ကဗ်ာအေၾကာင္း ေျပာပါတယ္ (၄၇)

ဘယ္ကဗ်ာပုဒ္မဆို (ျပည္တြင္း၊ ျပည္ပ၊ဝါဒ၊ ေက်ာင္းေတာ္၊ ဂိုဏ္း၊ အုပ္စု၊ အမ်ိဳးအစား၊ တစ္ကိုယ္ေတာ္) ဟာ ကိန္းေသနဲ႔ ကိန္းရွင္တို႔ရဲ႕ ကကြက္/ နပမ္းကြက္ေတြ ျဖစ္တယ္။ 

ကိန္းေသထဲမွာ မိမိသိမ္းဆည္းတည္ေဆာက္ထားတဲ့ သညာသယံဇာတေတြ၊ သိမႈအစုအေဝးေတြ၊ ေတြ႕ၾကံဳခံစားမႈေပၚ ခံယူတုန္႔ျပန္မႈ အက်င့္စရိုက္ေတြ ပါဝင္ဖြဲ႕စည္းထားၾကတဲ့  ယဥ္ေက်းမႈ တည္ေဆာက္ခ်က္နဲ႔ တသီးပုဂၢလ စစ္ထုတ္ယူမႈတို႔ ပါရွိၾကပါတယ္။ ဥပမာ၊’ကဗ်ာဆိုတာဘာ…’၊’အမ်ိဳးသားေရး’၊’သပၸဳရိသသူေတာ္စင္’၊’ဘာသာစကား’ ၊စသည္၊ စသည္တို႔။ 

ကိန္းရွင္ကေတာ့ တီထြင္ဖန္တီးႏိုင္စြမ္းရဲ႕မူလဘူတျဖစ္တဲ့ စိတ္ကူးကြန္႔ျမဴးျဖန္႔က်က္မႈ အပါအဝင္ စိတ္/နာမ္ရဲ႕ (အစိုးမရတဲ့) လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဒီကိန္းရွင္ဟာ လူေတြမွာ စိတ္ရွိသမၽွ ကိန္းေသထဲက အစိတ္အပိုင္းေတြကို ရွိရင္းစြဲအတိုင္း လက္ခံက်င့္သံုး(အတည္ယူ)သလို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ ဆန္႔ထုတ္ခ်ဲ့ထြင္ သံုးစြဲတာလည္း ရွိပါတယ္။ 

ဒီကိန္းရွင္နဲ႔ ကိန္းေသတို႔ရဲ႕ စံုတြဲအက (သို႔မဟုတ္) နပမ္းလံုးပြဲရဲ႕ အကြက္ေတြဟာ ကဗ်ာပုဒ္ဖြဲ႕စည္းမႈရဲ႕ ပႏၷက္၊ လမ္းေၾကာင္း၊ လားရာ၊ ဦးတည္ခ်က္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ 

ကိန္းရွင္ရဲ႕ အင္အား နဲ႔ ကိန္းေသရဲ႕ အင္အားတို႔ရဲ႕ အားစမ္းမႈ/အားၿပိဳင္မႈလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအားၿပိဳင္မႈဟာ တစ္ဘက္နဲ႔တစ္ဘက္ တင္းအားတစ္ခုအျဖစ္ တည္ရွိေနတဲ့ အေနအထားဟာ စိတ္ဝင္စားရာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ပါတယ္။ 

ကိန္းေသဘက္အားသာရင္ ကဗ်ာ့ပရိယာယ္နဲ႔ အရည္အေသြးေပါင္ခ်ိန္ က်သလို ကိန္းရွင္ဘက္အားသာရင္လည္း ကဗ်ာအျဖစ္ ခံယူမႈဟာ ဖရိုဖရဲ ျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။ 

အဲဒီအားၿပိဳင္မႈနဲ႔ တင္းအားတည္ေဆာက္မႈကို ဆင္ျခင္ယုတၱိနဲ႔ ပံုေသနည္းနဲ႔ အေလ့က် ေတြ႕ၾကံဳခံစားမႈနဲ႔ လုပ္ယူလို႔မရတာကို ကဗ်ာအႏုပညာလုပ္ရပ္ေပၚ ရိုေသေလးစားမႈနဲ႔ လုပ္ေနၾကသူေတြ တရင္းတႏွီး သိပါတယ္။ 

ဆင္ျခင္ယုတၱိ (ကိန္းေသမ်ားရဲ႕ တည္ေနရာနဲ႔ မွီခိုအားျပဳရာ)ကို လံုးလံုးလ်ားလ်ား ပစ္ပယ္လို႔ မရသလို ဦးေဆာင္တဲ့ေနရာမွာလည္း မထားမိဖို႔ လိုပါတယ္။ ကိန္းရွင္ရဲ႕ ေခၚေဆာင္ရာေနာက္ မသိတသိနဲ႔ လိုက္သြားဖို႔ပါပဲ။ 

စိတ္ကူးကြန္႔ျမဴးမႈ (ဝါ) သိစိတ္နဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္မရတဲ့ စိတ္ျဖစ္စဥ္ ရပ္တန္႔/ ကုန္ဆံုး/ ျပီးဆံုးသြားတဲ့အခါ မိမိကိုယ္/ စိတ္ထဲက တစ္ခုခု ထြက္သြားတာကို သိကိုသိရပါတယ္။ တစ္ခုခုၿမိဳးၿမိဳးျမက္ျမက္ ဖိစီးေနရင္းကေန ရုတ္တရက္ ဟာသြားတာမ်ိဳး ပိုးစိုးပက္စက္ ခံစားရတာျဖစ္ပါတယ္။ 

ကဗ်ာျပဳလုပ္မႈျဖစ္စဥ္နဲ႔ ကဗ်ာပုဒ္ဟာ အဲဒီမွာ မဆံုးရင္ ထပ္မံမြမ္းမံျပဳျပင္မႈပဲ ဆက္လုပ္ခ်င္ခ်င္ မလုပ္ခ်င္ခ်င္ ရလဒ္ရဲ႕ အေကာင္အထည္ဟာ အဲဒီမွာ အရွင္လတ္လတ္ႀကီးပါပဲ။ တဆတ္ဆတ္ပါပဲ။ ထပ်ံသြားတဲ့ငွက္ေၾကာင့္ သစ္ကိုင္းတုန္ခါက်န္ခဲ့မႈရဲ႕ သပါပဲ။ 

မိမိရဲ႕ ကဗ်ာေရးမႈျဖစ္စဥ္ကို သံုးသပ္မိတာ ျဖစ္ပါတယ္။ 

စဥ္းစားမိတာေျပာပါတယ္။ 
ကဗ်ာအေၾကာင္းေျပာပါတယ္။ 

ဇယလ 
၁၁ ေမ ‘၁၈

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>