ညမ်က္ႏွာျပင္တစ္ခုရဲ႕ ေဘးတိုက္ပုံတူ

လိုင္းလက္(က္)ပန္းကို ႐ိုးတံကေန စအိုထဲထိုးၿပီး
ဖင္ဗူးေတာင္းေထာင္ျပမွ ကဗ်ာ ဆိုရင္လည္း
ထားလိုက္ပါေတာ့ဗ်ာ
ဘိုဒလဲယားရဲ႕ ငရဲျပည္ကပန္းေတြနဲ႔ ဖက္အိပ္ၿပီး
ေက်ာက္တုံးတိတိ ဆန္ေနလိုက္ပါေတာ့မယ္
မီးေတာက္ရဲ႕ ပုဂၢိဳလ္ေရးဟာ ေလာင္ၿမိဳက္ျခင္းထဲ
ကူးသြာဖို႔ပါပဲ ဘယ့္ႏွယ္ မီးကာႀကီးဝတ္ၿပီး
တစ္ကိုယ္လုံး မီးသတ္ဗူးအကုန္ျဖန္းလို႔
တေျဖးေျဖး ရင္နင့္ေအာင္ ေမွာင္မိုက္လာမႈထဲ
ပီတိရည္ၾကည္ကို တစ္ကိုယ္ရည္ တႁပြတ္ႁပြတ္ ညႇစ္ထုတ္လို႔
အနက္မယိမ္းတဲ့ အေသစိမ္းထဲမွာ ျဖစ္တည္မႈဟာ
အျမႇဳပ္ေတြနဲ႔ ပ်စ္ခြၽဲေနတာ လွ်ာနဲ႔
မတို႔ၾကည့္ခ်င္ဘူးလား လုံျခဳံမႈရဲ႕ သုံ႔ပန္းေရ
မ်က္စိစုံမွိတ္ထားေပမယ့္ ေနာက္ေက်ာကို ထိုးထားတဲ့
မီးေရာင္ကို အ႐ိႈက္ထဲက အ႐ွက္လို ထိသိခံစားေနရတာမဟုတ္လား
ေရလိုအရာကိုငတ္ေနတဲ့ ဆဲလ္ေတြထဲ အေမွာင္ဟာ
စိမ့္ဝင္လာေနတဲ့ကဗ်ာ
စိန္ပန္းနီအုပ္အုပ္နဲ႔ ေတာဘူတာ႐ုံေလး
မီးစြဲေလာင္ကြၽမ္းက်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ကဗ်ာ
ခုတ္လွဲခံလိုက္ရတဲ့ ဇီဝအမည္႐ွိ သစ္ပင္ႀကီးရဲ႕ ပင္စည္ေပၚက
လိပ္ျပာဥေတြ ကပ္လ်က္ကဗ်ာ
ၿပီးခဲ့တဲ့ ေႏြတစ္ညတုန္းက ဘာအျပန္အလွန္ ခ်ဳပ္ေႏွာင္မႈမ်ိဳးမွမ႐ွိတဲ့
ခ်စ္မႈျပဳျခင္း အရသာသက္သက္နဲ႔
အထီးက်န္ေကာ့က္ေတးလ္ခြက္ ႏႈတ္ခမ္းသားက
လူမသိသူမသိ အိေျႏၵရဲ႕ အေသအေၾကအမွတ္အသား
စစ္နဲ႔တစ္ကမ္းစာ ေတာင္ေစာင္းတစ္ခုမွာ ေျမျပင္ေပၚ
လွဲခ်ၿပီး ၾကယ္ေတြေမာ့ၾကည့္ရင္း
တစ္ေန႔လုံး တူးခဲ့ရတဲ့ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ဗုံးခိုက်င္းရဲ႕
ေျမသင္းနံ႔သဲ့သဲ့ကို လဲ့လဲ့ေလးရရင္း
သူမ်ားလို သံမဏိမဟုတ္တဲ့ ပါးလ်ဖန္ခ်ိဳင့္ေလးလိုပဲ
ေရးလို႔ရေတာ့တဲ့ကဗ်ာ
အဲဒီေကာင္းကင္မွာေပါ့ အဲဒီက်ကြဲဖန္ကြဲစေတြ
မွင္သက္မိ ၾကက္ေသေသေနသူ တစ္ဦးေပၚ တိတ္တဆိတ္
စိတ္ဖ်ားေထာက္ ဝင္ေရာက္ပူးကပ္ လိပ္ျပာတဆတ္ဆတ္
ေလထဲက ငါးေတြကို လြတ္ရာဆီ အသာတၾကည္
လက္နဲ႔႐ိုက္ပုတ္လို႔ သစ္ပင္အုပ္ႀကီးရဲ႕ ဟိုတစ္ဘက္
အသက္႐ွဴသံကို ေဘးခ်ထားတဲ့ ေသနတ္ကေန နားစြင့္လို႔
အသက္ဘယ္လို ထြက္ရတယ္ဆိုတာ အေရးမႀကီးပါဘူးေလ
သူထြက္တတ္သလို ႐ွာၾကံထြက္သြားမွာပဲေပါ့
ထြက္ၿပီးသြားမွ ေလေပၚ ေျခဖ်ားေလးေထာက္ၿပီး
ဘယ္လိုလွမ္းေလွ်ာက္သြားတယ္ ဆိုတာပဲ အေရးႀကီးတယ္
အဲဒါ ကဗ်ာမဟုတ္ဘူးလို႔ ျငင္းမိေတာ့မယ္ မဟုတ္လား

ဇယလ
၂၇ ေမ၊ ဏာသိမ္း ‘၂၁

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>