ကဗ်ာအေၾကာင္း ေျပာပါတယ္ (၆၇)

ကဗ်ာအေၾကာင္းကို ေျပာခဲ့ၾကတာ ႏွစ္ေပါင္းေထာင္နဲ႔ခ်ီပါၿပီ။ အဲဒါကိုပဲ အခုထိေျပာေနရ၊ ေျပာေနၾကတုန္း၊ ေနာင္လည္း ေျပာၾကဦးမွာပဲ။

ေျပာၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ ေျပာသူရဲ႕ ကဗ်ာဆိုင္ရာသိမႈအနည္းအမ်ား၊ အတိမ္အနက္၊ ခံယူခ်က္၊ ပုဂၢလိကခံစားမႈ စသည္တို႔နဲ႔ယွဥ္ေျပာၾကတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ပုဂၢလဓိဌာန္ဘက္ အမ်ားႀကီး ပါႏိုင္ပါတယ္။

“ကဗ်ာ” ဆိုတဲ့အျမင္ေပၚမွာရယ္၊ ကဗ်ာနဲ႔ေလာကီေလာကုတၱရာ ပတ္သက္ေနမႈေတြအေပၚမွာရယ္ ေျပာဆိုၾကတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

ခက္တာက ႐ိုး႐ွင္းတဲ့ကိစၥတစ္ခုပါပဲ။ အျခားမဟုတ္ပါဘူး၊ ေမးခြန္းတစ္ခုေလးရယ္ပါ၊’ ကဗ်ာဆိုတာဘာ’။ အဲဒီေမးခြန္းကိုေျဖဖို႔ အလုပ္၂မ်ိဳးလုပ္ေဆာင္ခဲ့ၾကတာ သမိုင္းတေလွ်ာက္ပါပဲ။ ပထမက အဆိုပါ’ကဗ်ာ’ဆိုတာကို အေတြးအျမင္၊ ထင္ျမင္ယူဆခ်က္၊ ႐ႈေထာင့္၊ သီအိုရီ စသည္တို႔နဲ႔တည္ေဆာက္ျပခ်က္ေတြျပဳလုပ္ျခင္းျဖစ္ၿပီး ဒုတိယကေတာ့ လက္ေတြ႕ဖန္တီးျပျခင္းပဲျဖစ္ပါတယ္။

ဒီႏွစ္ခ်က္ဟာ ေပါင္းကူးေပါင္းစပ္ေနတာလည္း ႐ွိသလို ေပါင္းကူးေပါင္းစပ္ပုံအမ်ိဳးမ်ိဳးလည္း ႐ွိေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကိုလူမ်ိဳး႐ႈေထာင့္ကမၾကည့္ပဲ ကမ႓ာ့ကဗ်ာသမိုင္းတေလွ်ာက္လုံးကေန ဒီေန႔ ၾကာသာပေတး၊ ဒီဇင္ဘာ ၂၄၊ ၂၀၂၀ အထိပါပဲ။ ဒါေတာင္ ထုတ္ေဖာ္ရျခင္း မ႐ွိေသးတာေတြ၊ေတြးဆဲမွာ အစာေခ်ေနတာေတြလည္း မ်ားစြာ႐ွိပါေသးတယ္။

“‘ကဗ်ာ’ဆိုတာဘာ”။ ယေန႔အထိ ဝိေရာဓိမဲ့ ယတိျပတ္တိက်တဲ့ ဖြင့္ဆို၊မိန္႔ဆိုခ်က္ မ႐ွိေသးပါဘူး။ အဘိဓာန္ဖြင့္ဆိုခ်က္ေတြဟာ သုသာန္လိုမဟုတ္ရင္ ျပတိုက္ထဲက ေ႐ွးေဟာင္းပစၥည္းေတြလို ျဖစ္ခဲ့ပါၿပီ။ ‘အႏုပညာဟူသည္’လည္း ထိုနည္း၎။

ဆိုေတာ့ ကဗ်ာဆိုင္ရာျပႆနာအားလုံးရဲ႕ဗဟိုခ်က္ဟာ ‘ကဗ်ာဆိုတာဘာ’ပဲ ျဖစ္တယ္လို႔ က်ေနာ္႐ိုးသားစြာျမင္ပါတယ္။ က်ေနာ္႕ဦးေႏွာက္ ေသးေသးသိမ္သိမ္ ပိန္ပိန္ေညႇာင္ေညႇာင္ သာမေညာင္ညေလာက္ေတာင္ ေဘာင္ဝင္ခ်င္မွဝင္မယ့္ စဥ္းစားျခင္းကိရိရာရဲ႕အလုပ္အက်ိဳးရလာဒ္ပါပဲ။

အဲဒီေတာ့ ေကာင္းကင္လိုမဟုတ္ရင္စၾကဝဠာလိုပြင့္ဟက်ယ္ျပန္႔နက္႐ိႈင္းသြားတဲ့အရာကို က်ေနာ္တို႔အခ်ဥ္းကပ္ႏိုင္ဆုံးဟာ အတၱေနာမတိရဲ႕အပိုင္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားႀကီးပါပါတယ္။ သိမႈနယ္ပယ္က်ဥ္းေျမာင္းၿပီး ပုဂၢလခံစားမႈနယ္ပယ္ဟာပိုက်ယ္ဝန္း၊ပိုအားျပင္းတဲ့အေနအထားမွာ သိမႈဟာ မလိုလားအပ္ဖြယ္ရာအေႏွာက့္အယွက္ ဆူးေညႇာင့္ခလုတ္ေတာင္ျဖစ္တတ္တဲ့သေဘာေတြ႐ွိပါတယ္။ သိမႈဟာလည္းအစဥ္ဖြံ႕ၿဖိဳးေနေတာ့ လက္႐ွိသိမႈဟာလည္း ေမြးေန႔မွာတခုတ္တရတန္ဘိုးထားေနရတဲ့ကိတ္မုန္႔အသိုးလည္းျဖစ္နိင္ပါတယ္ေလ။

ကဗ်ာကက်ေနာ္႕ကိုမတူသလိုမတန္သလို ခနဲ႔သလို႐ြဲ႕သလို က်ေနာ္႕နား မၾကားတၾကားတီးျပတဲ့ေစာင္းကေတာ့ diversity မတူကြဲျပားမႈကို မုဒိတာပီတိနဲ႔လက္ခံေစျခင္းေတးသံပဲျဖစ္ပါတယ္။

ဘဝဆိုတာကို က်ေနာ္တို႔ ဘယ္ေလာက္သိၿပီးသတုန္း။ ပကတိအ႐ွိတရား (ဝါ) ဓိဌဓမၼ( ဝါ) အစစ္အမွန္ေလာကထဲ ဘယ္ေလာက္ေရာက္႐ွိခဲ့ၿပီလဲ။ အဇၥ်တၱဆိုတဲ့ အတြင္းသ႑ာန္၊ အတြင္းစိတ္၊ ‘မသိစိတ္’ ေလာကထဲ ဘယ္ေလာက္က်ဥ္လည္ခဲ့ၿပီလဲ။ အမ်ားသိ အမ်ားလက္ခံ မဟုတ္ေသးသမွ် ကဗ်ာျဖစ္ျဖစ္ ကဗ်ာအေၾကာင္းျဖစ္ျဖစ္ဟာ ဆယ္ေပဝါးလုံးတစ္လုံးနဲ႔ တို႔ထိခံ တြန္းဖယ္ခံ ထိုးႏွက္ခံရတာလည္း ေလာကီဓမၼတစ္ခုရယ္ေပါ့။

‘ကဗ်ာ’ ကို ဘယ္အလိုေၾကာင့္ ဘယ္႐ႈေထာင့္က ခ်ဥ္းကပ္မလဲ။ ဘာသာစကားနဲ႔ စိတ္ရဲ႕အလုပ္လုပ္ပုံတို႔ကို ဘယ္အယူအဆအသစ္ (မသိေသးရင္အသစ္)နဲ႔ စူးစမ္း႐ွာေဖြ တီထြင္တည္ေဆာက္ျပမလဲ။ ကဗ်ာကို ဘဝရဲ႕ တန္ဘိုးႏႈန္းစံတစ္ခုအေနနဲ႔ သံသယ႐ွင္း႐ွင္း လက္ခံထားႏိုင္ရင္ ကဗ်ာနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေျပာတာေတြေကာ၊ ကဗ်ာလက္ေတြ႕ဖန္တီးျပဳလုပ္ခ်က္ေတြေကာဟာ သူ႕ေနရာနဲ႔သူ၊ သူ႕တန္ဘိုးနဲ႔သူ၊ သူ႕စည္းမ်ဥ္းကန္႔သတ္ခ်က္နဲ႔သူ၊ သူ႕ဝမ္းထဲကပဲ ေဖာက္ထြက္ၿပီး သူ႕ကိုေတာ္လွန္မဲ့သူ ပါ႐ွိလာၿပီးသားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

လူ႕ဘဝမွာ အံၾသစရာတစ္ခုထုတ္ျပပါဆိုရင္ အရည္အေသြးျပည့္ ေပမီေထာက္မီ မိမိရဲ႕ဘဝျဖစ္တည္မႈကို စူးရဲအလင္းထဲ ပစ္သြင္းလိုက္တဲ့ ကဗ်ာကို က်ေနာ္ခ်က္ခ်င္း လက္ညိႇဳးထိုးဦးၫြတ္ျပလိုက္မွာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

က်န္တာကေတာ့ သြားရင္းလာရင္း စိတ္ဝင္စားဘြယ္ ေကာက္ကိုင္ၾကည့္ရတဲ့ ကစားစရာေလးတစ္ခုခုေပါ့။

စဥ္းစားမိတာ ေျပာပါတယ္။
ကဗ်ာအေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။

ဇယလ
၂၄ ဒီ ကိုဗစ္၂၀

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>