ေဘဂ်င္းက႐ူပအလကၤာတစ္ခု

 
nolvadex online buy-buy cheap nolvadex-online nolvadex buy

၁။

ေဘဂ်င္းေပၚကေအာက္တိုဘာနံနက္ခင္းမိုးေကာင္းကင္ဟာ

ဒဏ္ရာတစ္ခုရဲ႕ အေရာင္ ၊ ညိဳ၀ါေရာင္ရဲတြတ္

မိတ္ေဆြေတြကေျပာပါတယ္ ၊ အဲဒါ ဂိုဘီသဲကႏာၱရက

သဲမုန္တိုင္းတဲ့ ၊ အဲဒါအျပင္ျမိဳ႕ေတာ္ကို မီးအားေပးတဲ့

ေက်ာက္မီးေသြးစက္႐ံုေတြက မီးခိုးေတြတဲ့ ၊ ျပီး

ကားအိပ္ေဇာ့ကမီးခိုးေတြ။ ျမင္ႏိုင္စြမ္းဟာ အနည္းဆံုး။

လမ္းေပၚသြားေနတဲ့ ကားေတြျမင္ရတယ္ ၊ တစ္ဘက္ပလက္ေဖါင္း

ေပၚသြားေနၾကတဲ့လူေတြကိုေတာ့ေရးေရးပဲ။

သူတို႔ၾကည့္ရတာ `တန္´ေခတ္မနက္ခင္းျမဴထုထဲက လူသားေတြ။

ေနာက္မနက္မွာ ေကာင္းကင္ဟာ ျပာလြင္ေနတာပဲ။

အထပ္ျမင့္အခန္းကဆိုေတာ့ လတ္ဆတ္တဲ့ ေလျပာနဲ႔

ျမင့္မားတဲ့ မိုးတိမ္ေတြကို ျမင္ရတယ္။ ဟုိးေအာက္မွာ

ရပ္ကြက္ေတြ ရပ္ကြက္ေတြ ပရပြ ၊ သူတို႔ေပၚမိုးေနတာ

တစ္ေတာအုပ္စာရွိတဲ့ ၀န္ခ်ီ ခရိန္းေတြ

ေဘဂ်င္းဟာ သူ႔ကိုယ္သူအသြင္ေျပာင္းေနျပီေလ။

၂။

တစ္ညက ကဗ်ာရြတ္ပြဲတစ္ပြဲတက္ေရာက္တယ္ ၊ တ႐ုတ္နဲ႔

အဂၤလိပ္ႏွစ္ဘာသာ။ ႐ုပ္ရွင္ကားသစ္႐ံုတင္ပြဲ ၊ `၂၄ ျမိဳ႕ေတာ္´၊

ဒါ႐ိုက္တာ ဂ်ီဘာဂ်န္းကာ နဲ႔ပူးတြဲဇာတ္ညႊန္းေရးသားသူ

ကဗ်ာဆရာမ ခ်ိဳင္ေယာင္မင္း(ဂ္)။ ဆီခၽြန္ျပည္နယ္ ၊ ခ်င္ဒူးျမိဳ႕ေတာ္မွာ

စက္႐ံုတစ္႐ံုပိတ္လိုက္ျခင္း။ ဗဟိုခ်ဳပ္ကိုင္စီမံခန္႔ခြဲမႈ စီးပြားေရးစနစ္ရဲ႕

လက္က်န္ဒိုင္ႏိုေဆာ။ `ဖခင္ဦးစီး´ ကုမၸဏီျမိဳ႕မွာ

ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ အလုပ္သမားေတြ အလုပ္လုပ္ခဲ့ၾက ၊ ရွင္သန္ခဲ့ၾက

ေလယာဥ္အင္ဂ်င္ေတြ ၊ ေရခဲေသတၱာေတြထုတ္လုပ္ခဲ့ၾက။

႐ုတ္တရက္အလုပ္လက္မဲ့သြားတဲံ ေယာက္်ားမိန္းမေတြ အင္တာဗ်ဴး

တိုင္းျပည္ရဲ႕ သူတို႔ရဲ႕ႏွစ္ ၅၀သမိုင္း

လူသူမရွိေတာ့တဲ့အေဆာက္အဦေတြရဲ႕ ပကတိတိတ္ဆိတ္မႈ

အသက္ေတြဘ၀ေတြဘယ္လိုပံုသ႑ာန္ယူခဲ့ၾကရ

ေပးထားတဲ့ ကမာၻထဲမွာပဲ ဘယ္လိုလူလိုေနခဲ့ၾကရ။

သူ႔ျမိဳ႕ေတာ္အေၾကာင္းသူေကာင္းေကာင္းသိတဲ့ ကဗ်ာဆရာမ

၁၉၅၅ဖ်ား ၊ ယဥ္ေက်းမႈေတာ္လွန္ေရးကာလမွာ

ေက်းလက္မွာ ပညာသင္ယူေရးႏွင္ပို႔ခံႏွစ္ႏွစ္။

၁၉၈၄မွာ ပထမဆံုးကဗ်ာစာအုပ္ထုတ္ေ၀တယ္

အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ ဘ၀ေတြအေၾကာင္း။

ကြန္ျမဴနစ္ပါတီရဲ႕ တရား၀င္ရသလိုင္းကို ခ်ိဳးေဖါက္ခဲ့။

သူမအပါအ၀င္အျခားကဗ်ာဆရာေတြဟာ

ေ၀ဖန္ေရးဆရာေတြ အမည္တပ္လိုက္တဲ့ `မ်ိဳးဆက္သစ္´။

၃။

သူတို႔ဟာ ဘာသာစကားနဲ႔ စမ္းသပ္မႈသစ္ေတြ လုပ္ေနၾကတယ္။

သူတို႔ဘ၀ေတြသူတို႔ျပန္ေျပာၾကတယ္

ေနထိုင္ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ ျဖစ္ရပ္ေတြကို သက္ေသခံၾကတယ္။

ရွင္သန္ျခင္း ၊ ခံစားျခင္း ၊ စဥ္းစားေတြးေခၚျခင္း အေတြ႕အၾကံဳေတြကို

လန္းဆန္းလတ္ဆတ္တဲ့ နည္းေတြနဲ႔ ေျပာဖို႔သူတို႔ရွာေဖြၾကတယ္။

ကဗ်ာလို႔ေခၚခ်င္ေခၚ ၊ မေခၚခ်င္ေန

ကဗ်ာျပဳလုပ္ဖို႔ က်ိဳးစားျိခင္းရဲ႕ စြမ္းပကားဟာ ၾကီးမားတယ္။

၄။

`ဟိုဘက္အိမ္အလြန္က ဧရာမအမ်ားသံုးအိမ္သာၾကီး

မနက္ႏိုးႏိုးခ်င္းေတြ႕ရတာက

တန္းစီေနၾကတဲ့ လူတန္းရွည္ၾကီး

ေန၀င္တာနဲ႔

စီးကရက္ေတြငါတို႔ဗူးလိုက္ဖြင့္ၾက

ငါတို႔ပါးစပ္ေတြဟၾက

မီးေတြဖြင့္လိုက္ၾကတယ္။´

                                    ယုဂ်န္(၁၉၅၄ ဖြား)

၅။

`အဲဒီတုန္းက ပူလိုက္တာမွ မေနႏိုင္ေအာင္ပဲ

အနီေရာင္ ထရပ္(က္) ကားေတြေပၚမွာ

လူၾကီးေတြရဲ႕ ေလာင္ကၽြမ္းေနတဲ့ လ်ာေတြအျပည့္

ေရွ႕သို႔    ေရွ႕သို႔ဆက္         ဆက္၍ေရွ႕သို႔

ဇြဲလံု႔လရဲ႕ အလယ္ဗဟိုထဲအထိ

သက္ဆင္းေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့တယ္

ထြက္ေျပးလြတ္ေျမာက္သြားၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေလးေတြ

ဆြဲစိပ္လို႔ နာက်င္ေအာ္ဟစ္ေနတဲ့ စာကေလးေတြ

ေမြးရပ္ေျမဆီ တစ္လိမ့္လိမ့္လိမ့္လိမ့္။

အား . . . . ေခတ္တစ္ေခတ္ရဲ႕ ေႏြရာသီ

ေက်ာင္းေတြပိတ္ျပီ

ျပဇာတ္႐ံုေတြပိတ္ျပီ

ဥယ်ာဥ္ေတြမွာ ေပါင္းပင္ေတြ

ဘတ္စ္ကက္ေဘာတိုင္ေတြေပၚမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့

ေအာ္လန္ေတြ

အသံမိုင္ကုန္ဖြင့္ထားတဲ့

မန္ဒရင္းဘာသာစကားနဲ႕ ေတာ္လွန္ေရး။´

                                                ယုဂ်န္ (၁၉၅၄ ဖြား)

၆။

ကၽြန္ေတာ့္အဖြား

`ကၽြန္ေတာ့္အဖြားေခ်ာင္းဆိုးလိုက္တယ္

ၾကက္ဖတစ္ေထာင္ႏိုးလာၾကတယ္

ၾကက္ဖတစ္ေထာင္တြန္လိုက္ၾကတယ္

လူတစ္ေသာင္းႏိုးထလာၾကတယ္

လူတစ္ေသာင္းရြာထဲက ထြက္သြားၾကတယ္

ၾကက္ဖတစ္ေထာင္ဆက္တြန္ၾကတယ္

တစ္ခ်ိန္မွာ ၾကက္ဖတြန္သံေတြရပ္သြားတယ္

ကၽြန္ေတာ့္အဖြားဟာ ေခ်ာင္းဆိုးတုန္းပဲ

ကၽြန္ေတာ့္အဖြားဟာ ေခ်ာင္းဆိုးရင္းနဲ႔

သူ႔အဖ်ားအေၾကာင္းေျပာျပတယ္

အဖြားရဲ႕ အသံဟာ တိုးတိုးလာတယ္

အဖြားဟာ ဆက္တိုက္ေျပာတယ္

ျပီး ၊ ရပ္သြားတယ္ ၊ မ်က္လံုးမွိတ္လိုက္တယ္

အဲဒီအခ်ိန္မွာ အဖြားရဲ႕ အဖြားဟာ

တကယ္ကြယ္လြန္သြားတဲ့အတိုင္းပါပဲ။´

                                                ဇီခၽြမ္ (၁၉၆၄ ဖြား)

၇။

၁၉၉၀ ခုႏွစ္ေတြမွာ ယုဂ်န္နဲ႔ဇီခၽြမ္စကားမ်ားၾကတယ္

တ႐ုတ္ကဗ်ာရဲ႕ အနာဂတ္လမ္းေၾကာင္းကိစၥ

`ေဒသသံုးနဲ႔ အရပ္သံုးဘာသာစကားနဲ႔ပဲ ကဗ်ာေရးဖို႔

ေန႔စဥ္ဘ၀ ကိစၥခ်င္းရာေတြကို တိုက္႐ိုက္ေရးဖို႔

ကဗ်ာမဆန္ဖို႔´ –– ယုဂ်န္

`မန္ဒရင္းဘာသာစကားရဲ႕ အရပ္သံုးစကားသံုးဖို႔

လူသားယဥ္ေက်းမႈတစ္ခုလံုးဆီက လိုအပ္သမွ်

အေၾကာင္းအရာေတြကို လြတ္လပ္စြာယူသံုးမယ္´

                                    –– ဇီခၽြမ္

၈။

ထရန္စ္ထ႐ိုမယ္ပဲျဖစ္မယ္ထင္တယ္ ဒီစကားကိုေျပာခဲ့တာ

“ကဗ်ာဟာ ဘာနဲ႔တူလဲဆိုေတာ့

စာသင္ခန္းထဲမွာ ေက်ာင္းသားေတြ ဆရာအလစ္မွာ

တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္စာတိုေလးေတြ ပို႔ၾကတယ္

သမိုင္းဆိုတဲ့ ဆရာၾကီးဟာ စင္ေပၚမွာ

ျငီးေငြ႕ဖြယ္ ၊ ပ်င္းစရာေကာင္းတဲ့အသံနဲ႔

ေဟာေျပာပို႔ခ်ေနစဥ္ေပါ့´´။

၉။

`ျမဴႏွင္းဂိုဏ္း´ ဟာ တရား၀င္ခြင့္ျပဳခ်က္ရ ကဗ်ာ ယဥ္ေက်းမႈနဲ႔

လမ္းခြဲခဲ့ၾကတယ္။ `ျပည္သူ´ ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ စိတ္တြင္း၀င္ေရာက္ျခင္းနဲ႔

ပုဂၢလိက အဇ်တၱဘ၀တို႔နဲ႔ အစားထိုးလိုက္ၾကတယ္။

ပ႒ိႏိုင္ငံေရး ႏိုင္ငံေရးကို က်င့္သံုးခဲ့ၾကတယ္။ ဒီဇင္ဘာ ၊ ၁၉၇၈။

တိနဲ႔ ေရွာင္ပိန္ရဲ႕ စီးပြားေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားအစ ၊ ေပေတာက္တို႔

ပထမဦးဆံုးတရားမ၀င္စာေပဂ်ာနယ္ထုတ္ေ၀ခဲ့ၾကတယ္

/Today/။ ဇြန္ ၄ ၊ ၁၉၈၉။ တီယင္အန္မင္းရင္ျပင္

ျပည္သူမ်ား ၊ ေက်ာင္းသားမ်ား ၊ အစုလိုက္အျပံဳလိုက္သတ္ျဖတ္မႈ။

ေပေတာက္ဟာ ျပည္ပထြက္ခြာသြားခဲ့တယ္။

မ်ိဳးဆက္သစ္ကဗ်ာဆရာေတြဟာ ၁၉၅၁ နဲ႔ ၁၉၇၁ ၾကား

ေမြးဖြားလာၾကသူေတြျဖစ္တယ္။

ျမဴႏွင္းဂိုဏ္းရဲ႕ လြတ္လပ္မႈမ်ိဳးသူတို႔လိုခ်င္တယ္။

သမိုင္းနဲ႔ ႏိုင္ငံေရး အိုင္ဒီယိုလိုဂ်ီ ၾကိဳးကြင္း ၂ ခုက

သူတို႔လြတ္ႏိုင္သမွ်လြတ္ေအာင္ေရွာင္ၾကတယ္။

သူတို႔ေနထိုင္ၾကတဲ့ လူမႈဘ၀ပကတိအရွိတရား

သူတို႔စကားနဲ႔ သူတို႔မွတ္တမ္းတင္ေဖၚျပႏိုင္ဖို႔

ၾကိဳးစားေနတာျဖစ္တယ္။

ကဗ်ာျဖစ္ႏိုင္ေခ်ေတြဟာ သူတို႔မ်ိဳးဆက္မွာ

ဘယ္သူဆြတ္ခူးမလဲ ၊ လြတ္ကြတ္လပ္လပ္ပဲ။

၁၀။

ဂိုဘီသဲကႏၱာရက သဲမုန္တိုင္း ၊

ျမိဳ႕ေတာ္ဓါတ္အားေပးမီးေသြးစက္႐ံုေတြက မီးခိုးေတြ ၊

ကားေတြက ထုတ္လႊတ္တဲ့ မီးခိုးေတြ။

ဒီထက္မကေတြ အမ်ားၾကီးပါပဲ ေဘဂ်င္းရဲ႕ မိုးေကာင္းကင္။

ဒဏ္ရာၾကီးတစ္ခုလို ကမာၻေပၚ ေရြ႕လာတယ္။

လက္တင္အေမရိက ၊ အာဖရိက ၊ အာရွ

ကဗ်ာဆရာေတြဆက္ခုခံသြားၾကမွာပဲျဖစ္တယ္။

ဘယ္ေလာက္အထိ ထိေရာက္မလဲ။                   ။

- – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – - – -

(အေမရိကန္ကဗ်ာဆရာ Robert Hass ရဲ႕ ေဘဂ်င္းခရီးသြားေဆာင္းပါးထဲက အေၾကာင္းအရာအခ်ိဳ႕ကို ျပန္လည္သံုးစြဲျခင္းျဖစ္ပါတယ္။)

                                                                                                                                    ေဇယ်ာလင္း

                                                                                                                                    12 – May – 12