အီရတ္ကဗ်ာဆရာ ဆာအာဒီ ယူဆက္ဖ္

အီရတ္ (Iraq) ကဗ်ာဆရာ ဆာအာဒီ ယူဆက္ဖ္ (Saadi Yousef) ဟာ ယေန႔ေခတ္ျပိဳင္အာရပ္ကဗ်ာေလာကမွာ အထင္ကရ ကဗ်ာဆရာတစ္ဦးအပါအ၀င္ျဖစ္ပါတယ္။ ဘာဆရာျမိဳ႕နားက ေတာရြာေလးတစ္ရြာမွာ ၁၉၃၄က ေမြးဖြားခဲ့ျပီး ကဗ်ာနဲ႔ စကားေျပလံုးခ်င္း ၄၀ ေက်ာ္ေရးသားထုတ္ေ၀ျပီးသူျဖစ္ပါတယ္။ အဂၤလိပ္ကေန အာရပ္ဘာသာျပန္အလုပ္လည္းလုပ္ပါတယ္။ ၁၉၅၄ မွာ ဘဂၢဒက္ တကၠသုိလ္က အာရပ္ဘာသာရပ္နဲ႔ ဘြဲ႕ရခဲ့ျပီး အဲဒီအခ်ိန္ကတည္းက လက္၀ဲႏိုင္ေရးလႈပ္ရွားမႈေတြထဲပါ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ ကဗ်ာကိုလည္း အဲဒီကာလကစေရးခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၆၀ ခုႏွစ္ေတြမွာ ႏိုင္ငံေရးအမႈနဲ႔ ေထာင္က်ခဲ့ျပီး ေထာင္ကလြတ္လာတဲ့အခါ အယ္လ္ဂ်ီးရီးယား ႏိုင္ငံကို ထြက္ခြာခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၇၁ မွာ အီရတ္ကိုျပန္လာျပီး ယဥ္ေက်းမႈ၀န္ၾကီး႒ာနမွာအမႈထမ္းခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၇၉ မွာ ဆဒၵမ္ဟူစိန္တက္ လာေတာ့ အီရတ္ကေန ထပ္မံထြက္ခြာခဲ့ပါတယ္။ ေျမထဲပင္လယ္ေဒသအနီးရွိ အာရပ္နဲ႔ ဥေရာပႏိုင္ငံေတြမွာ ျပည္ေျပးတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ေနထိုင္ခဲ့ပါ တယ္။ ဆဒၵမ္ဟူစိန္ကို ေတာက္ေလွ်ာက္ဆန္႔က်င္ခဲ့ျပီးအခု လန္ဒန္မွာ အေျခခ်ေနထိုင္လွ်က္ရွိပါတယ္။ ၂၀၀၂ မွာ သူ႔ကဗ်ာေတြကို လစ္ဗ်ားကဗ်ာဆရာ ခါလစ္ဒ္ မတ္ေတး၀ါး (Khaled Mattawa ) က အဂၤလိပ္ဘာသာျပန္ျပီး Without an Alphabet, Without a Face ေခါင္းစဥ္နဲ႔ အေမရိကန္မွာ ထုတ္ေ၀ခဲ့ပါတယ္။

ယူဆက္ဖ္ရဲ႕ ကဗ်ာေတြဟာ ေန႔စဥ္သံုး ပစၥည္းေတြနဲ႔ အေသးစိပ္အခ်က္အလက္ေတြေပၚ အေျချပဳၾကျပီး အဲဒီပစၥည္းေတြ အခ်က္အလက္ေတြထဲက ေလာကေတြနဲ႔ သမိုင္းရဲ႕ တြန္းအားတို႔ေပၚထြက္လာၾကတာျဖစ္ပါတယ္။ အႏၱရယ္ၾကီးတဲ့ အေျခအေနေတြ ေအာက္မွာ ေနထိုင္ခဲ့ရေတာ့ ေန႔စဥ္အသက္ရွင္ျခင္းဟာ သာမန္ပစၥည္းေတြ ၊ သာမန္အျဖစ္အပ်က္ေတြေပၚ အာ႐ံုသိျမင္မႈပိုစူးစိုက္ေစ လာပါတယ္။ သာမန္အရွိတရားနဲ႔ အာ႐ံုေမွာက္မွားျခင္းတို႔ကို ကြဲျပားေစတဲ့ မ်ဥ္းဟာ ရံဖန္ရံခါေ၀၀ါးသြားတတ္ပါတယ္။ သာမန္သ႐ုပ္ေဖၚ မႈဟာ ဆူရီယလ္ဆန္ဆန္ ေျပာင္းလဲသြားတတ္ပါတယ္။ သာမန္ေန႔စဥ္ေနထိုင္မႈထဲက သက္ရွိရွင္သန္ေနတဲ့ ေအာ္သံတစ္ခုဟာ သူ႔ကဗ်ာ ထဲမွာ ထြက္လာတတ္ပါတယ္။ ယူဆက္ဖ္ရဲ႕ ကဗ်ာေတြဟာ ျပင္းထန္တဲ့ ခံစားမႈနဲ႔အတူ ေလာကၾကီးနဲ႔ မိမိတို႔ ရွင္သန္ေနထိုင္ၾကရတဲ့ ေခတ္အခါသမယၾကီးကို ပီျပင္ရွင္းလင္းစြာ ၾကည့္ျမင္ျပီး ေရးသားဖြဲ႔ဆိုတာေတြျဖစ္ပါတယ္။ မိမိတို႔ဟာလည္း မိမိတို႔ေနထိုင္ၾကရတဲ့ ေခတ္ၾကီးထဲမွာ မိမိတို႔ရဲ႕ စကားသံ (voice) ကို အဆက္မျပတ္ရွာေဖြေနၾကရတာျဖစ္ျပီး ၊ မိမိတို႔ကိုယ္တိုင္ဟာ မိမိတို႔ရဲ႕ သမိုင္းဖန္တီး ရွင္ေတြျဖစ္ၾကတာနဲ႔အတူ မိမိတို႔ရဲ႕ အသံကို ပိတ္ပင္ျခင္းမခံရေအာင္ျပဳမူေဆာင္ရြက္ေနၾကရမွာပဲျဖစ္တယ္ဆိုတာ ယူဆက္ဖ္ရဲ႕ ကဗ်ာ ေတြမွာ ေတြ႔ရွိရပါတယ္။


သင့္ရဲ႕ ဘယ္ပန္းတစ္ပြင့္ကိုမွ ဒင္းတို႔ခိုးယူၾကမွာ မဟုတ္ဘူး
ဘာလို႔ဆိုေတာ့ သင္ဟာ အရာ၀တၳဳနဲ႔ ႐ုပ္ပံုၾကားေပ်ာက္ဆံုးေနလို႔ပဲ
သင့္အမည္နာမေတြဟာ ေရလိုေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ျပီ။
အေမ့ေပ်ာက္ခံ ခံျမိဳ႕ ၊ သင့္မင္းတုပ္ေတြဟာ လူသူမဲ့ခဲ့ျပီ။
ျမင္းလွည္းေတြနဲ႔ ႐ွဴးဖိနပ္မည္းေတြၾကား
သင္ဟာ ေခါင္းမာမာနဲ႔ မားမားၾကီးရပ္ေနခဲ့တယ္
ရင္ျပင္မွာ သင့္အလံနီေတြ လႊင့္ထူလို႔။

(`အိုလီယန္ဒါပင္´ ကဗ်ာမွ) (၂၀၀၂)
Continue reading