အဲဒီေန႔က ဂိုးလ္ဒင္းန္ေဂ့တ္ရဲ႕ ပုံတူ

A Portrait of Golden Gate That Day

ဂ်ပန္ေခတ္ဗုံးႀကဲတုန္းက အဖြားေျပာတယ္
မ်က္ျမင္ — ဗုဒၶဆင္းတုေတာ္ႀကီးဟာ
မၿပိဳကြဲသြားပဲ ေက်ာက္ခ်ပ္သားအျပားလိုက္ႀကီး ျဖစ္သြားတယ္

မာယာေကာဗ္စကီးရဲ႕ ‘ေဘာင္းဘီဝတ္မိုးတိမ္’
(ေမာင္သာႏိုး)နဲ႔. ျမဴထဲ ေဖြးကနဲ
ေဖြးကနဲ တန္းေနတဲ့ ယူကလစ္ေတြ

အယိုအယြင္းေတြထဲ ဟိုနားဒီနား ပိုင္းဆစိတ္ႁမႊာေနတာ
အရွိတရားႏွစ္ခုရဲ႕
နိမ့္ခ်ည္ျမင့္ခ်ည္ စီးေစာမွ်ေျခ
မတရားမႈဟာ ေန႔စဥ္သြားလာမပ်က္ပဲ
ညကမ္းေျခရဲ႕ လႈိင္းလုံးေတြထဲ
ဝီထိဟာ ျမဳတ္လိုက္ေပၚလိုက္နဲ႔

သူလား၊ ေရ။ ေသေနတာမွ သူ႔ထဲမွာ
ငါးေသေတြပဲ ကူးေတာ့တယ္။ အလြန္ဆုံးျဖစ္
ႏြံရဲ႕နာမ္စားေပါ့

လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္၄၀က ‘ၾကည္လင္မႈ’ ေနာက္ႏွစ္၂၀မွာေတာ့ ‘နက္နဲမႈ’
ဒီေန႔ကို အမည္တပ္မရ ဘာျဖစ္ခ်င္မွန္းမသိ
ဘာလိုခ်င္မွန္းမသိ သူ႔ကိုသူ ဘာမွန္းလည္းမသိ
‘ေသာက္တယ္ စားတယ္ ရယ္တယ္ ငိုတယ္ ေခၚရင္ပတ္ေျပးတယ္’
ဘုရားမဲ့ဝါဒနဲ႔ ဂန္ဂ်ာေရာ့က္
ဂမၻီရလိင္ရည္႐ႊဲ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္သိမ္းဆည္း
တစ္နပ္ၿပီးစီး တစ္ေန႔ဘယ္လိုဘာကစ

မ်ိဳးသုဥ္းေတာ့မယ့္ အႏၲရာယ္စာရင္းထဲ
ဧရာဝတီလင္းပိုင္၊ သမန္းက်ား၊ ျဗဟၼဏဆင္တို႔ထက္
ပန္းကန္ျပားပ်ံေတြ ပိုမ်ားေနေတာ့တယ္

အၿမဲတမ္းျဖစ္လာတာ မနက္ခင္းေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့

ဇယလ
၃ ေအာက္ ကိုဗစ္၂၀

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>