ဂ်ရိုးမ္ ေရာ့သင္န္ဘာ့ဂ္

မိမိတို႔ရဲ႕ အနက္ရွိုင္းဆံုးထဲက
ယင္းဟာ ထလာတယ္
ေပ်ာက္ဆံုးသစ္ကိုင္းေတြၾကား
တိုက္ခတ္တဲ့ေလ
သူ႔စိုစြတ္ေအာ္ငိုသံနဲ႔ မိမိတို႔ကို နာက်င္ေစတယ္
ဦးခြံရိုးတစ္ခုစီထဲ ေလွာင္ထားတဲ့ သမုဒၵရာလို

လူအခ်င္းခ်င္းၾကား ေပါေလာေမ်ာေနတဲ့
ခ်ိတ္ဆက္မႈပင္လယ္တစ္စင္း ရွိတယ္
စကားေျပာဆိုျခင္းဟာ ထိေတြ႕မႈျဖစ္တဲ့ေနရာ
ၿပီး ႀကိဳဆိုတဲ့လက္ဟာ သူ႔တိတ္ဆိတ္မႈကို
မူလအတိုင္း ျပန္တိတ္ဆိတ္သြားေစတယ္
နက္ေမွာင္ေနလံုးတို႔ေၾကာင့္ ေႏြးေထြးတဲ့ သမုဒၵရာ

ကမ္းေျခမဲ့ ပင္လယ္ေအာ္ထဲက
နက္ရွိုင္းနိမိတ္ပံုဟာ ေပၚလာတယ္
ေပ်ာက္ဆံုးသစ္ကိုင္းေတြၾကားက ကဗ်ာဆရာဟာ
ဒီေနရာမွာ ေအာက္ကိုလွမ္းယူတယ္
ေတြ႕ျမင္မႈတစ္ခုရဲ႕ ပစၥကၡ
အဲဒါကဗ်ာပုဒ္ပဲ
အဲေတာ့မွပဲ ေပါေလာေမ်ာေနတဲ့ ေလာကႀကီးဟာ
သူ႔အေမွာင္ထဲသူ ျပန္နစ္ျမဳပ္သြားေတာ့တယ္
က်န္ရစ္ခဲ့တာက
အျဖဴေရာင္အရိပ္ နဲ႔
မိမိတို႔ အတူတကြရွိေနခဲ့ျခင္းတဒဂၤရဲ႕ ပီတိေသာမနႆ

Jerome Rothenberg – Deep image အသံုးအႏႈန္းကို တီထြင္သူ
Poems from the Floating World (1960) မွ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>