စကားလံုးေတြပါပဲလို႔ သူတို႔စြမ္းပကား

ျဖဴေဖြးေခ်ာမြတ္ေျဖာင့္စင္းတဲ့
ေျခတံေပၚ
ျဖဴေဖြးေခ်ာမြတ္လံုးဝန္းတဲ့
ေႂကြလက္ေဆးဇလံုနဲ႔
ေတာင့္တင္းေျပာင္လက္အလင္းဟပ္တဲ့.
စတီးေရပိုက္ေခါင္း
ဖြင့္လိုက္ၿပီး ကိုယ္မ်က္ႏွာသစ္လိုက္တယ္
မွန္ထဲၾကည့္လိုက္တယ္
ပံုရိပ္ကလႊတ္လိုက္တဲ့ နာမဝိေသသနေတြကုိကမန္းကတန္း
ေရနဲ႔ေဆးခ်ပစ္လိုက္တယ္
ၿပီး စာသင္ခန္းထဲျပန္ဝင္လိုက္ရတယ္

ဇယလ
၁၃ ဇန္ ‘၂၀

လြတ္လပ္ေရးေန႔

ဒီေန႔လြတ္လပ္ေရးေန႔ဆိုေတာ့အေျဖဟာဘာတဲ့လဲ။ကိုယ္ခံစားရတာက
မီးကြၽမ္းေလာင္မတ္ရပ္သားပိုက္မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕
အသားကင္ေရကန္ျပာ။ကိုယ္ခံစားရတာက
ဘာမွမထူးပါဘူး လြတ္လပ္ေရးေန႔ဟာကိုယ့္လုိငံတူး
ေနမွာပဲ။ဇာတ္လမ္းေတြပဲ႐ွိၿပီးဇာတ္အိမ္မ႐ွိတဲ့စၾကၤံေတြမွာ တရားဓမၼရဲ႕တစ္ဘက္ျပတ္ေျခသံေတြ။
လမိုက္ညထဲမွာအခ်ဳိ့အတြက္လေရာင္ေတြပိုလ်ွံလို႔။
သမၼာေဒဝႀကိမ္တံနဲ႔အ႐ိုက္ခံရတဲ့ဒိ႒ိလြတ္လပ္ေရး။
ခံစားမႈရဲ႕သားေကာင္ျဖစ္ရတဲ့ခံစားမႈေလာင္ၿမိဳက္။
မ်က္လံုးကိုပြတ္လိုက္ေတာ့လည္းအဲဒီမီးခိုးလံုး။
ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္ေရြးၿပီး
ေခါင္းေဆာင္ခိုင္းဖို႔ေလ။အဲဒါအေျဖဆိုရင္ေပါ့။
တစ္ေယာက္ရဲ႕ေကာက္႐ိုးေျခာက္ဘဝဆီတစ္ေယာက္ရဲ႕
ဘာရယ္မဟုတ္ေဆးလိပ္မီး။လြတ္လပ္ေရးဟာမခြဲျခားဘူး
အားလံုးေလာင္ေစ။ကိုယ္ဟာကိုယ္အျမဲျဖစ္ေနတုန္းက
ကိုယ့္ကိုမယံုၾကည္ခဲ့ၾကဘူး။သီခ်င္းေတြဘာေတြ
သီကံုးၿပီးကိုယ့္ကိုႏို္င္ငံေတာ္အျဖစ္လုပ္ဆိုၾကတယ္။ Continue reading

ယခင္နာမ္ လာျခံရံတဲ့ ယခု႐ုပ္

တစ္ခါက ေခတ္ဟာနာက်င္လို႔ေနတယ္
နာမည္ကိုယ္၌က ‘နာက်င္မႈ’
အခုေတာ့
ဆာေလာင္လို႔ပဲေနေတာ့တယ္
ေၾကာင္ေလးတစ္ေကာင္ တေညာင္ေညာင္နဲ႔
ဆာေလာင္သလို
တေစၦတစ္ေကာင္ သူ႔အေမွာင္ထဲေခ်ာင္ကုတ္
ဘာရရ ခုန္အုပ္ ကုတ္ခ်ဳိးေတာ့မယ့္ဆာေလာင္မႈ။
နာက်င္မႈအသစ္ပါပဲ
မ်က္ရစ္ေဖာ္သလို ရင္သားျပဳျပင္သလို
ဓာတ္ကင္ရဖန္မ်ားလို႔ဆံပင္တုတပ္ရသလို
ဓာတ္ေပါင္းဖိုတစ္ခုထဲ
ဆာေလာင္ဓာတ္ေတြေပါင္းစပ္ၾကတဲ့ဖို

ဇယလ
၂ ဇန္ ‘၂၀

ႏွစ္သစ္အလို

အဝတ္တစ္ထည္လိုခြၽတ္ခ် ၿပီး စိမ့္ေနတဲ့ေရထဲ ေျခတစ္ဘက္အရင္ထိုးစမ္းဆင္းစိမ္လိုက္လို႔ရတဲ့ ႏွစ္သစ္ဆိုရင္ေပါ့ လို႔ ေတြးမိၾကမွာပါပဲ။ ‘ဝတ္လစ္စလစ္’ ဆိုတဲ့စကားလံုးမွာဟန္ေဆာင္မႈ ဖံုးကြယ္မႈ မ႐ွိဘူး။ ခနၶာကိုယ္တစ္ခုမွာ သူမအျဖစ္႐ွဴေနတဲ့အသက္။တမင္ရည္ရြယ္မထားသလိုနဲ႔တမင္ရည္ရြယ္ထားသလားၾကံဳႀကိဳက္မႈ။သူမ ရယ္သံမွာ သူမ မ်က္ႏွာလႊဲဟန္မွာ။လမ္းေပၚအိပ္ေနတဲ့ေခြးတက္နင္းမိေတာ့မလို႔သူမဆီသူအေမာတေကာအလာမွာ။သူမရဲ႕အက်ၤီေအာက္ကလံုးဝန္းေတာေတြေပၚႏွစ္သစ္ကူးဟိုဘက္မွာသူႏိုးထခ်င္တာ။ငွက္ေတြအုပ္လိုက္ထပ်ံသြားသလိုသူ႔ကိုယ္ထဲ။စားပြဲေပၚေမွာက္ထားတဲ့သူမရဲ႕လက္ဖဝါးတစ္ဘ္ေအာက္မွာ သစ္ခက္ေလးႏႈတ္ၾကားခ်ီလာတဲ့ခ်ဳိးျဖဴ။ေမွာင္မိုက္တဲ့ေကာင္းကင္မွာေလွနစ္ျမဳပ္ျခင္းလည္း။ေကာင္းခ်ီးမဂၤလာေရာက္ေစေသာဝ္ ကိုပဲထပ္ခါထပ္ခါ။ဇာတ္လမ္းသေဘာဆိုရင္ေတာ့တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ စကားတစ္္ခြန္းခြန္း အဓိပၸါယ္႐ွိတဲ့တိုုးတိတ္ပင့္သက္တစ္ခ်က္ လိုက္ေလ်ာလိုက္ရမလား အိုကြယ္ ဒါဟာႏွစ္သစ္ကူးညပဲ မ်က္ဝန္းေထာင့္မွာလိပ္ျပာေတာင္ပံ႐ုတ္ၿပီးနားေတာ့မေယာင္။သယ္ေဆာင္လာခဲ့တာ သယ္ေဆာင္ထားထားရတာေတြ ဆိပ္ကမ္းမျမင္ေသး။ဆပ္ကပ္ထဲမွာပဲ ငိုေနတဲ့မ်က္ႏွာနဲ႔လူရႊင္ေတာ္ဟာ သူ႔ေခါင္းကို ျခေသၤ့ပါးစပ္ထဲထိုးထည့္လို႔။မၾကာမီမွာႏွစ္သစ္ကိုဘယ္လိုႀကိဳဖို႔။ကယ္တင္ခံ ေနာဧသေဘၤာထဲ သူပါမပါ နာရီဟာ သန္းေကာင္ယံ၁၂ ကို မ်က္စိေထာင့္ကၾကည့္လို႔။ႀကိဳးတစ္မ်ွင္ေပၚအတၱေဘာႀကီးခ်ိတ္တြဲလို႔

ဇယလ
၁ ဇန္ ‘၂၀

Bei Dao Poems

အႏုပညာရွင္ရဲ႕ ဘဝ

အေမေျပာတယ္၊ မုန္လာဥအျဖဴ သြားဝယ္
ရဲကေျပာတယ္၊ မ်ဥ္းတားထားတာ မေက်ာ္နဲ႔
အရက္မူးေနသူက ေျပာတယ္၊ သမုဒၵရာႀကီးေရ … မင္းဘယ္မွာလဲ
ကိုယ္ေျပာတယ္၊ လမ္းမီးေတြ အားလံုး ဘာလို႔ ေပါက္ကြဲသြားၾကသလဲ
ျဖတ္သြားတဲ့ မ်က္မျမင္တစ္ေယာက္ဟာ
သူ႔တုတ္ေကာက္ကို အသာတၾကည္ မ,လိုက္တယ္
တီဗီအင္တာနာတစ္ခု ဆြဲထုတ္လိုက္သလို
ဘီးကို တံု႔ခနဲ ရပ္သံနဲ႔အတူ လူနာတင္ကား ေရာက္လာတယ္
ကိုယ့္ကို ေဆးရံုေခၚသြားတယ္

ကိုယ္ဟာ စံျပလူနာ ျဖစ္လာတယ္
အားလံုးၾကားေအာင္ အက်ယ္ႀကီး ႏွာေခ်ျပတယ္
ထမင္းစားခ်ိန္ ခန္႔မွန္းဖို႔ မ်က္လံုးေတြ မွိတ္တယ္
ၾကမ္းပိုးေတြကို ေသြးလွဴတယ္
ပင့္သက္ခ်ဖို႔ေတာင္ အခ်ိန္မရရွိခဲ့ဘဲ
အဆံုးမွာ ကိုယ့္ကိုလဲ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္လို႔ ထင္မွတ္လာၾကတယ္
စႀကႍတစ္ေလွ်ာက္ ကိုယ္ ေခါက္တံု႔ေခါက္ျပန္ ေလွ်ာက္တယ္
ညေနခင္းေတြ ကုန္လြန္သြားေစဖို႔

(The Artist’s Life by Bei Dao)