စကားအားျဖင့္

ျဖစ္လာေတာ့မွာေတြကို
ႀကိဳသိလို႔ရတယ္
ဗမာစကားမွာ
နိမိတ္ဆိုတာရွိတယ္
ပံုေတာ့မဟုတ္ဘူး
အာရံု
ရုပ္ဆိုတာျဖစ္မလာခင္
ေကာင္းကင္ဟာဘာမွမေျပာဘူး
အာရံုကပဲယူရတာ
နာမ္ဘာသာစကား
ေန႔ေတြဟာ
ရုပ္-နာမ္ေတြနဲ႔ဖြဲ႕စည္းမႈေတြျဖစ္လာတာ
ဘာမွမေသခ်ာဘူး
ဘာမွပံုစံခြက္ထဲမရွိဘူး
ဘာမွမွာဘာမွေတာင္မရွိဘူး
ခ်စ္ျခင္းမွာျမတ္ႏိုးျခင္းမကပ္ရင္မပီျပင္ဘူး
ၾကားမွာဘာသာစကားအရမ္းဝင္တယ္
မရွိုလို႔လည္းမမွန္ဘူး
ရွိလို႔လည္းမမွန္ဘူး
သိလို႔လည္းမဟုတ္ဘူး
မသိလို႔လည္းမဟုတ္ဘူး
ရုပ္ဘဝတစ္ခု
နာမ္ဘဝဘယ္ႏွခု
လူဆိုတာ ‘ငါ’ လည္းျဖစ္တယ္
လူဆိုတာကြန္ယက္ေတြ
ျဖတ္သန္းရာလမ္းခြလည္းျဖစ္တယ္
ဘာမွလည္းမျဖစ္ဘူး
အရာအားလံုးလည္းျဖစ္တယ္
ေသြးဆိုတာထြက္က်မွမဟုတ္ဘူး
အတြင္းထဲလည္းဖိတ္တတ္တယ္
ဘာမွမဟုတ္ဘူးလည္းလည္ဆည္လို႔ရတယ္
ေသလုေမ်ာပါးလည္းခံစားရတတ္တယ္
မေျပာေၾကးဟာဘာသာစကားကို
ပိတ္ပင္လိုက္တာလည္းျဖစ္တယ္
လူအခ်င္းခ်င္းနားလည္မႈဟာအျခားဘာသာစကား
ဘဝဆိုတာအရိယာကလြဲရင္
နာမ္ဟန္ေဆာင္ေနတဲ့ႀကိယာ
အဲဒီကိရိယာမွာ ငါတို႔လူသားျဖစ္ၾကတယ္
ငါတို႔တိတ္တဆိတ္ငိုၾကတယ္
ငါတို႔ဝွက္ငိုၾကတယ္
ငါတို႔ထိမ္းထိမ္းသိမ္းသိမ္းလည္းငိုၾကတယ္
ငိုျခင္းဟာငါတို႔ရဲ႕အစမူလဘာသာစကား
ငါတို႔ပစ္ပယ္ထားခဲ့ၾကေလတယ္

ဇယလ
၂၁ ဩ ‘၁၉

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>