အလင္းေပါက္

ေပ်ာက္ဆုံးသြားခဲ့တဲ့
ငယ္ဘဝေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ
မေပ်ာက္ဆုံးၾကပါဘူး ကိုယ္သြားခဲ့တဲ့
ခရီးမွာ သူတို႔ဟာ မူလဇာတိလို
ေနေနခဲ့ၾကတာပဲျဖစ္တယ္
“မယုံဘူး မယုံဘူး … အိပ္မက္
ဝက္ဘာထဲ” သူတို႔ ျပန္လာဖို႔
ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ၾကသလို “အသိအကြၽမ္းေတြ
ၿပဳံးရယ္ေနၾကတယ္” ခရီးသည္ဟာ
ထားရစ္ခဲ့တာပဲလား “ငမိုက္သား ငမိုက္သား
မခံမရပ္ႏိုင္ေအာင္သိခဲ့ၿပီ” ခရီးသည္ဟာ
“ေက်ာခိုင္းဖို႔ပဲဆုံးျဖတ္လိုက္ၿပီ”
သူတို႔ကို ျပန္ေတြ႕ရဖို႔
“မယုံဘူး မယုံဘူး” ဆက္သြားခဲ့တာလား
သူတို႔ဟာ “ၾကားဘူးေနက် ၾကားလိုက္ရၿပီ”
ခရီးသည္ကို ဦးေဆာင္ေခၚသြားၾကတာလား
“အေမွာင္မွာ ေပ်ာ္ဖို႔
အေျပာင္းအလဲေတြေၾကာင့္နာလွၿပီ”
မနက္ဖန္မွာ ကိုယ္ဟာ ေရာက္ႏွင့္ေနသလို
ကိုယ့္ကို သူတို႔ “ေက်ာခိုင္းဖို႔ပဲ
ဆုံးျဖတ္လိုက္ၿပီ” ႀကိဳလင့္ေနၾကမလား
ယုံရမွာပဲရွိတယ္ “မယုံဘူး မယုံဘူး
လက္ေလွ်ာ့ေနက်လက္ေလွ်ာ့ရၿပီ” ယုံရျခင္းနဲ႔ပဲ
အထုံျဖစ္ခဲ့ၿပီ “ေလာကမာယာကို
အမွန္တရားလို႔ ျမတ္ႏိုးခါနီးမွာ” ထုံျမဴးျခင္းမွာ
“အေမွာင္မွာေပ်ာ္ဖို႔
ေက်ာခိုင္းဖို႔ပဲဆုံးျဖတ္လိုက္ၿပီ”
“ညေကာင္းကင္ရဲ႕ေတးသမား”
အလင္းတစ္ဝက္နဲ႔ အေမွာင္တံခါး
“ငမိုက္သား ငမိုက္သား…. ”
ထုံျမဴးျခင္းမွာ အလင္းတစ္ဝက္နဲ႔
အေမွာင္တံခါး

ဇယလ
၁၄ ၾသဂုတ္ ကိုဗစ္၂၀


မ်က္ေတာင္အဖြင့္အပိတ္ၾကားစာသားေတြဟာ ခ်စ္ခင္ေလးစားခဲ့ရတဲ့ ကိုခင္ဝမ္းရဲ႕ ‘ညေကာင္းကင္ရဲ႕ေတးသမား’ စာသားေတြျဖစ္ပါတယ္… အထီးက်န္ညဟာ ကိုခင္ဝမ္းရဲ႕ ဒီသီခ်င္းနဲ႔ပဲ ရင္ခြင္မွာေမြ႕ရေတာ့မွာမို႔။

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>