ၿပီးခဲ့တဲ့ေခတ္ေတြတုန္းက စကားလံုးေတြ

ေခတ္ဟာ စကားလံုးေတြနဲ႔ ေပၚလာၿပီး
ေခတ္မေသခင္ စကားလံုးေတြ အရင္ေသသြားတယ္
အဲဒါနိမိတ္ပဲ
အတင္းထိုးေကၽြးလုိ႔ အန္ကုန္တာပဲရွိတယ္
အာဟာရမျဖစ္၊ မတင္းတိမ္၊ ဆာေလာင္မႈပဲ က်န္ခဲ့တယ္
အဲဒီစကားလံုးေတြနဲ့ ခ်ီတက္ခဲ့ၾကတယ္ ကြင္းျပင္ထဲ
အနာဂတ္ႀကီး ရွိေနသေယာင္ေယာင္ အသံခ်ဲ့စက္ထဲ
အဲဒါၿပီးလိုက္ဖို႔ လၽွာကိုျဖတ္လိုက္ရတာေတြ
အသံႀကိဳးေတြ ျပတ္ေတာက္တဲ့အထိ
အလံကို ေမြးခဲ့ရတာေတြ
အဲဒါၿပီး၊ ေနာက္ထပ္စကားလံုးေတြ ေရာက္လာတယ္
အသက္ပါမလာတဲ့ စကားလံုးေတြ
အဓိပၸါယ္ေလၽွာေမြးေတြ
ေဖာ္မလင္စိမ္ထားတဲ့ အနက္ေတြ
ရက္စက္မႈဟာ အဆမ်ားစြာ တိုးလာတယ္
အေတာ္ဆံုး လူရည္ခၽြန္ေတြ ေတာခိုသြားၾကတယ္
ရွိၿပီးသားဘဝေတြကို ကုလားဖန္ထိုးၿပီး
စကားလံုးေတြကို ရင္းၾကတယ္
ဝတ္လစ္စလစ္ခၽြတ္လိုက္ေတာ့ လည္ဆည္မႈဟာ
မိေမြးတိုင္း
ႀကီးျပင္းခဲ့တဲ့ အေဆာက္အအုံေတြ ျပန္စိစစ္
လွီးထုတ္လိုက္ရင္ ကိုယ္ပါအဆစ္ပါသြားမယ္
ေခါင္းပဲ အျမဲမလႊဲရင္ ငံု႔ေနခဲ့ရတယ္
ေခတ္ႀကီးကေတာ့ ေခါင္းျဖတ္စက္ထဲ ဆက္သြားတယ္
စကားလံုးအေသအပုပ္ေတြနဲ႔
အလံေတြလႊင့္ အသံေတြျမႇင့္ အညံေတြဆင့္ခဲ့ၾကတဲ့အရြယ္
လူငယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ
ရံုထဲမွာ ေအာကားေတြ စၾကည့္ခဲ့ဘူးတယ္
ဘဝဟာ အႏုပညာမဟုတ္ခဲ့ဘူး
အႏုပညာဟာ အတတ္ပညာ မတတ္ခဲ့ဘူး
အတတ္ပညာဟာလည္း အဲဒီဘဝေတြထဲမွာ
ဘာမွ ဟုတ္တိပတ္တိ မရွိခဲ့ဘူး
ဖန္တီးမႈဟာ အနၱရာယ္ပဲ
အနၱရာယ္ကုိ အခ်ိဳ႕လည္း တမင္ဘဝရင္းၿပီး
ဖန္တီးရယူခဲ့ၾကတယ္
စကားလံုးသစ္ေတြေမြးဖို႔ စကားလံုးသစ္ေတြရွင္ဖို႔
အဓိပၸါယ္မဲ့ဘဝထဲမွာ ေနသာထိုင္သာရွိခြင့္ရတဲ့
စကားလံုးအရွင္ေတြ ျဖစ္လာဖို႔
ေခတ္အေသကို တံဆိပ္ကပ္ဖို႔ ရင္းခဲ့ၾကရတယ္
သတင္းေတြဟာ ကဗ်ာေတြထက္ sexy ျဖစ္ခဲ့ၾကဘူးတယ္

ဇယလ
၁၇ ဂ်ဴလိုင္ ‘၁၈

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>