သစ္ပင္မ်ားရဲ႕ ပုံတူ

စိတ္ဟာ ေျမေအာက္ထဲကုတ္ဝင္ အျမစ္ေတြစြဲ
ေျမျပင္ေပၚမွာ ေလပင္ေတြ သစ္႐ြက္တ႐ွဲ႐ွဲ

ဇယလ
၂ ေဖ ဏာသိမ္း၂၁

မိုးေသာက္ယံေမာ္ကြန္းတစ္ခုရဲ႕ ပုံတူ

တစ္ညလုံးပဲ သည္းႀကီးမည္းႀကီး
ႏွင္းဆီနီရဲေတြ
သြန္းၿဖိဳး႐ြာခ်ေနခဲ့တယ္
ဆူးေတြေရာ ခက္ေတြေရာ ႐ြက္ေတြေရာ ပြင့္ေတြေရာ
လွဲသိပ္ခ်ရာ အိပ္ရာတစ္ခုလုံး စုံးစုံးျမဳပ္
မနက္ မိုးမစင္တစင္အလင္းထဲမွာ
သံခ်ပ္ကာကားတစ္စင္းဟာ
ကိုယ္တို႔ရပ္ကြက္ထဲ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔
စစ္မွားဝင္လာသတဲ့ေလ
သင္းေခြခ်ပ္တစ္ေကာင္လို ႏွာေခါင္းထိုးၿပီး ဟို႐ွဴဒီ႐ွဲနဲ႔
မ်က္လုံးက်ဥ္းက်ဥ္းေတြလည္း
မေကာင္းတေကာင္း တစ္ဘက္ေျခာက္ေစာင္းနဲ႔
ေနာက္ေၾကာင္းျပန္ထြက္သြားတာမွ
ေနာက္ျပန္ႀကီးကို ျပန္ထြက္သြားေတာ့တယ္
ေနာက္ေၾကာင္းျပန္လို႔ မရေတာ့လို႔
ကိုယ္တို႔မရခဲ့တဲ့ ကေလးေတြဟာ
ကိုယ္တို႔မေနရတဲ့ေခတ္ထဲမွာ လက္နက္ကိုင္ၾကၿပီး
အထက္အမိန္႔ကအစ ေအာက္လက္ကြၽန္စိတ္ကို
ဆားတစ္အိတ္ ျမစ္ထဲေမွ်ာၿပီး ေတာ္လွန္လိုက္ၾကတယ္
ဘာသာစကားကို သတိထား
ဘာသာစကားကို သတိထား လို႔ေျပာရင္း
ေနလုံးဟာ သူမရဲ႕ မသိမသာေလးက်ဥ္းေနတဲ့
ဘယ္ဘက္မ်က္လုံးအိမ္လွလွေလးထဲ
ေမွးမွိန္မဆင္းသြားခင္ ႏွင္းဆီတစ္ပြင့္
မ်က္စမွိတ္ျပခဲ့တယ္
ကိုယ္တို႔ႏိုးေတာ့ ႏွစ္ေယာက္စလုံးမွာ
ႏွင္းဆီရဲ႕ အဓိပၸါယ္သမိုင္းအစ
ဝါက်ေတြဟာ ဝါစကေတြဝါစဂၤေတြ
ဝိဝါဟမဂၤလာနဲ႔ ဝါဏိဇၨေတြျဖစ္လို႔
စိတ္ရဲ႕အစိတ္အပိုင္းတစ္ခုစီဟာ
စိတ္စိတ္ခ်င္း မမွိတ္မသုန္ တဆတ္ဆတ္ခ်ိတ္လို႔

ဇယလ
၂၉ ဇန္ ကိုဗစ္၂၁

စိတ္ထဲစူးစူး႐ွ႐ွေအာ္ေနတဲ့ အသံရဲ႕ ပုံတူ

ေသြးဟာ စကားေျပာတယ္
ေသြးဟာ ယုံစရာျဖစ္ၿပီး စကားေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ပဲ
ေတာင္လိုပုံပေစ ေသြးလို စကားမေျပာတတ္ဘူး
စကားဟာ ေသြးကို ထြက္က်ေစေပမယ့္
စကားဟာ ေသြးလို စကားမေျပာဘူး
ေပ်ာ္႐ႊင္ျခင္းအေရာင္ေတြဟာ
ဝမ္းနည္းျခင္းသံစဥ္မွာ သံေခ်းလိုစြဲကပ္
ဆႏၵရဲ႕ေပါင္ၾကားထဲ ပိုင္ဆိုင္မႈကို ႐ိုက္သြင္းထားခ်င္တာ
အနားတစ္ဖက္လပ္ႀတိဂံထဲ
ရာသီေသြးရဲ႕ အ႐ွင္လတ္လတ္ ခက္ဆစ္အဓိပၸါယ္
မိုးႀကိဳးပစ္မယ့္စြန္ကို
ကေလးဟာ ကပ္ေနတဲ့ အရိပ္မည္းႀကီးထဲ ျမဴးတူးလို႔
ေသြးဟာ စကားေျပာတယ္
စကားသာ သိႏိုင္ရင္ေပါ့
မြန္းတည့္ခ်ိန္ေကာင္းကင္မွာ
ေနဟာ ထြက္မလာျပန္ဘူး
ေသြးဖတ္ဟာ ျပစ္ကနဲ စူးစူးဝါးဝါး ေခါင္းတေထာင္ေထာင္နဲ႔
စကားေတြ
လ,ေသထဲကေန ေျပာေျပာေျပာေနတယ္

ဇယလ
၂၆ ဇန္ ကိုဗစ္၂၁

ဘာမွေရးတင္စရာမ႐ွိျခင္းရဲ႕ ပုံတူ

ေန႔လည္ခင္းဟာ ငွက္ေတြနဲ႔ အသံျပဳေနတယ္
ျခံထဲဆင္းျခင္းစိတ္ရင္းနဲ႔ ျမက္ခင္းေပၚက
ပက္လက္လန္ႏြား႐ုပ္ေလးနဲ႔ စိတ္မႈဆူး႐ွသံဝါသ
အလင္းတန္းေတြဟာ ဝက္အူရစ္ေတြ
စည္းစိမ္ဥစၥာတစ္ခုလို တျဖတ္ျဖတ္လႈပ္ခတ္ အရိပ္တဖိတ္ဖိတ္
ကေလးဟာ ဝက္ဝံေလးေတြ ေက်ာင္းသြားေနတဲ့
ကာတြန္းကားထဲ သူ႕ေက်ာပိုးအိတ္ေလးဆြဲလို႔
ဘဝေပးထုတ္ခ်င္းေပါက္ကို အေမဟာ ထမ္း႐ြက္လို႔
ထန္းလက္နဲ႔ ကာလို႔မရတဲ့ ေန႔ေအာ္သံထဲ ၿမိဳခံရတာ
ဖယ္လီးနီး? ဘာဂ္မင္းန္? ဟစ္ခ်္ေကာ့က္? ဘူညဴအဲလ္?
အခ်ိဳးညီဖို႔မစဥ္းစားတဲ့ ေန႔ရဲ႕ ဂယ္ၾသေမႀတီပုစၧာ
အိပ္မက္တို႔ရဲ႕ လွံစြပ္ထိုးေလ့က်င့္အေပါက္ေတြနဲ႔
အမွတ္ရမႈဟာ ေသြးမစြန္းရင္ ဘယ္လိုအလွတရား႐ွိမွာလဲ
မ်က္မျမင္မိနစ္ေတြဟာ စထြက္လာတဲ့ ေရမည္းႀကီးထဲ
အတြင္းသံလိုက္ဟာ အရပ္႐ွစ္မ်က္ႏွာဆီ စိတ္႐ူးေပါက္
ပင္ကိုယ္အတၱပတ္ျခာလည္ၿပီး ကေနတဲ့ အေလာင္းေကာင္
က်ေနဟာ သစ္႐ြက္ကိုထိတာနဲ႔ လိပ္ျပာဟာ ပါးစပ္ထဲကေန
ထပ်ံထြက္သြားေတာ့တယ္ လင္းႏို႔ဆင္လိပ္ျပာ
စကားသံေတြနဲ႔ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ကားျဖတ္သြားသံကစားကြက္
ေရက်သံထဲ ျဖတ္ရမယ့္တံတားဟာ ေဆာင့္ခါလႈပ္ယမ္း
ပါးစပ္အျမႇဳပ္ထ ႐ုန္းကန္ဟီတယ္
ေနဝင္ခ်ိန္မွာ ႏိုးထလာတဲ့ ပုံျပင္စာအုပ္ကိုဖြင့္ စာမ်က္ႏွာလွန္
ကံၾကမၼာအနံ႔စိမ္း ပခုံးပုတ္သြားတာ လ်စ္လ်ဴ႐ႈသလို႐ႈ

ဇယလ
၂၃ ဇန္ ကိုဗစ္၂၁

စိတ္ဆူးပင္ရဲ႕ ပုံတူ

ၾကယ္ေတြျဖစ္မလာမီ လေတြျဖစ္မလာမီ
ဘလိတ္ဓားေတြ ေသြးေတြ ေသြးတိတ္ေဆးေတြ
ျဖစ္မလာမီ ပတ္တီးေတြ ပတ္တီးေတြျဖည္ၿပီး
မင္းျဖစ္မလာမီ မံမီတစ္ေယာက္မင္းထပ္ျဖစ္မလာမီ…
သူမရဲ႕စကပ္ကို လွန္ျပတယ္
ေပါင္ေဖြးေဖြးမွာ ေပးထားတဲ့ ဆုတံဆိပ္ေတြ
မ်ဥ္းၿပိဳင္ေတာင္တန္းမို႔ေလးေတြ
ျခစားအခ်စ္ေတာင္ပို႔ေလးေတြ (‘မနမ္းခ်င္ဘူးလား’)
ဘုရားသခင္ကို ညိႇဳ႕ခဲ့တာေလ ဘာကို႐ွင္းျပရမွာလဲ
ေသခ်င္လို႔မဟုတ္ဘူး ေသခ်င္တာ တစ္ခုခု ေသသြားေစခ်င္တာ
မေသခ်င္ဘူး ဘာမွမခံစားေတာ့တာ ဘာလဲဆိုတာ
နာက်င္မႈကို ဒဏ္ရာနဲ႔ပြတ္ရတာ ေပ်ာ္စရာပါပဲ
ဖန္ကြဲစလည္း ရပါတယ္ ကိုယ့္ကြဲစနဲ႔ပဲ ကိုယ္ကြဲ႐ွရတာ
ဖန္ကြဲစဟာလည္း ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပဲ မဟုတ္ဘူးလား
အလကၤာရဲ႕သေကၤတ ဒီစကားဟာ မလွဘူးလား
အင္အားသုံး သိမ္းပိုက္ဖ်က္စီးခံရတဲ့ၿမိဳ႕ေတြ
ေသနတ္တစ္ခ်က္မေဖာက္ရပဲ ၿမိဳ႕ရဲ႕ေယာနိဝကို
ဟေပးလိုက္ရတာေတြ ရာဇဝင္မွာ မွန္ဘယ္ႏွစ္ခ်ပ္
႐ုပ္လပ္ေနတဲ့ ႐ုပ္ကလပ္ေတြ
ပထမဆုံးအႀကိမ္တုန္းက ကမ႓ာႀကီးဟာ ရပ္သြားတယ္
ေရျပင္ထဲငုံ႔ၾကည့္ ကိုယ့္မ်က္ႏွာကိုယ္ျမင္
ခ်စ္ခင္စြဲမက္စြဲလမ္း ပန္းတစ္ပြင့္ျဖစ္သြားတာ
ဒ႑ာရီလာ နာဆစၥပ္စ္တဲ့လား ဟားဟားဟား
စိတ္အေရျပားမွာ ႐ွေသာအရာနဲ႔
႐ႊပ္ကနဲ ႐ႊပ္ကနဲ (အေမေရ႕) ႐ႊပ္ကနဲ
စြန္းထင္းကြက္ ပြက္ပြက္ဆူေရထဲက ေရသူမ
“ဟီး… ဘဝဖတ္စာ ေရးျခစ္ရာေလ ကဗ်ာလို႔ပဲ မွတ္လိုက္တယ္
ဒီတစ္ခါ ႐ွင့္လက္နဲ႔ ကိုယ္တိုင္လွီးတာ ခံခ်င္တယ္”

ဇယလ
၁၅ ဇန္ ကိုဗစ္၂၁