ပုံျပင္လို့ပဲထင္စရာ

ေပးစရာအခ်ိန္ သူ႔အရွိန္နဲ႔သူသံပတ္ကုန္လို့
ေသၿပီးသားစကားေတြပဲေရ/ယင္တေလာင္းေလာင္း
ၿမိဳ့ဟာကုန္သြားၿပီၿမိဳ့စြန္မွာတစျပင္ကုတင္
ပရိေဘာဂက်ိန္စာေတြနဲ႔ေရွာင္ေျပးမရေလထု
အခ်စ္ကုန္ခမ္းခ်ိန္မွာဘာမဆိုျဖစ္သြားနိုင္တယ္
အဲဒီျမက္ခင္းထဲမွာဘာမွအသက္မရွူၾကေတာ့ဘူး
ဘာမွမရွင္သန္ေတာ့တာဟာလည္းကိုင္လိုက္တိုင္းေသ
ခြဲစိပ္ေနစဥ္ႏွလုံးရပ္လို့ေသသြားတဲ့
ခြဲစိပ္ဆရာဝန္ရဲ့ခြဲစိပ္စင္ေပၚမွာ အခ်ိန္မတိုင္မီ သူဟာ
ေမ့ေဆးျပယ္စမွာအထက္ဘုံေအာက္ဘုံလူးလြန္႔
အေမွာင္ေခတ္ရဲ့ေလွာင္အိမ္ထဲ ေနမဲ့ လမဲ့ သူမ ကို
စုန္း လို့ဘုန္းႀကီးေတြစီရင္ခ်က္ခ်ေတာ့မယ္
သားသတ္သမားဟာတစ္ေန႔တာအလုပ္ေတြၿပီးလို့
မယားဆီေလကေလးတခၽြန္ခၽြန္နဲ႔ မယားဟာ
ကိုယႅက္သန္႔စင္ အိပ္ရာႀကိဳတင္ျပင္ထားၿပီး
အေပၚယံအဝတ္နဲ႔ပဲ အာသာထဲလင့္ညႇီနံ့ေထာင္းလို့
ဒူးနဲ႔တံေတာင္ေစ့ေတြဟာအသားမာေတြတက္လို့
ဝက္ကေလးေတြသိုးကေလးေတြႏြားကေလးေတြ
ဆိတ္ကေလးေတြကို အခါခါကိုယ္ဝန္ေဆာင္လို့
အခါခါပဲလစဥ္ေသြးမည္းထဲက လင္းနို့အုပ္ေတြ
ထ ထ ပ်ံလို့

ဇယလ
၁၈ ဂၽြန္ ကိုဗစ္၂၀

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>