အိမ္ေထာင္ေရး

ကိုယ္တို႔ရဲ႕ပတ္လည္က ငါးေတြဟာ
က်ယ္ျပန္႔ၿပီး အထီးက်န္ေနရွာၾကတယ္။
သူတို႔မွာ မင့္မ်က္လံုးေတြ မရွိၾကဘူး။
ေရပူစီေပါင္းတစ္ေမၽွာင္း
မင့္အေတြးေတြကို
မေသပဲက်န္ရစ္ခဲ့မႈရဲ႕ေတာက္ပတဲ့
ႏႈတ္ခမ္းသားဆီသယ္မ, သြားတယ္။
အဲဒီအထက္ဆီမွာ
မင့္ပါးစပ္လိုလွပတဲ့ပါးစပ္တစ္ခု
ကိုယ့္ႏႈတ္ခမ္းေတြကိုေရေမွာ္ေတြနဲ႔
စြန္းထင္းေအာင္လုပ္လိုက္တယ္။
ညိယွက္ေနၾကတဲ့အိပ္ခ်င္မူးတူးကြန္ထဲမွာ
ကိုယ့္လက္ေမာင္းတစ္ဘက္ဆန္႔လိုက္လို႔ရတယ္
ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္စလံုးကိုတြန္းတင္လိုက္ဖို႔
က်ဳိးပဲ့ေနတဲ့မ်က္ႏွာျပင္ေတြရဲ႕ဘယ္လိုပဲ
ပံုမွန္အေနအထားျဖစ္ျဖစ္ဆီကိုေပါ့။
ကိုယ္မေသခ်ာတာက
မင္းရဲ႕ဝင္သက္ထြက္သက္ဟာ
ကိုယ့္ဝင္သက္ထြက္သက္ကိုပါသယ္ေပးႏိုင္ပါ့မလား
မင္းကိုကိုယ္ဆြဲကိုင္ထားေပမယ့္
မင္းကိုလႊတ္ေပးလိုက္ဖို႔ကိုယ္အျမဲစိတ္ကူးတယ္။
ကိုယ့္ကိုကိုယ္လည္းေျပာပါတယ္
မင့္ျပတင္းကအလင္းဟာ
ေကာင္းကင္ဘံုရဲ႕အလင္းမဟုတ္တာ
ဒါေပမယ့္ငါးေတြဟာအခန္းထဲကူးဝင္ကုန္ၾကၿပီေလ
ၿပီး ေဟာဒီစၾကဝဠာရဲ႕စက္ဝိုင္းထဲမွာ
ေတာက္ပေနတဲ့စကားသံေတြဟာ
သံပံုးေဟာင္းေတြထဲအသံေတြဝင္ျမည္ၾကတယ္
သမုဒၵရာရဲ႕ကိုယ္ပိုင္အေပါစားအခန္းငွားေဂဟာထဲ။

ဒီေနရာကလြဲလို႔အျခားအရပ္သြားဖို႔
သိပ္ေနာက္က်သြားခဲ့ပါၿပီေလ။
မင့္လက္နဲ႔ကိုယ့္လက္ဟာအရြယ္အစား
အတူတူနီးပါးပါေပါ့လား။ ။

ဩစေၾတးလ်ကဗ်ာဆရာ Peter Boyle ရဲ႕ Marriage
(CALYX 30 Contemporary Australian Poets)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>