတဲ့
ခ်ိတ္ဆက္မႈပင္လယ္တစ္စင္း ရွိတယ္
စကားေျပာဆိုျခင္းဟာ ထိေတြ႕မႈျဖစ္တဲ့ေနရာ
ၿပီး ႀကိဳဆိုတဲ့လက္ဟာ သူ႔တိတ္ဆိတ္မႈကို
မူလအတိုင္း ျပန္တိတ္ဆိတ္သြားေစတယ္
နက္ေမွာင္ေနလံုးတို႔ေၾကာင့္ ေႏြးေထြးတဲ့ သမုဒၵရာ
Continue reading

အျဖဴေရာင္ညမ်ား (ေပါလ္ ဩစၥတာ)

ဒီမွာဘယ္သူမွမရွိၾကဘူး၊
ခႏၵာကိုယ္ကေျပာတယ္၊ဘာပဲေျပာေျပာ
ဘာမွမေျပာရဘူး၊ဆိုေပမယ့္လည္းဘယ္သူကမွ
ကိုယ္ခႏၵာမွမဟုတ္တာ။ကိုယ္ခႏၵာေျပာတာကိုလည္း
ဘယ္သူကမွမေျပာၾကဘူး၊
သင္ကလြဲလို႔ေပါ့။
ႏွင္းေတြက်၊ၿပီး၊ည။ေတာအုပ္ေလးထဲမွာ
လူသတ္မႈတစ္ခုဟာ ထပ္ေၾကာ့။ေျမျပင္ေပၚ
ကေလာင္တံဟာေရြ႕သြားတယ္။ဘာျဖစ္လာမလဲ
ယင္းမသိေတာ့ဘူး၊ ယင္းကိုကိုင္ထားတဲ့လက္ဟာ
ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီေလ။
Continue reading

အျမင့္မွငံု႔ၾကည့္လွ်င္ မူးေနာက္တတ္တဲ့ ေဝဒနာ (ရဲလ္ဖ္ အိန္ဂ်ယ္လ္)

ေျခသလံုးအိမ္တိုင္လွည့္လည္သြားေနသူဟာ
သူတစ္ေယာက္တည္းပါပဲ။ သူမ ဝမ္းနည္းတဲ့အခါ
လမ္းေပၚထြက္သြားတယ္၊လူေတြနဲ႔ေတြ႕ဖို႔။
အတြဲကေလးရွိရင္ေတာ့ တစ္ေနရာမဟုတ္တစ္ေနရာ
မုခ်သြားၾကမွာပါပဲ။ ဆိုက္ပရပ္စ္ပင္ေျခရင္းမွာ
သူတို႔လွဲအိပ္လိုက္ၾကတယ္၊ငွက္တစ္ေကာင္ရဲ႕နံေဘးမွာ။
မိမိဟာမိုးေကာင္းကင္ကိုစိတ္ကူးၾကည့္လိုက္တယ္။
ယင္းဟာသူမရဲ႕ေတာင္းေတြအျပင္လွိုင္းေတြကိုပါ
ျဖန္႔ထြက္ေစတယ္။ေမာ္ေတာ္ကားတာယာလုပ္တဲ့
ၿမိဳ႕ေလးကေန သူမ ထြက္လာခဲ့လိုက္တာျဖစ္တယ္။
ပံုျပင္ဇာတ္လမ္းေတြလုပ္ဖို႔ဘာေတြသံုးသလဲ၊
ေလွခါးထစ္ေတြ၊ႀကိဳးေတြေပါ့။ သူမ်ားစကားထဲ
မိမိဟာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖတ္ျဖတ္ေျပာေနခဲ့တာ
မိမိကိုယ္တိုင္ေတာင္သတိမထားမိခဲ့ဘူး။
ေဟာဒီေရွးေဟာင္းဥယ်ာဥ္။
ေမွာင္မည္းတဲ့ငါးသားေဖာက္ကန္။
အက်ႌနဲ႔ေဘာင္းဘီတစ္ဆက္တည္းဝတ္ထားၾကတဲ့
အလုပ္သမားေတြဟာ အာရုဏ္ဦးမွာ
သူတို႔ရဲ႕အဆိပ္ေတြကိုပစ္ခ်ၾကတယ္။
အားလံုးကိုသရုပ္ေဖာ္ျပလို႔မရဘူး။ ဒါဟာလံုးဝ
သဘာဝက်တဲ့ကိစၥ။ အကယ္၍သူမ,ဟာ
အခ်စ္အေၾကာင္းစဥ္းစားေနခဲ့ရင္ အိပ္ခန္းရဲ႕
တံခါးကိုသူမ ခ်ိဳးဖ်က္ဝင္သလား။
ဘယ္လုပ္ပါ့မလဲေလ။ လူပံုလည္မွာဒါမ်ိဳးေတြ
ဘယ္သူထုတ္ေျပာမွာလဲေလ။ ဘယ္ဘက္မွာ
ဆိုဖာထိုင္ခံုတစ္လံုးခ်ထားတယ္။ မိမိတို႔ဟာ
ကိုယ္ပိုင္အိမ္ရာေတြမရွိၾကတဲ့အိမ္ငွားေတြပဲျဖစ္တယ္။
အေၾကာင္းအရာနဲ႔ပတ္သက္လို႔ေတာ့ဒါပါပဲ။
Continue reading

အေမရိကန္ စိတ္ကူးအိပ္မက္တစ္ခု

ကမၻာေျမႀကီးေပၚ ရဟတ္ယာဥ္ေတြလို
စာရင္းစစ္ေတြ ဝဲပတ္ၾကၿပီး
ေဟဂလ္ရဲ႕ နာမည္ထြင္းထားတဲ့
အရိုးေသးေသးေလးေတြ က်ဲခ်ၾကတယ္။
အဲဒီအရိုးေလးေတြကို ေခြးတူဝက္တူတစ္ေကာင္ဟာ
သူ႔အေမြးပြထဲသယ္သြားၿပီး
သူ႔တြင္းထဲသူဝင္သြားတယ္၊
အဲဒီည အဲဒီမွာပဲ တစ္မိသားစုလံုး
ေသဆံုးသြားရွာတယ္။

လိုက္ကာရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ
သံၿပိဳင္သီဆိုေပးရတဲ့ မိန္းကေလးဟာ
နာရီေပါင္းမ်ားစြာ ရပ္ေနၿပီး
လမ္းမဘက္ကိုပဲ ေငးၾကည့္ေနရွာတယ္။
ထရပ္က္ကားျပဳျပင္ေရးဝပ္ေရွာ့ဆိုင္ ျပတင္းေတြမွာ
ေဆးအျဖဴေရာင္ သုတ္ထားတဲ့
သစ္ကိုင္းေျခာက္ေတြ ရွိၾကတယ္။
ၾကမ္းျပင္ကရြက္ေျခာက္ေတြကို ေရွာင္ရွားဖုို႔
အဲဒီသစ္ကိုင္းေျခာက္ေတြကို
မိေက်ာင္းေပါက္စေလးက ခဲထားတယ္။

ညမွာ ပ်ားလဘို႔ဟာ အိပ္မက္ဆန္းေတြမက္လို႔၊
ပတ္ျခာလည္ ခုတ္ေမာင္းေနၾကတဲ့ အနက္ေရာင္
ရထားေသးေသးေလးေတြ—-
မိုးေရစက္ထဲ ေရနစ္သြားၾကတဲ့
ေရွးေဟာင္းစစ္သေဘၤာႀကီးေတြ။ ။

ေရာဘတ္ ဘလိုင္း
Robert Bly ရဲ႕
An American Dream

သတို႔သမီးဝတ္စံုမ်ားရဲ႕ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲမႈ အေၾကာင္း ( ေဂ်းမ္စ္ ဂဲလ္ဗင္န္)

ၾကယ္ေတြလည္းမရွိ၊ေလလည္းမတိုက္တဲ့
ခုလိုညမ်ိဳးေတြမွာ
ၾကားေနရတယ္လို႔ထင္မိတယ္

အႏွစ္မပါတဲ့ပလာအိန္ဂ်လ္နတ္သမီးေတြလို
ေမၽွာ္လင့္ခ်က္မဲ့ေတာင့္တမႈနဲ႔အလင္းျပန္ရင္း

သတို႔သမီးဝတ္စံုတို႔ရဲ႕
တရွံု႔ရႈံ့ငိုေနသံ။

ဘယ္သူမွသူတို႔ကို
ဝတ္ဆင္ၾကမွာမဟုတ္ေတာ့တာ
သူတို႔သိခဲ့ၾကၿပီေလ။

ပြဲလယ္တင့္ေန႔ရက္တစ္ရက္အၿပီး
သူတို႔ကိုလိုခ်င္သူေတြမရွိၾကေတာ့။

ဒါေပမယ့္၊ဗီဒိုေတြရဲ႕အေမွာင္ထုေတြထဲ
အလိုဆႏၵနဲ႔သူတို႔ေတာက္ပေနၾကတယ္။
Continue reading