ဘဝကိုၾကည့္။ ဘဝကို စူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည့္။

ေနသာေနေပမယ့္လည္း သူတို႔အရိပ္သူတို႔ ပန္ဟပ္ၿပီး
စိမ္းေမွာင္ေနၾကတဲ့ သစ္ပင္ေတြရဲ႕ သိုဝွက္ခ်က္ေတြ
လြတ္ေျမာက္ၿပီးတစ္ပတ္ နာဇီစခန္းမွာ ဝမ္းေရာဂါနဲ႔
ဒက္စ္ႏို႔စ္ ဆံုးသြားတယ္ ‘ေရာ္ဘဲရ္ ဒက္စ္ႏို႔စ္ရဲ႕အသံ’
အစစ္မွန္ဆံုး ေအာ္တိုဆူရီယလႅစၥ(တ္)
တိမ္ေတြဟာ အိမ္ေတြထဲဝင္ၿပီး စိတ္ေမြ႕ခ် လူေတြထလာၾကတယ္
ေန႔စဥ္ဝက္ဝက္ကြဲ ေသလိုက္ၾကတဲ့စခန္းမွာ
ယုကီကို အသည္းအသန္သတိရ
“မင္းရဲ႕ ပဲျပဲစင္ေန႔အလင္းထဲမွာ
ကိုယ္ဟာ အရိပ္ရဲ႕ အဆရာေထာင္ေသာင္းသန္းကုေဋ
ေမွာင္ရိပ္က်ခဲ့ရပါၿပီေလ”

ေနာက္ဆံုးကဗ်ာရဲ႕ ေနာက္ဆံုး(၃)ေၾကာင္း
ဒက္စ္ႏို႔စ္နဲ႔ မညားခင္ ဂ်ပန္ပန္းခ်ီဆရာဖူဂ်ီတာရဲ႕ ဇနီး
တစ္ေန႔ လမ္းထြက္ေလၽွာက္လိုက္ဦးမယ္ ဆိုၿပီး

သေဘၤာတစ္စီးေပၚတက္ ဘရာဇီးဆီ ထြက္ခြာသြားေတာ့တယ္
‘ကိုယ့္ဘဝဟာ ဘာမွမက်န္ရွိတာ့လို႔ပါ
မင္းအတြက္အေဖာ္မြန္ ေရာ္ဘဲရ္လည္း ရွိေနၿပီေလ
ႏွင္းပန္းကေလး ယုကီေရ’

လမ္းဆံုလမ္းခြမွာ ပန္းေရာင္းသူတို႔ေရ
နယ္ဆံုနယ္ခြမွာ လက္နက္ေရာင္းခ်သူတို႔ေရ
အြန္လိုင္းမွာ လူေရာင္းသူတို႔ေရ
ဒက္စ္ႏို႔စ္အသံကို ၾကားရဲ႕လား
၂၃ ေအာက္တိုဘာ ၂၀၁၇ တနလၤာ သုဝဏၰ သဃၤန္းကၽြန္း
အာရွဖလားသို႔သြားရာလမ္း ဆိုင္းဘုတ္ကို မျဖဳတ္ေသး
ေလ့က်င့္ေနၾကတဲ့ ေဘာလံုးသမားပံုေတြကိုက ညိႇ ုးႏြမ္းစရာ
တိုင္းျပည္ဟာလည္း ရြာမလိုနဲ႔အံု႔ သာမလိုနဲ႔ အေကာင္းဘက္က
ရွာေဖြရက္ေနရတယ္ သဲပူသလင္းေပၚ လိုရာေတြ အေငြ႕ပ်ံလြန္း
ၾကားလား The Voice of Robert Desnos (1917)
အာဏာရွင္တို႔ရဲ႕အက်ဥ္းစခန္းေတြ ၾကားလား
ေရာ္ဘဲရ္ ဒက္စ္ႏို႔စ္ရဲ႕အသံ
ဒုကၡေရာင္ဆိုးအစြန္းေရာက္ဘာသာေရးရဲ႕ျခင္ေပါက္ေရစပ္ေတြ
ၾကားလား ေရာ္ဘဲရ္ ဒက္စ္ႏို႔စ္ရဲ႕အသံ
အျမဳေတကိုပယင္းထဲထည့္လိုက္ရတဲ့ရင္သားႏုႏုေလးတို႔ေရ
ၾကားလား ေရာ္ဘဲရ္ ဒက္စ္ႏို႔စ္ရဲ႕အသံ
ေန႔စဥ္ထဲကမားဗလပ္စ္ကဗ်ာ/ဘဝဓာတ္
စိတ္ဟာအျပင္ခုန္ထြက္က်လာတဲ့ကတၱရာေပၚက
ငါးႀကီးတစ္ေကာင္ေရာင္စံုကေနရုတ္တရက္မည္းဆိပ္တက္သြား
ေမးခြန္းႀကီးတစ္ခြန္းမွာဟေနတဲ့ပါးစပ္ႀကီး
မ်က္လံုးထဲမွာေနာက္ဆံုးဘယ္သူ႔ဆီအျပန္လမ္း
ဘယ္ဟာခုတ္ထြင္၊ဘယ္ဟာရွင္းလင္း၊ဘယ္ဟာေပါင္းစု
အႏုပညာဟာသူ႔အလုပ္သူလုပ္လိမ့္မယ္ျခံဳဖုတ္ထဲမွာ
ကိုယ့္ကိုခုန္အုပ္ပါေစ ေခာင္းေျမာင္းလို႔ေနမယ္
ကိုယ့္မွာလည္း ထိုသူမေလးဆီပဲ လွိုင္းေယာက္ယက္ခတ္
သေဘၤာဦးမွာ လမ္းရွာမရတဲ့ မာလိန္မႉး
လက္ႏွစ္ဘက္ေနာက္ပစ္ၿပီး မိုးကုတ္စက္ဝိုင္းတံလၽွပ္နဲ႔ တီးတိုး
နယ္စပ္ေန စည္းျခားေတြရဲ႕ နယ္ျခားစည္းေပၚေရာက္ေနတာ
ကိုယ္ဟာနယ္ျခားစည္းရဲ႕မူလတိုင္းရင္းသားျဖစ္ေနတာ
ကိုယ္ဟာကိုယ္ကိုယ္တိုင္ရဲ႕”အျခား”ျဖစ္ေနတာ
ကိုယ့္ထဲကထြက္ၾကည့္လိုက္ရင္ကိုယ္ဟာေလထဲ
ဖတ္လတ္ဖတ္လတ္လြင့္ေနတဲ့အေရာင္မွိန္အခြံေျခာက္
ျဖစ္ေတာက္ျဖစ္ေတာက္ျဖစ္ေနတာ
ကိုယ္ဟာ ေရာ္ဘဲရ္ ဒက္စ္ႏို႔စ္ရဲအသံ ကဗ်ာရွည္ထဲက
သူခ်န္ထားခဲ့တဲ့လိုင္းတစ္လိုင္းျဖစ္ေနတာ
ဒါဟာ ေရာ္ဘဲရ္ ဒက္စ္ႏို႔စ္ရဲ႕အသံ
ကိုယ္ဟာ ေရာ္ဘဲရ္ ဒက္စ္ႏို႔စ္ပါ
စစ္ႀကီးၿပီးတာနဲ႔ခ်က္ခ်င္းပဲမင္းဆီ
ကိုယ္ျပန္လာေနၿပီေပါ့ ခ်စ္ေသာကိုယ့္ရဲ႕ယုကီေရ
ကိုယ္တို႔ရဲ႕အိမ္အိုေလးကိုေရာင္စံုေဆးသစ္ျပန္သုတ္မယ္
ေကာင္းကင္ကိုပါခါလွန္းၿပီးညမွာျခံဳအိပ္ၾကတာေပါ့
ကိုယ္လာေနပါၿပီ ကိုယ့္ကမၻာႀကီးယုကီေရ။ ။

ဇယလ
၂၃ ေအာက္တိုဘာ ‘၁၇

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>