ေဒသစားေသာက္ဖြယ္ရာရဲ႕ ပုံတူ

အႏုပ္စုတ္ကုတ္စုတ္တိုင္းျပည္မွာ ႀကီးျပင္းလာခဲ့ရေတာ့လည္း
သၿဂႋဳလ္စက္လို မီးစက္ရဲ႕ ၿငီးစီစီသံႀကီးထဲမွာပဲ
ငါတို႔ရခဲ့ၾကရတာကို အလင္းလို႔ပဲ ေခၚၾကတယ္
ဘဝမွာ ႐ွင္သန္ေနထိုင္ရဖို႔ ဘာဆင္ေျခေတြ ေပးရမလဲ
ေလရဲ႕ေျခရာထဲက ေကာက္ရစကားနဲ႔ပဲေပါ့
ငါအဆာငတ္ခံ ဆႏၵျပေနလိုက္တယ္ ဆာေလာင္တုန္း အခ်ိန္မွာ
လွီးလိုက္ရင္ ေသြးစီးက်တဲ့ ဘိ(ဖ္)စတိတ္လို ႏ်ဴးစ္ဖိ(ဒ္)ေတြ
လူေတြေသတမ္း ေဆာ့ကစားတဲ့ ေသနတ္ပိုင္႐ွင္ေတြ
လူတစ္လုံးသူတစ္လုံး မျဖစ္လာလို႔ ဂူတစ္လုံးထဲ ျပန္ဝင္သြား
ေလာက္ရဲ႕အသား ခါးလွတယ္နဲ႔ မိုးခါးေရတစ္က်ိဳက္
ဂူထဲက လက္နက္စက္႐ုံကို အလင္းထဲကလူေတြ
ဖူးေမွ်ာ္ခြင့္ မရၾကဘူးေပါ့
လူငယ္ေတြရဲ႕ပခုံးေတြေပၚ တက္ရပ္လည္း
လူႀကီးေတြဟာ အတိတ္ကိုပဲ ျမင္တတ္ၾကတာ ဆန္းသလား
ကိန္းဂဏန္းေတြဟာ ရင္ျပင္ေပၚ မိုးသီးေတြလို
တဝုန္းဝုန္းသမိုင္းထဲ ေက်ာက္သားဗိမာန္ႀကီးဟာ
ေငြရည္စိမ္ ငူငူႀကီးၾကည့္လို႔
သည္းထန္တဲ့ က်ဆုံးမႈေတြနဲ႔ လြတ္ရာေျပးၾကရ
ရင္ျပင္ရဲ႕ တနံတလ်ားမွာ ဘာအမိုးအကာမွမ႐ွိ
လူ႕ဘဝ လူ႕အသက္ရဲ႕ ေက်ပ်က္လြယ္မႈကို
သည္းမခံႏိုင္ေတာ့လို႔ ငါ ထထြက္ဖို႔ လုပ္လိုက္တယ္
စင္ေပၚက လူ႐ႊင္ေတာ္ဟာ ျပက္လုံးေတြပဲ ဆက္ထုတ္လို႔
ဘဝရဲ႕တံခါးေပါက္ကို ဘယ္နံရံမွာမွ စမ္းလို႔မရခဲ့

ဇယလ
၂၀ ဧၿပီ၊ ဏာသိမ္း ‘၂၁

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>