အျမဲေနရတဲ့ မည္းနက္ေျမ

ဒုကၡဝတီမွာ ျမစ္ဖ်ားခံလို႔
ႏိုင္ငံႏွစ္ျခမ္း ခြဲစီးတဲ့ျမစ္
အဆစ္အျမစ္ေယာင္ ေတာင္တန္းေတြနဲ႔
အျမစ္လွန္ၿပိဳလဲက်တဲ့ ေျမျပန္႔
ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးေတြမွာ ျမစ္ပြားနာေတြနဲ႔
ျမစ္ေတြမွာ ျမစ္ဆိပ္ေတြ တရိပ္ရိပ္တက္

အသီးမတင္ခင္ အကင္းေခၽြခ်
မီးရင္ျပင္မွာ အပင္းေတြႂကြ
စီးစဥ္မွာ ခေလာက္ဆန္
ေနာက္ျပန္ရင္ မရဏ

ေရြးၾက
Continue reading

မသိဘူး၊ ေနခ်င္တယ္

မသိဘူး၊ ေနခ်င္တ္

First published on Poetry International, 2018
Continue reading

ကဗ်ာအေၾကာင္း ေျပာပါတယ္ (၄၇)

ဘယ္ကဗ်ာပုဒ္မဆို (ျပည္တြင္း၊ ျပည္ပ၊ဝါဒ၊ ေက်ာင္းေတာ္၊ ဂိုဏ္း၊ အုပ္စု၊ အမ်ိဳးအစား၊ တစ္ကိုယ္ေတာ္) ဟာ ကိန္းေသနဲ႔ ကိန္းရွင္တို႔ရဲ႕ ကကြက္/ နပမ္းကြက္ေတြ ျဖစ္တယ္။ 

ကိန္းေသထဲမွာ မိမိသိမ္းဆည္းတည္ေဆာက္ထားတဲ့ သညာသယံဇာတေတြ၊ သိမႈအစုအေဝးေတြ၊ ေတြ႕ၾကံဳခံစားမႈေပၚ ခံယူတုန္႔ျပန္မႈ အက်င့္စရိုက္ေတြ ပါဝင္ဖြဲ႕စည္းထားၾကတဲ့  ယဥ္ေက်းမႈ တည္ေဆာက္ခ်က္နဲ႔ တသီးပုဂၢလ စစ္ထုတ္ယူမႈတို႔ ပါရွိၾကပါတယ္။ ဥပမာ၊’ကဗ်ာဆိုတာဘာ…’၊’အမ်ိဳးသားေရး’၊’သပၸဳရိသသူေတာ္စင္’၊’ဘာသာစကား’ ၊စသည္၊ စသည္တို႔။ 

ကိန္းရွင္ကေတာ့ တီထြင္ဖန္တီးႏိုင္စြမ္းရဲ႕မူလဘူတျဖစ္တဲ့ စိတ္ကူးကြန္႔ျမဴးျဖန္႔က်က္မႈ အပါအဝင္ စိတ္/နာမ္ရဲ႕ (အစိုးမရတဲ့) လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကိန္းရွင္ဟာ လူေတြမွာ စိတ္ရွိသမၽွ ကိန္းေသထဲက အစိတ္အပိုင္းေတြကို ရွိရင္းစြဲအတိုင္း လက္ခံက်င့္သံုး(အတည္ယူ)သလို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ ဆန္႔ထုတ္ခ်ဲ့ထြင္ သံုးစြဲတာလည္း ရွိပါတယ္။ 
Continue reading

ႏိုင္ငံေတာ္မွာ ေသနတ္မရွိဘူး

ႏိုင္ငံေတာ္မွာ ေသနတ္မရွိဘူး
ႏိုင္ငံေတာ္ဟာ ကာကြယ္ေရးအတြက္
စစ္ကို ဒူးေထာက္ရတယ္
စစ္ဟာ လက္နက္မဲ့ အကာအကြယ္မဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္ကို
မုဒိမ္းက်င့္လိုက္တယ္
ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ သားအိမ္ထဲ သုက္ပိုးေတြပန္းထည့္လိုက္တယ္
ႏိုင္ငံေတာ္မွာ ေသနတ္မရွိဘူး
ႏိုင္ငံေတာ္မွာ စစ္ရဲ႕သုက္ပိုးေတြ ရွိေနၿပီ
ႏိုင္ငံေတာ္ဟာ စစ္သုက္နဲ႔ရတဲ့သကို လြယ္ရၿပီ
စစ္မွာ အင္အားရွိတယ္
စစ္မွာ အာဏာရွိတယ္
စစ္ဟာ ဥပေဒကိုပိုင္တယ္
စစ္ဟာ သုက္ထုတ္လုပ္ေရးစက္ရံုေတြ တည္ေဆာက္တယ္
စစ္ဟာ စစ္ကိုေမြးတဲ့သုက္ေတြကို ေမြးထားတယ္
ႏိုင္ငံေတာ္မွာ လက္နက္မရွိဘူး
ႏိုင္ငံေတာ္မွာ သားအိမ္ရွိတယ္
ႏိုင္ငံေတာ္ဟာ စစ္နဲ႔ရတဲ့သကို လြယ္ထားတယ္
ႏိုင္ငံေတာ္မွာ ျပည္သူဆိုတဲ့ ကိုယ္အဂၤါေတြရွိတယ္
ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕ ကိုယ္ဝန္ထဲ ျပည္သူေတြဟာ စီးဝင္ေပးရတယ္ Continue reading

ေႏြၿပီးရင္မိုးလို႔ေတာ့အရပ္စကားရွိတာပဲ

‘အေငြ႕ပ်ံလြယ္ေသာ’တဲ့။အဲဒီစကားလံုးထဲကေနေပ်ာ္ရႊင္မႈ
စိတ္ဆတ္ဆတ္နဲ႔ေငါထြက္လာမလား
အေရျပားထဲကကမၻာႀကီးထဲထြက္ၾကည့္ခ်င္တဲ့အရိုးလို
မိမိတို႔ထြက္တတ္ခ်င္တဲ့နာက်င္အခ်ိန္ပိုအသံလို

တစ္လိပ္မွမက်န္ေတာ့တဲ့ေဆးလိပ္ဗူးခြံထဲ
သမိုင္းမျဖစ္ေသးတဲ့အစအနတစ္ခုခု
ရိုရိုေသေသထည့္သိမ္းၿပီးအမႈမဲ့အမွတ္မဲ့
လႊင့္ပစ္လိုက္မိသလို
ရတာပဲမဟုတ္လားမလိုခ်င္လည္းအစြယ္ရာေတြ
အသစ္စက္စက္အက်ႌျဖဴေလးဝတ္ဆင္ထားတဲ့
သံခ်ိတ္ေတြ
ကိုယ့္နာမည္ကိုယ္ေျပာျပခ်င္ပါတယ္ ၿပီး
ဘယ္ေတာ့မွျပန္မလာခ်င္ေတာ့ဘူး
Continue reading