ဒီအခ်ိန္ကာလအတြင္း အခ်ိန္ရဲ႕ ပုံတူ

အခ်ိန္ဟာ ေ႐ွ႕နည္းနည္းသြားလိုက္ စက္ဝိုင္းလို ေနာက္ျပန္လိုက္နဲ႔။ ေ႐ွ႕ကေလးနည္းနည္းေလးထပ္တိုးလိုက္ ပိုႀကီးတဲ့စက္ဝိုင္းျပန္ျဖစ္သြားလိုက္ပဲျဖစ္ေနတယ္။ အခ်ိန္ကာလကို အဲသလိုသ႐ုပ္ေဖာ္တာ ဘယ္လိုစိတ္မ်ိဳးနဲ႔လဲဆိုတာဟာလည္း ေျပာရခက္ပါတယ္။ ေဒါသ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ထြက္ရမႈ၊ စိတ္ပ်က္အားငယ္ရမႈ၊ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာထက္ ယုံၾကည္မႈတစ္ခုနဲ႔ စိတ္ဓာတ္တက္ႂကြမႈတို႔ဟာ နာက်င္ေၾကကြဲမႈေတြနဲ႔ ေရာေထြးလို႔ ေနကုန္တယ္။ တစ္ခုထဲ အျခားတစ္ခုေတြ ေရာက္႐ွိေရာယွက္လို႔ ေနၾကတယ္။ ဒါေတာင္ ေခါင္းေပၚက ေလယာဥ္ပ်ံသံေတြ ၾကားရေသးတာ မဟုတ္ေသးဘူး။ လက္နက္ႀကီးေတြရဲ႕ နားကြဲလုမတတ္ ပစ္ခတ္ခံရတာေတြမဟုတ္ေသးဘူး။ စစ္မျဖစ္ေသးပါဘူး။ စစ္မျဖစ္ေသးပါဘူးလို႔ ေခ်ာ့ေလွ်ာ့ေတြးဖို႔ ႀကိဳးစားေပမယ့္လည္း စစ္ဟာျဖစ္လို႔ေနပါၿပီ။ ေခါင္းေပၚ ေလယာဥ္ေတြပ်ံသြားတာ ၾကားၿပီးၿပီးခ်င္း အဆင့္ဆင့္ ေပါက္ကြဲသံႀကီးေတြနဲ႔အတူ မီးခိုးလုံးႀကီးေတြ လွမ္းျမင္ရေတာ့တာပဲ။ ၿပီး နားအူက်န္ခဲ့တဲ့ ေပါက္ကြဲသံႀကီးေတြ။ အခ်ိန္ဟာ ထခုန္ၿပီး ေနာက္ေၾကာင္း လည္သြားတာ စက္ဝိုင္းမျပည့္မခ်င္း။ တိုးထားတဲ့ ေ႐ွ႕ကေလးဟာ ေ႐ွ႕ထပ္တိုးသြားသလား၊ စက္ဝိုင္းရဲ႕အနားသပ္ေအာက္ ျမဳပ္ၿပီးေပ်ာက္ကြယ္သြားသလား။ ဒါဟာ ေန႔စဥ္ေတြ႕ၾကဳံခံစားမႈပဲ ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ကံေကာင္းတယ္ပဲ ေျပာရမလား၊ အဆိုးထဲက အေကာင္းျမင္ပဲလား၊ အခ်ိန္ဟာ ေ႐ွ႕တိုးဖို႔ခက္သေလာက္ ေနာက္ျပန္လည္တဲ့ စက္ဝိုင္းေတြဟာ တစ္ခုေပၚတစ္ခု ေၾကာင္လိမ္ေလွကားအျဖစ္ တစ္ရစ္ၿပီးတစ္ရစ္ ျမင့္တက္လို႔သာ လာေနေခ်ေတာ့တယ္။

ဇယလ
၁၈ ဧၿပီ၊ ဏာသိမ္း ‘၂၁

၂၀၂၁၊ သႀကၤန္အတက္ေန႔ရဲ႕ ပုံတူ

အဲဒီအေလာင္းကို ဒင္းတို႔ ဘယ္လိုပဲျမႇဳပ္ျမႇဳပ္
ေျမသားရဲ႕မ်က္ႏွာျပင္ေပၚမွာ ေပၚလို႔ပဲေနတယ္
႐ိုက္ႏွက္ထားလြန္းလို႔ ေယာက်ၤားလား မိန္းမလား
လိင္မကြဲျပား အသက္အ႐ြယ္ မသိႏိုင္ေတာ့တဲ့႐ုပ္
ဘယ္ဘက္မ်က္လုံးဟာ ဖူးေယာင္ၿပီး မွိတ္လို႔ေနတယ္
ညာဘက္မ်က္လုံးေနရာမွာ ခ်ိဳင့္ခြက္
ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းတစ္ျခမ္းဟာ ျပတ္႐ွတြဲက်လို႔ေနၿပီ
တစ္မ်က္ႏွာလုံးမွာ ေသြးဟာ စိုေန ေျခာက္ေန
ဒင္းတို႔ စစ္ဖိနပ္ေတြနဲ႔ တက္နင္းကန္ေၾကာက္က်တယ္
ေဂၚျပားေတြနဲ႔ ေျမႀကီးထဲ ေဆာင့္႐ိုက္ၾကတယ္
ေသနတ္ဒင္ေတြနဲ႔ ထု႐ိုက္သြင္းၾကတယ္
မ်က္ႏွာမွာ ထြက္စရာ ေသြးေတာင္မ႐ွိေတာ့
မ်က္ႏွာဆိုတာထက္ က်ိဳးေၾကေနတဲ့ အ႐ိုးစ အသားစ
ေနာက္ဆုံး ေက်ာက္တုံးေက်ာက္ခဲေတြ တင္လိုက္ၾကတယ္
ဒင္းတို႔ေဒါသနဲ႔ ေက်ာက္တုံးေတြ ထပ္လိုက္တာ
ဒင္းတို႔လုပ္ရပ္ရဲ႕ တစ္ရပ္စာ ျဖစ္သြားတယ္
အမွတ္တရေက်ာက္တိုင္နဲ႔တူတဲ့ ေက်ာက္တုံးေတြ
ေက်ာက္တုံးကလြဲလို႔ ဘာမွမ႐ွိေတာ့မွပဲ
ဒင္းတို႔ ေအာင္ျမင္စြာ ထြက္ခြာသြားၾကတယ္
မိုးေပၚက ငုံ႔ၾကည့္မွ ျမင္ရေတာ့တယ္
ေက်ာက္တုံးေတြထိပ္မွာ
ထင္းထင္းႀကီးေပၚေနတဲ့ မ်က္ႏွာ
ဘာမထီအျပဳံးနဲ႔ ဝင္းသန္႔လို႔

ဇယလ
၁၇ ဧၿပီ၊ ဏာသိမ္း ‘၂၁
သႀကၤန္အတက္ေန႔

ေလွာင္ခ်ိဳင့္ရဲ႕ ပုံတူ

ဒင္းတို႔ရဲ႕ ခေမာက္ေတြေအာက္မွာ
မူလီနဲ႔ က်ပ္ထားတဲ့ ေလွာင္ခ်ိဳင့္တစ္လုံးစီ ႐ွိၾကတယ္
အဲဒီထဲမွာ ေသြးဆာေနတဲ့ သတၱဝါဟာ
ေခါက္တုန္႔ေခါက္ျပန္သြားေနတယ္
ခေမာက္ကို ခြၽတ္လိုက္ရင္ ေလွာင္ခ်ိဳင့္ပါ ကြၽတ္ထြက္သြားၿပီး
အ႐ိုင္းစိတ္ရဲ႕ ေသြးစိမ္း႐ွင္႐ွင္ ပန္းထြက္တယ္
ဒင္းတို႔မယားေတြနဲ႔ နမ္းၾကရင္
ခုနစ္အိမ္ၾကား ႐ွစ္အိမ္ၾကား
ေလွာင္ခ်ိဳင့္ခ်င္းခ်င္း ပြတ္သပ္႐ိုက္ခတ္သံေတြ ၾကားရတယ္
ကေလးေမြးရင္ ေလွာင္ခ်ိဳင့္ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးဟာ
သူ႕အေမရဲ႕အဝွါထဲက ထိုးထြက္လာတတ္တယ္
ေလပဲ႐ွိေသးတဲ့ ေလွာင္ခ်ိဳင့္ေလး
ဦးေခါင္းတစ္လုံးဟာ ဝင္းတစ္ခုထဲ ဝင္သြားၿပီး
ေလွာင္ခ်ိဳင့္တစ္လုံးနဲ႔ ျပန္ထြက္လာေတာ့တယ္
ေလွာင္ခ်ိဳင့္ေတြဟာ ေသြးညႇီနံ႔နဲ႔ အခ်င္းခ်င္းသိၾကတယ္
အျပင္လူေတြနဲ႔ယွဥ္ၿပီး ဒင္းတို႔ မွန္ထဲမၾကည့္ရဲၾကဘူး
ဦးေခါင္းတစ္လုံးကို ဘယ္ေတာ့မွ မရႏိုင္ေတာ့မွန္းသိေလ
ေလွာင္ခ်ိဳင့္ေတြဟာ နာက်ည္းေဒါသေသြးဆာေလပဲ
မိစၧာရဲ႕ ဟိန္းေဟာက္သံဟာ
ဒင္းတို႔ရဲ႕ ကတိသစၥာ႐ြတ္ဆိုသံပဲ ျဖစ္တယ္….

ဇယလ
၁၅ ဧၿပီ၊ ဏာသိမ္း ‘၂၁

Portrait of a Cage

Under the helmet is a cage
Screwed firmly to each other
In the cage lies a blood-thirsty thing
Prowling prowling prowling
Removing the helmet will remove the cage
Making bestial blood gush forth
When kissing their mates
The sound of bars scraping and clanging
Can be heard 7 or 8 houses away
A soft cage issues first from it’s mother’s hole
When born an empty cage of air
A head enters a compound
And comes out with a cage instead
Cages recognize one another by the stench of blood
Cages dare not glance at mirrors
Lest they notice their heads missing
Knowing they will never own a head again
Heats their blood to murderous point
The Devil’s howl
Is their vow to protect
One another.

Zeyar Lynn
15 April, 2021

၂၀၂၁၊ သႀကၤန္အက်ေန႔ရဲ႕ ပုံတူ

ဘာမီယံက ေပ၁၀၀၀ျမင့္ မတ္ရပ္ ဗုဒၶဆင္းတုေတာ္ေတြကို
တာလီဘန္ေတြ မိုင္းခြဲဖ်က္ဆီးလိုက္သလိုပဲ
အဓမၼကို သဃၤန္းဝတ္နဲ႔ ျမင္လိုက္ရေတာ့
သာသနာကို ဘယ္လိုအားနာမိမွန္း မသိေတာ့ဘူး
အျပင္ကတိုက္ေလရဲ႕တြန္းအားႀကီးေလ
ပိတ္လိုတဲ့တံခါးရဲ႕စိတ္ဟာျပင္းထန္ေလ
တစ္စစီ ျပဳတ္ပ်က္လြင့္ထြက္သြားတဲ့ အထိေပါ့
ေၾသာ္… ဒီေန႔ သႀကၤန္က်ၿပီပဲ
တစ္ႏွစ္စာၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ကမ႓ာႀကီးဟာ
ႏွစ္၄၀၀ေက်ာ္ စစ္ပြဲေတြ ဆင္ႏႊဲရသတဲ့လား
အင္အားၿပိဳင္တာ သဘာဝပါပဲ အင္အားသုံးျခင္းမွာသာ
အလိုဆႏၵ မစၧရိယ အၾကမ္းဖက္မိစၦာဝါဒ
ဘာအေရာင္ပဲ ျခဳံျခဳံေပါ့
ဘယ္အယူမဆိုမွာ သန္႔စင္တဲ့ မိုးနံ႔ေလနံ႔ဟာ
ေျခာက္သေယာင္းၿမိဳ႕ႀကီးထဲ စိတ္ကူးအိပ္မက္တို႔ရဲ႕
ပြန္းပဲ့ထိခိုက္ရာေတြအတြက္ လိမ္းေဆးလိုလိုက္႐ွာ
ပူေဆြးျခင္းကို ၿမိဳသိပ္ၿပီး တစျပင္လို ျဖတ္သြားတယ္
ပစ္ပစ္ပစ္လိုက္ပါ ႐ႊဲေအာင္ပစ္လိုက္ပါ
ေလာင္းေလာင္းေလာင္းလိုက္ပါ
အေလာင္းေတြ ထပ္သြားမွာ
ေရေလာင္းေနတဲ့ ေသနတ္ေတြ
ဆူးေတြနဲ႔ ရင္သားေတြကို လက္ဗလာနဲ႔ ဆုပ္နယ္လို႔
က်ီးေတြၿပိဳတာ အထဲမွာ
‘မေဖာ္ျပႏိုင္တဲ့ အင္အားရဲ႕ မလုံေလာက္တဲ့ သေကၤတေတြ’
‘လိပ္ျပာဟာ မင္အိုးထဲနစ္သြားတယ္’ (ေလာ္ရ္ကာ)

ဒီေန႔ဟာ သႀကၤန္အက်ေန႔ပဲေလ
တစ္စစီဟာ လူတစ္ေယာက္စီ ျပန္ျဖစ္လာၾကတယ္
ဒီေန႔လည္း က်ီးပ်ိဳေတြ ထြက္လာၾကပုံဟာ
ေအာင္အတိတ္ ေအာင္နိမိတ္နဲ႔
အနာဂတ္အေလာင္းအလ်ာေတြ
ရင္ထဲဆင္းၾကည့္ ေ႐ႊအဆင္းပကတိနဲ႔
တစ္ကိုယ္ေရေျပာရမယ္ဆို
သံဃကို သံသယ႐ွိေပမယ့္ ဓမၼဟာ သံသရာ
တစ္ခုလုံးကို ျမင္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ မလြဲမေသြ ယုံၾကည္မိ …

ဇယလ
၁၄ ဧၿပီ၊ သႀကၤန္အက်ေန႔၊ ၂၀၂၁