အိမ္ေထာင္ေရး

ကိုယ္တို႔ရဲ႕ပတ္လည္က ငါးေတြဟာ
က်ယ္ျပန္႔ၿပီး အထီးက်န္ေနရွာၾကတယ္။
သူတို႔မွာ မင့္မ်က္လံုးေတြ မရွိၾကဘူး။
ေရပူစီေပါင္းတစ္ေမၽွာင္း
မင့္အေတြးေတြကို
မေသပဲက်န္ရစ္ခဲ့မႈရဲ႕ေတာက္ပတဲ့
ႏႈတ္ခမ္းသားဆီသယ္မ, သြားတယ္။
အဲဒီအထက္ဆီမွာ
မင့္ပါးစပ္လိုလွပတဲ့ပါးစပ္တစ္ခု
ကိုယ့္ႏႈတ္ခမ္းေတြကိုေရေမွာ္ေတြနဲ႔
စြန္းထင္းေအာင္လုပ္လိုက္တယ္။
ညိယွက္ေနၾကတဲ့အိပ္ခ်င္မူးတူးကြန္ထဲမွာ
ကိုယ့္လက္ေမာင္းတစ္ဘက္ဆန္႔လိုက္လို႔ရတယ္
ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးကိုတြန္းတင္လိုက္ဖို႔
က်ဳိးပဲ့ေနတဲ့မ်က္ႏွာျပင္ေတြရဲ႕ဘယ္လိုပဲ
ပံုမွန္အေနအထားျဖစ္ျဖစ္ဆီကိုေပါ့။ Continue reading

ကဗ်ာအေၾကာင္း ေျပာပါတယ္ (၅၂)

ကဗ်ာလို႔ေျပာရင္ အနက္စုစည္းမႈဆီ ဦးတည္တဲ့ကဗ်ာနဲ႔ အနက္ပ်ံ႕ႏွံ႔မႈဆီ ဦးတည္တဲ့ကဗ်ာလို႔ႏွစ္မ်ဳိးႏွစ္စား အၾကမ္ဖ်ဥ္းခြဲၾကည့္မိပါတယ္။ ပထမအမ်ဳိးအစားမွာေရးသူကအနက္နဲ႔အနက္ျပန္မႈကိုခ်ဳပ္ကိုင္ထားတာေတြ႕ရတတ္ၿပီ းဒုတိယအမ်ဳိးအစားမွာေရးသူကဖတ္သူကိအနက္ျပန္ခြင့္ေပးထားတာေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ ပထမအမ်ဳိးအစားမွာဖတ္သူဟာအတစ္ဆင့္ပဲဖတ္စရာလိုၿပီ းဒုတိယအမ်ဳိးအစားမွာဖတ္သူဟာတစ္ဆင့္တည္းနဲ႔အနက္ျပန္လို႔မရတဲ့အတြက္ အလုပ္ပိုလုပ္ရပါတယ္။ ဒီမွာပဲ(ဖတ္ရ)လြယ္တဲ့ကဗ်ာနဲ႔ (ဖတ္ရ)ခက္တဲ့ကဗ်ာဆိုတာျဖစ္လာပါေတာ့တယ္။ ခက္တယ္ဆိုတာကတစ္ႀကိမ္တည္းဖတ္ၿပီးေရးသူျပဌာန္းထားတဲ့အနက္ဆီတန္းမေရာက္လို႔ပါပဲ။ ဒါဟာလည္းကဗ်ာေပၚသေဘာထားနဲ႔ကဗ်ာဖတ္ျခင္းအလုပ္ဆိုင္ရာလက္ေတြ႕တို႔နဲ႔ မလြဲမေရွာင္သာပတ္သက္ေနပါေတာ့တယ္။ တစ္ခါဖတ္ကဗ်ာနဲ႔က်င့္သားရၿပီးအဲဒီ(တည္ေဆာက္ယူခဲ့ရတဲ့)အက်င့္ကိုပဲ အမွန္လို႔အစြဲျဖစ္တတ္ၾကပါတယ္။ ကဗ်ာဆိုတာေရးသူရဲ႕အေတြ႕အႀကံုကိုဖတ္သူကရရွိတယ္ဆိုတာနဲ႔ကဗ်ာဆိုတာဖတ္သူကတည္ေဆာက္ယူရတာ၊ ကဗ်ာဖတ္ျခင္းကိုယ္တိုင္ကအေတြ႕အၾကံဳတစ္ခုကိုေတြ႕ၾကံဳေနရတာ ဆိုတဲ့ျခားနားခ်က္။ ေရးသူကေကာဘာျဖစ္လို႔အနက္စုပန္းတိုင္နဲ႔ အနက္ျဖာပန္းတိုင္ေရြးသလဲဆိုတာကေတာ့ အဆိုပါေရးသူရဲ႕ပုဂၢလိကကဗ်ာေဗဒတည္ေဆာက္ထားခ်က္နဲ႔ပဲဆိုင္ပါတယ္။ ဒီဘက္ပိုင္းမွာအနက္ျဖာမႈ၊ အနက္ပ်ံ႕ႏွံ႔မႈဆီဦးတည္ေရးလာေနၾကတာကို ပိုမိုေတြ႕ရွိရပါတယ္။

စဥ္းစားမိတာေျပာပါတယ္။
ကဗ်ာအေၾကာင္းေျပာပါတယ္။

ဇယလ
၂၆ ဇြန္ ‘၁၉

ယင္းသည္ပင္ ယင္းျဖစ္ေၾကာင္း

ျပင္ပဟာရွင္းလင္းတယ္ အတြင္းနဲ႔
ႏႈိင္းရင္ ေရာက္ရွိလႈိင္းအစ အထူးသျဖင့္
မအားေနတုန္း
ရုန္းမရ ကာလတစ္ခုနဲ႔
စိတၱတစ္ခုၾကား အဲဒီမွာ အဲဒီဟာ ဟာ
ဟာျခင္းနဲ႔လာတယ္ ဟာ လာတယ္

အိမ္တြင္း/စိတ္တြင္း/(အခ်ိဳ႕က’နာမ္တြင္း’လို႔)
‘နတ္တြင္း’ ??? လၽွပ္ကနဲဆင္း
သဘာဝအားျဖင့္ ‘လိပ္ျပာ’
ပံုသ႑ာန္အားျဖင့္ အနိစၥ

ေမာဟိုက္အရႈိက္ တစ္ခ်က္ အဝါစိမ္းစိမ္း
ေရာက္လာသလား ဇာတ္ေဆာင္ ဥအိပ္ရည္ရႊဲနစ္
ဘာကိုသတိရလိုက္ရ လမ္းေပၚက်တဲ့ေန
ဘတ္စ္ကားလာၿပီတက္ မနက္ကပဲျပဳတ္ထမင္း

စစ္အတြင္းမွာလည္းခ်စ္တင္းေႏွာၾကသလိုပါပဲ
နေဘနဲ႔ေရာေရာေယာင္ေယာင္
နာမ္သကာရည္နဲ႔ ႏွီးႏွီးႏြယ္ႏြယ္ အနီးတဝိုက္
လိပ္ျပာလႈတ္ခတ္ျဖစ္ပြားမႈ
အို…လ,ျပာရယ္….

ဇယလ
၁၃ ဇြန္ ‘၁၉

အလင္းကိုမွီး၍

မီးကလည္းပ်က္ မင္းကလည္းအိပ္ရာေပၚအဖ်ားေတြတက္
ကုတင္ေဘးဖေယာင္းတိုင္မီးနဲ႔ကိုယ့္မွာဘာဝါက်မွ စိတ္မ်က္ႏွာေပၚစုစည္းမရ
ညစ္တာဟာညစ္တာပဲေပါ့ ေဘးအိမ္ကဂ်င္နေရတာဆူညံနားၿငီး
ကိုယ္တို႔ဘက္ေရာက္ရွိတဲ့မျဖစ္စေလာက္အလင္းဟာ
အခန္းထဲအဆမတန္အရိပ္ႀကီးထိုးလို႔
ဖေယာင္းတိုင္ဟာလည္းပုပုလာလို႔ မင္းလူးလွိမ့္ေနတာဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ
တစ္အိမ္လံုးမွာေနာက္ဆံုးေကာ္ဖီထုပ္ မီးဖိုေခ်ာင္ ဖေယာင္းတိုင္
ေတာ္ပါေသးရဲ႕ဖလ္ဗူးထဲေရေႏြး မင္းကိုႏႈိးပီးေကာ္ဖီပူပူေလးမႈတ္ေပးေနတုန္း
ေဟး…
ရပ္ကြက္ထဲကေလးေတြေအာ္သံနဲ႔မီးျပန္လာတယ္
မင္းေကာ္ဖီပူပူေလးတေျဖးေျဖးေသာက္လိုက္တယ္
(ဒီအေၾကာင္းကို အိုင္လီးန္ မိုင္းလ္စ္က ဒီထက္ပိုေရးတတ္ပါလိမ့္မယ္)
မင္းကိုေခၽြးသုတ္အဝတ္အစားလဲေပး ခဏေလးဖက္ထားလိုက္ေသးတယ္
မီးဟာဆက္လာဖို႔ထက္ျပန္ပ်က္ဖို႔ကေသခ်ာတယ္
လာတုန္းခဏဘဝကိစၥေတြျပဳရ ပ်က္ေတာ့လည္းပ်က္ေပါ့
မင္းအဖ်ားက် ေနေကာင္းသြားဖို႔ပဲအေရးႀကီးတယ္
ဒါကလြဲလို႔ေခါင္းထဲအျခားဘာမွမဝင္လာေစဘူး

ဇယလ
၁၂ ဇြန္ ‘၁၉

မိန္းမေတြတကယ္လိုခ်င္တာဘာလဲ

ေမးခြန္းမွာေႏြဟာအၾကပ္ရိုက္ ပူေလာင္အိုက္စပ္
သူ႔အေရခြံထဲကဆြဲျဖဲထြက္လို႔လည္းမရ အမတ ဆိုတဲ့စကားလံုးဟာဘာလဲမသိပဲခ်စ္စရာလိုလို
ေလွနံဓားထစ္လည္းျဖစ္ႏိုင္တာ ထားပါေတာ့ မိန္းမဆိုတာထားပါေတာ့ ကမၻာႀကီးတကယ္လိုခ်င္တာဘာလဲ ထာဝရ
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔လက္နက္အားလံုးဖ်က္သိမ္းေရးလား ပစိဖိတ္သမုဒၵရာထဲစိမ့္ထြက္ေနတဲ့
ႏ်ဴကလီးယားဗံုးလၽွဳိ႕ဝွက္စမ္းသပ္စြန္႔ထြက္ပစၥည္း
အႂကြင္းအက်န္တို႔ရဲ႕ဓာတ္ေရာင္ျခည္အဆိပ္နဲ႔
လၽွဳိ႕ဝွက္ထားတဲ့ကၽြန္းေလးရဲ႕သမိုင္း ေနလံုးႀကီးဟာရူးသြပ္ေနတဲ့အဆင့္ေရာက္ေနၿပီတဲ့ ဝန္ႀကီးဟာ
စာေပအေရးအသားအသစ္အားေပးမလိုလိုနဲ႔ ‘ကိုယ္ရူးသြပ္သလိုကိုယ္လုပ္ၾက’တဲ့ ေစာက္ရူး ရဲအသြင္ဟန္ေဆာင္ထားတဲ့လူဆိုးဟာ
လူဆိုးအသြင္ဟန္ေဆာင္ထားတဲ့ရဲကို
မွန္ထဲမွာအဲသလိုဆဲလိုက္တယ္ လူပံုလည္မွာ၁၅မိနစ္တိတိတံုးလံံုးရပ္ၿပီး
လူေပ်ာက္ရွာေသာ္လည္းပဲထိုပါေဖါမင့္စ္အမ်ဳိးသမီးရဲ႕
အဂၤါအေမြးမည္းမည္းႀကီးေတြကေတာ့တစ္ျပားမွ
အေလၽွာ့မေပးစတမ္းပဲထိုိးထိုးေထာင္ အဲဒီေတာ့မူလေမးခြန္းကိုျပန္ေရာက္ၾကတာေပါ့
ကဗ်ာဟာသိတာကိုေရးတာလား
မသိတာကိုေရးတာလား
ကဗ်ာအေၾကာင္းေျပာခ်င္ပံု သူရပါတယ္ သူ႔မွာလည္းအေျဖတစ္ခုခုရွိထားတဲ့ပံုပဲ သူကံေကာင္းပါတယ္
ေတာင္အာဖရိကျမက္ခင္းျပင္မွာ အမိဝမ္းကကၽြတ္စ ဒရယ္အမ်ဳိးအစားတစ္ေကာင္ရဲ႕အနၱရာယ္အႀကီးဆံုး
အခ်ိန္ဟာေမြးၿပီးၿပီးခ်င္း၂၄နာရီအတြင္းမွာ လွမ္းျမင္ေနရတာ ေခြးအတစ္အုပ္
ျခေသၤ့အထီးအမတစ္စံု
ကံယံုလို႔ျမက္ခင္းေပၚေမြးခ်ျခင္း
ခ်စ္ပါတယ္လို႔ေျပာလည္းအဓိပၸါယ္ဘယ္ႏွခုထြက္သလဲ Continue reading