ဘာမွေရးတင္စရာမ႐ွိျခင္းရဲ႕ ပုံတူ

ေန႔လည္ခင္းဟာ ငွက္ေတြနဲ႔ အသံျပဳေနတယ္
ျခံထဲဆင္းျခင္းစိတ္ရင္းနဲ႔ ျမက္ခင္းေပၚက
ပက္လက္လန္ႏြား႐ုပ္ေလးနဲ႔ စိတ္မႈဆူး႐ွသံဝါသ
အလင္းတန္းေတြဟာ ဝက္အူရစ္ေတြ
စည္းစိမ္ဥစၥာတစ္ခုလို တျဖတ္ျဖတ္လႈပ္ခတ္ အရိပ္တဖိတ္ဖိတ္
ကေလးဟာ ဝက္ဝံေလးေတြ ေက်ာင္းသြားေနတဲ့
ကာတြန္းကားထဲ သူ႕ေက်ာပိုးအိတ္ေလးဆြဲလို႔
ဘဝေပးထုတ္ခ်င္းေပါက္ကို အေမဟာ ထမ္း႐ြက္လို႔
ထန္းလက္နဲ႔ ကာလို႔မရတဲ့ ေန႔ေအာ္သံထဲ ၿမိဳခံရတာ
ဖယ္လီးနီး? ဘာဂ္မင္းန္? ဟစ္ခ်္ေကာ့က္? ဘူညဴအဲလ္?
အခ်ိဳးညီဖို႔မစဥ္းစားတဲ့ ေန႔ရဲ႕ ဂယ္ၾသေမႀတီပုစၧာ
အိပ္မက္တို႔ရဲ႕ လွံစြပ္ထိုးေလ့က်င့္အေပါက္ေတြနဲ႔
အမွတ္ရမႈဟာ ေသြးမစြန္းရင္ ဘယ္လိုအလွတရား႐ွိမွာလဲ
မ်က္မျမင္မိနစ္ေတြဟာ စထြက္လာတဲ့ ေရမည္းႀကီးထဲ
အတြင္းသံလိုက္ဟာ အရပ္႐ွစ္မ်က္ႏွာဆီ စိတ္႐ူးေပါက္
ပင္ကိုယ္အတၱပတ္ျခာလည္ၿပီး ကေနတဲ့ အေလာင္းေကာင္
က်ေနဟာ သစ္႐ြက္ကိုထိတာနဲ႔ လိပ္ျပာဟာ ပါးစပ္ထဲကေန
ထပ်ံထြက္သြားေတာ့တယ္ လင္းႏို႔ဆင္လိပ္ျပာ
စကားသံေတြနဲ႔ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ကားျဖတ္သြားသံကစားကြက္
ေရက်သံထဲ ျဖတ္ရမယ့္တံတားဟာ ေဆာင့္ခါလႈပ္ယမ္း
ပါးစပ္အျမႇဳပ္ထ ႐ုန္းကန္ဟီတယ္
ေနဝင္ခ်ိန္မွာ ႏိုးထလာတဲ့ ပုံျပင္စာအုပ္ကိုဖြင့္ စာမ်က္ႏွာလွန္
ကံၾကမၼာအနံ႔စိမ္း ပခုံးပုတ္သြားတာ လ်စ္လ်ဴ႐ႈသလို႐ႈ

ဇယလ
၂၃ ဇန္ ကိုဗစ္၂၁

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>