ပစ္လဲက်တာမဟုတ္တဲ့ ပန္းေတြ

ပဴတင္းေပါက္မွာရစ္သီရစ္သီတိမ္တိုက္ဟာ
အိပ္ရာထဲဝင္လာဖို့ပဲေခ်ာင္းေနတယ္
အခြင့္အေရးတိုင္းဟာအခြင့္ေရး မ်က္ႏွာဖုံးနဲ႔
ခၽြတ္ဆြတ္တူမ်က္ႏွာကိုခၽြတ္မရလို့ ငွက္မ်ားရဲ့ျမည္တမ္းသံထဲ ပင္ႀကီးပင္အိုကိုတိုက္စားျဖတ္ေတာက္ေနတဲ့
စက္တပ္လႊသံတညံညံ ဘယ္ေတာ့မွမင္းနဲ႔ကိုယ္
ျပန္ေတြ႕ၾကရမလဲ အဆုပ္ဟာအလုပ္အၿပီးအပိုင္
မရပ္ဆိုင္းသြားခင္မ်က္လုံးကိုလွမ္းေမးတယ္ ႏွာေခါင္း
စည္းတပ္နိဗၺာန္သမားေတြ ႏွာေခါင္းစည္းမတပ္
သိပၸံျခားေတြ အၿပိဳင္စၾကဝဠာမွာ ၾကဳံႀကိဳက္ရင္ (ရထိုက္ရင္ လို့လည္းေျပာၾကတယ္) တစ္စိမ့္စိမ့္
ေသေစတဲ့အဆိပ္ဆူးရွိတယ္ ပန္းကေတာ့ရွားရွားပါးပါး
ခံစားရရင္တမ္းသိရတဲ့အလွစစ္စစ္ပဲ တစ္သက္မွာတစ္ခါပဲေသနိုင္
သလို တစ္သက္မွာတစ္ခါပဲ ျခစ္နိုင္တယ္ဆိုလား ဟိုဘက္စၾက
ဝဠာ မဟုတ္ရင္ ဟိုဘက္စႀကႍမွာ သူမ ရပ္ေနတုန္း
ရထားတစ္စီးဝင္လာ သူမ မရွိေတာ့တာမ်ိဳး ကိုယ္ဟာလည္း
ဘူတာမွန္ၿပီး စႀကႍလြဲသြားရတာမ်ိဳး ခြက္ဟာဒလက္
မျဖစ္ဘူး ဆားဟာသၾကားမျဖစ္ဘူး သူ႐ူးဟာ
ကေလး မဟုတ္ေတာ့ဘူး ဆူးတိုင္းဟာရည္ရြယ္သသူရွိတယ္
လ,မိုက္ညမွာမ်က္ရည္ခံခြက္မဟုတ္ရင္ မ်က္ရည္ခ်ဴစက္ရွိတယ္ တစ္ဘဝလုံး
မီးအုံးသည္႔ႏွယ္လို့ ကေလးပုံျပင္ေတြထင္ခဲ့ရတယ္
ကိုယ္ဟာတစ္စတစ္စမြမြေလးေတြပ်က္ျပယ္ေနတာ
ေကာင္းကင္နဲ႔မမွားသြားဖို့အျဖဴေရာင္ကိုေရြးရတာ
ေကာင္းကင္နဲ႔မွားမိၿပီးေတာ့လည္း လြမ္းမိုးမပြင့္
အတြင္းၿခိမ္းအဆင္းေျခာက္ကပ္နဲ႔ ေနာက္တစ္ေခါက္
ထပ္ႀကိဳးစားၾကည့္တာေပါ့ကြာ လို့ ငွက္ေတာ္အမ က သူ႔အထီးေလးကိုအားေပးၿပီးအသိုက္ကိုစြန္႔ခြာ
သြားၾကတယ္ ေျမျပင္ေပၚျပဳတ္က်ႏွုတ္သီးဟအာနီေလး
မ်က္ခြံမည္းေမွးစင္းက်လာေနတာကိုယ့္လက္ထဲ
ကိုယ္ဘာလုပ္ရမလဲ ကိုယ္ဘာလုပ္ရမလဲ အဲသလိုေအာ္လိုက္တယ္
ကိုယ္ဘာလုပ္ရမလဲ ကိုယ္ဘာလုပ္ရမလဲ အဲသလိုပဲ့တင္သံ
မိုးေကာင္းကင္ထံမွလား သူမ်ားေတြေကာၾကားလိုက္သလား

ဇယလ
၂၉ ေမ ကိုဗစ္၂၀

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>