ကဗ်ာအေၾကာင္း ေျပာပါတယ္ (၆၃)

အေရးအသားတစ္ခုဟာ ဘယ္အခ်ိန္မွာ
(၁) ‘ကဗ်ာပုဒ္’ ျဖစ္သြားသလဲ။
(၂) ‘ကဗ်ာ’ ျဖစ္သြားသလဲ။

ဒါဟာ ကဗ်ာရဲ႕ ထာဝရေမးခြန္းလည္းျဖစ္ၿပီး အေျဖေပါင္းစုံလည္း႐ွိပါတယ္။ က်ေနာ္လက္ခံတဲ့ေျဖ႐ွင္းခ်က္တစ္ခုေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ႐ုပ္သြင္သ႑ာန္အားျဖင့္ လိုင္းစီထားရင္ ‘ကဗ်ာပုဒ္’ လို႔ထင္တာမ်ားပါတယ္။

သ႑ာန္အားျဖင့္
လိုင္းစီထားရင္
ကဗ်ာပုဒ္လို႔ ထင္ၾကတယ္။
(အား/ထား နဲ႔ ရင္/ထင္ ကာရန္ေတာင္ ပါလိုက္ေသး)။
မေၾကာက္ၾကနဲ႔ ကပ္အႏၲရာယ္
ဒို႔လက္တြဲၿပီးအေျဖ႐ွာ
မိမိကိုယ္မိမိ အရင္ကာကြယ္ၾကပါစို႔။
လိုင္းစီလို႔သာ ‘ကဗ်ာပုဒ္’ ထင္ရတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါေတြဟာ ‘ကဗ်ာ’လား။

ကဗ်ာျဖစ္မျဖစ္ကို ကဗ်ာပုဒ္လို႔ထင္ရတဲ့ စီရင္ထားသိုပုံေလာက္နဲ႔ ပုံေသေျပာလို႔မရပါဘူး။ ျဖစ္တဲ့အခါျဖစ္ၿပီး မျဖစ္တဲ့အခါမျဖစ္တာ သိၾကမယ္လို႔ထင္ပါတယ္။ ေဝးေဝးမၾကည့္ပါနဲ႔၊ သတင္းစာကဗ်ာက႑မွာ ေဖာ္ျပပါ႐ွိတာေတြဟာ အနိမ့္ဆုံး ‘ကဗ်ာပုဒ္’ အဆင့္သာ႐ွိတာေတြ႕ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ (ဒါဟာ ေရးသူေတြကိုခ်ိဳးႏွိမ္တာမဟုတ္ပါ။ ကဗ်ာအေၾကာင္းေျပာရာမွာ ကြၽဲကူးေရပါသေဘာမွ်သာ)။

‘ကဗ်ာ’ လို႔ေျပာရင္ အဓိကနဲ႔အရင္းအႏွစ္ဟာ ကဗ်ာရသေပးဖို႔ရည္႐ြယ္ခ်က္ပဲျဖစ္ပါတယ္။ ကဗ်ာေရးသူရဲ႕ကဗ်ာေရးျခင္းရည္႐ြယ္ခ်က္။ အဲဒီရည္႐ြယ္ခ်က္ကိုေပါက္ေျမာက္ေရာက္႐ွိေအာင္ ဘာသာစကား (စကားလုံး၊ပုဒ္စု၊ဝါက်ျပတ္၊ဝါက်ျပည့္၊အသံ၊အနက္၊သဒၵါလကၤာရ၊အတၳလကၤာရ၊ပရိယာယ္ေဝဝုစ္၊စသည္ျဖင့္) ကိုေ႐ြးခ်ယ္စီရင္ထားသိုဖြဲ႕စည္း(ဖြဲ႕ႏြဲ႕)ျပဳလုပ္ဖန္တီးရတာျဖစ္ပါတယ္။အဲဒါေၾကာင့္လည္း ကဗ်ာကို ဘာသာစကားအႏုပညာ လို႔ေခၚေဝၚသတ္မွတ္တာလည္းျဖစ္ပါတယ္။ အဲသလို ကဗ်ာရသအလို႔ငွါ ဘာသာစကားကို ထူးျခားစြာသုံးၿစဲ်ပုလုပ္ျခင္းအမႈကို ‘အႏုပညာ’ လို႔ေခၚပါတယ္။ ရသစာေပအႏုပညာ/ ကဗ်ာအႏုပညာေပါ့ေလ။

ကဗ်ာဆရာရဲ႕ အႏုပညာပါရမီ၊ အစြမ္းသတၱိ၊ ‘ေမွာ္ဓာတ္’ စသည္ျဖင့္ရဲ႕ အရည္အခ်င္းနဲ႔ အရည္အေသြးအရ ကဗ်ာရသရဲ႕ ထိေရာက္မႈအစြမ္းဟာ အဆင့္အမ်ိဳးမ်ိဳး႐ွိႏိုင္ပါတယ္။

ရည္႐ြယ္ခ်က္ကို ျပန္ေကာက္ခ်င္ပါတယ္။ ကဗ်ာေရးသူရဲ႕ ကဗ်ာရသေပးလိုမႈရည္႐ြယ္ခ်က္။ ဒါနဲ႔ဆက္စပ္ေနတာက အေၾကာင္းအရာကိစၥပါပဲ။ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုခုနဲ႔ပတ္သက္လို႔ အဲဒီအေၾကာင္းအရာကိုေျပာတာဟာစကားေျပရဲ႕အလုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ လိုရင္းက အေၾကာင္းအရာနဲ႔ ဆိုင္ရာအဆိုတစ္ခုခုေျပာခ်င္လို႔။ ဒါေျပာခ်င္လို႔ဒီအေၾကာင္းေရးတာ။ဒီအေၾကာင္းေရးတာ ဒါေျပာခ်င္လို႔။ အဲဒါေၾကာင့္ အေၾကာင္းအရာအေျချပဳရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ဘယ္လိုေရးေရး၊ ‘ကဗ်ာ’ေတာ့ျဖစ္မလာတာပါပဲ။

ဒုတိယက အေၾကာင္းအရာကို အေၾကာင္း႐ွာေဖာ္ျပၿပီးအေၾကာင္းအရာကိုေက်ာ္လြန္တာ။ အေၾကာင္းအရာကိုအေၾကာင္း႐ွာဖြဲ႕ေပမယ့္ မွ်ားဦးဟာ ကဗ်ာရသ ပစ္မွတ္ဆီဦးတည္တာ။အေၾကာင္းအရာမွာျပဳတ္က်က်န္ခဲ့တာမဟုတ္ဘူး။

‘ကဗ်ာရသ’ဆိုတာ ႐ိုး႐ိုးေျပာရရင္ စိတ္ထဲ႐ႈပ္ေထြးမႈတစ္ခုကေန ႐ုတ္တရက္ လင္း႐ွင္းသြားၿပီး လႈပ္ခတ္မႈမွာရ႐ွိလိုက္တဲ့ စိတ္ရဲ႕အရသာ။ ေၾကာင္းက်ိဳးသိမႈတစ္ခုကို နိမိတ္ပုံ (အာ႐ုံ႐ုပ္) တစ္ခုခုနဲ႔ ေဖာ္ျပတာ၊ယွဥ္တြဲခ်ိတ္ဆက္ျပတာဟာ အ႐ိုး႐ွင္းဆုံးဥပမာပါ။ မတူညီတဲ့အေၾကာင္းႏွစ္ခုကို ယွဥ္တြဲျပလိုက္တာလည္းျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ၊ ေခြးတစ္ေကာင္ ကားႀကိတ္ခံလိုက္ရတာ နဲ႔ ေရတြင္းနက္ထဲေရငင္ရတာ။ ၾကည့္ပါ—–

လမ္းေဘးမွာေအးေအးေဆးေဆး အိပ္ေနတဲ့ေခြး
႐ုတ္တရက္ႀကီး ကားျဖတ္နင္းခံရ
ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္း သြင္သြင္က်ိဳး
နာလြန္းလို႔ ခမ်ာမွာ
ဘယ္လိုေအာ္ရမွန္း မသိ
သူ႕ အသက္႐ွဴ ေရငင္ပုံးေလး
ေရတြင္းနက္နက္ႀကီးထဲ
ငင္ငင္ေနတာ ျမင္ရ။ ။

ကဗ်ာဆရာႀကီးေမာင္ေခ်ာႏြယ္ပါ။ ကဗ်ာေရးတယ္ဆိုတာ ‘ကဗ်ာဆိုတာဘာ’ ကို တစ္ခ်ိန္တည္းေဖာ္ျပလိုက္ဖို႔လည္းျဖစ္ပါတယ္။ ကဗ်ာရသ ပန္းတိုင္ဆီ ေျဖာင့္ေျဖာင့္ျဖဴးျဖဴးေရာက္႐ွိေရး။ ဒါမွ ‘ကဗ်ာ’။ ကဗ်ာရသရဲ႕ ထူးျခားခ်က္တစ္ခုက မျမင္ရ မသိရ ေျပာျပလို႔မရတာတစ္ခုခုကို ခံစားသိမႈအားျဖင့္ ‘သိ’ သြားရျခင္းမဟုတ္ပါလား။

အေရးအသားကေန ကဗ်ာပုဒ္၊ အဲဒီကေန ကဗ်ာ၊ ကဗ်ာရသ။
ကဗ်ာပုဒ္စစ္မွန္ရင္ ကဗ်ာရသေပးတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္ေဆာင္ၿပီး ကဗ်ာရသေပးတဲ့ အေရးအသားကို ‘ကဗ်ာ’လို႔ ေခၚပါတယ္။ ။

စဥ္းစားမိတာေျပာပါတယ္။
ကဗ်ာအေၾကာင္းေျပာပါတယ္။ ။

ဇယလ
၁၃ ႏို ကိုဗစ္၂၀။

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>