ကစဥ့္ကလ်ားအလင္း

တစိေယာက္တည္းက်န္ရွိေနရဖို့ညေပါ့
၁၅ေပါင္ရွိတဲ့ေရႊဖယုံသီးထဲကအူေတြႏွိုက္ထုတ္ဖို့
ဖေယာင္းတစ္တိုင္ထိုးစိုက္ၿပီး ခန္းစီးေတြကိုေရေလာင္းဖို့
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကိုကၽြန္မဖုန္းဆက္ေမးလိုက္တယ္
ရွင္ဘာလိုခ်င္သလဲ
ပိုက္ဆံနဲ႔ ပိုက္ဆံကရတဲ့ကံေကာင္းျခင္းေတြ လို့ေျဖတယ္
ပုလင္းထဲကနတ္မကို ကၽြန္မေမးလိုက္တယ္
ရွင္ေရာ ဘာလိုခ်င္သလဲ
နတ္မ ဟာ ေတာင္ပံေတြတဖ်တ္ဖ်တ္ခတ္
ငိုသံႀကီးနဲ႔ေျပာတယ္
ေသခ်င္တယ္
လိင္ဆက္ဆံတာဟာလည္း သာယာမွုအမ်ားႀကီးကို
ညႇစ္ထုတ္ပစ္လိုက္သလိုပါပဲ
ေနာက္ဆုံး လည္ပင္းတစ္ခုပဲ က်န္ရစ္ေတာ့တဲ့အထိ

အေမရိကန္ကဗ်ာဆရာမ Fanny Howe ရဲ့ Scattered Light

ဇယလ
၁၆ ေဖ ‘၂၀

လူဝံကို ကဗ်ာေတြေရးတတ္ေအာင္ သင္ၾကားျခင္း

သူတို႔အခက္အခဲသိပ္မေတြ႔ခဲ့ၾကပါဘူး
လူဝံကိုကဗ်ာေရးဖို႔သင္ေပးၾကတာေလ

စစခ်င္း လူဝံကို ထိုင္ခံုေပၚထိုင္ခ်ခိုင္းၿပီး
ႀကိဳးေတြနဲ႔တုပ္လိုက္ၾကတယ္ေပါ့
ၿပီး သူ႔လက္မွာ ခဲတံကိုပါခ်ည္ေႏွာင္လိုက္ၾကတယ္
(စာရြက္လြတ္ကိုေတာ့ေစာစီးကတည္းကသံနဲ႔႐ိုက္ၿပီးသား)

အဲဒါၿပီးေနာက္ ေဒါက္တာဘလူးစပါးယားက
သူ႔ေနာက္ကေနသူ႔ပခံုးေပၚကိုင္းၿပီး
တီးတိုးေျပာလိုက္တယ္
“မင္းထိုင္ေနပံုကိုကေဒဝတစ္ပါးအတိုင္းပဲ
တစ္ခုခုေရးဖို႔ မင္းႀကိဳးစားၾကည့္လိုက္စမ္းပါကြာ”

James Tate ရဲ႕
Teaching the Ape to Write Poems

တင္ပါးစုံမွာေျမေခြးတစ္ေကာင္၊ ရင္ထဲမွာေတာ့ခ်ိဳးျဖဴငွက္

စာလုံးေပါင္းမွန္ဖို့လိုတယ္ေလ
lubricant က ေခ်ာဆီ
lubricunt က ေခ်ာဆီလူးပူစီ

ရွင္အရမ္းညစ္ပတ္တာပဲ
ရွင့္စိတ္ဟာသိပ္ညစ္ညမ္းတယ္

ရထားေတြတစ္စင္းၿပီးတစ္စင္းခၽြတ္နင္းသြားတာ
ဘဝျပဳလုပ္ခ်က္ရဲ့ၾကမ္းျပင္ေအာက္ေျမသားထဲမွာ
ပလပ္မထိုးရေသးတဲ့ေျမေအာက္လၽွပ္စစ္ဓာတ္ေတြတဖ်စ္ဖ်စ္
ဘူတာေလးကုပ္ကုပ္

ပြဲေတာ္ရဲ့လမ္းေတြမွာေရာင္စုံမီးလုံးေတြ
လိုက္လံတပ္စင္လို့ေနတာသူမအဓိပၸါယ္

ေျမေအာက္လွိုဏ္ဂူထဲက
ေျမေပၚမဝံ့အာ႐ုံအနံ့အသက္ေတြၾကား
ကိုယ့္ဘြားဘက္ေတာ္ဒူရိယာကိုပဲကိုယ္တီးလို့
သူမထံ လွိုဏ္သံေတြပို့လႊတ္ေနလိုက္တယ္

ဟက္ပီးဗယ္လင္န္တိုင္စ္ေဒးလို့ သူမ ၾကားေယာင္ေနမွာဆီကို
ေျမေအာက္ရထားတစ္စင္း
ထပၼံပို့လႊတ္လိုက္ပါတယ္ေလ အတြဲတိုင္းအတြဲတိုင္းမွာ
ဗယ္လင္န္တိုင္းန္စ္ေဒးေခ်ာကလက္ေတြဟာ
ေခ်ာဆီေတြနဲ႔လူး
အသည္းေပါက္ခါ တင္ပါးစုံထိ ႏွင္းဆီေတြရဲ့ဆူး

ဇယလ
၁၄ ေဖ ‘၂၀

စကားလံုးေတြပါပဲလို႔ သူတို႔စြမ္းပကား

ျဖဴေဖြးေခ်ာမြတ္ေျဖာင့္စင္းတဲ့
ေျခတံေပၚ
ျဖဴေဖြးေခ်ာမြတ္လံုးဝန္းတဲ့
ေႂကြလက္ေဆးဇလံုနဲ႔
ေတာင့္တင္းေျပာင္လက္အလင္းဟပ္တဲ့.
စတီးေရပိုက္ေခါင္း
ဖြင့္လိုက္ၿပီး ကိုယ္မ်က္ႏွာသစ္လိုက္တယ္
မွန္ထဲၾကည့္လိုက္တယ္
ပံုရိပ္ကလႊတ္လိုက္တဲ့ နာမဝိေသသနေတြကုိကမန္းကတန္း
ေရနဲ႔ေဆးခ်ပစ္လိုက္တယ္
ၿပီး စာသင္ခန္းထဲျပန္ဝင္လိုက္ရတယ္

ဇယလ
၁၃ ဇန္ ‘၂၀

လြတ္လပ္ေရးေန႔

ဒီေန႔လြတ္လပ္ေရးေန႔ဆိုေတာ့အေျဖဟာဘာတဲ့လဲ။ကိုယ္ခံစားရတာက
မီးကြၽမ္းေလာင္မတ္ရပ္သားပိုက္မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕
အသားကင္ေရကန္ျပာ။ကိုယ္ခံစားရတာက
ဘာမွမထူးပါဘူး လြတ္လပ္ေရးေန႔ဟာကိုယ့္လုိငံတူး
ေနမွာပဲ။ဇာတ္လမ္းေတြပဲ႐ွိၿပီးဇာတ္အိမ္မ႐ွိတဲ့စၾကၤံေတြမွာ တရားဓမၼရဲ႕တစ္ဘက္ျပတ္ေျခသံေတြ။
လမိုက္ညထဲမွာအခ်ဳိ့အတြက္လေရာင္ေတြပိုလ်ွံလို႔။
သမၼာေဒဝႀကိမ္တံနဲ႔အ႐ိုက္ခံရတဲ့ဒိ႒ိလြတ္လပ္ေရး။
ခံစားမႈရဲ႕သားေကာင္ျဖစ္ရတဲ့ခံစားမႈေလာင္ၿမိဳက္။
မ်က္လံုးကိုပြတ္လိုက္ေတာ့လည္းအဲဒီမီးခိုးလံုး။
ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ေရြးၿပီး
ေခါင္းေဆာင္ခိုင္းဖို႔ေလ။အဲဒါအေျဖဆိုရင္ေပါ့။
တစ္ေယာက္ရဲ႕ေကာက္႐ိုးေျခာက္ဘဝဆီတစ္ေယာက္ရဲ႕
ဘာရယ္မဟုတ္ေဆးလိပ္မီး။လြတ္လပ္ေရးဟာမခြဲျခားဘူး
အားလံုးေလာင္ေစ။ကိုယ္ဟာကိုယ္အျမဲျဖစ္ေနတုန္းက
ကိုယ့္ကိုမယံုၾကည္ခဲ့ၾကဘူး။သီခ်င္းေတြဘာေတြ
သီကံုးၿပီးကိုယ့္ကိုႏို္င္ငံေတာ္အျဖစ္လုပ္ဆိုၾကတယ္။ Continue reading