ကဗ်ာအေၾကာင္းေျပာပါတယ္ (၃၇)

ေခတ္ၿပိဳင္ရဲ႕ ေရေသာက္ျမစ္/ စီးေၾကာင္းတစ္ေၾကာင္းဟာ ပံုသနၱာန္အားျဖင့္ “juxtaposition of disjunctive fragments” “ေၾကာင္းက်ိဳးဆက္စပ္ယုတၱိမဲ့ အပိုင္းအစမ်ားကို ယွဥ္တြဲခ်ိတ္ဆက္ျခင္း” ျဖစ္တာ အလြယ္တကူေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။

တစ္လိုင္းထဲမွာပဲ ဝါက်ဖြဲ႕ထံုးကို ဖ်က္ထားတာ၊ မတူညီတဲ့ ဒစၥေကာ့စ္ေတြကို တြဲခ်ိတ္တာ၊ နိမိတ္ပံုကို သဘာဝယုတၱိကေန ထုတ္ယူတာမဟုတ္ပဲ စိတ္ကူးဥာဏ္ထဲက လုပ္ယူတာတို႔ရဲ ႕ခ်ိတ္ဆက္တပ္စင္မႈေတြ။ သရုပ္မွန္နည္းကို တမင္ဆန္႔က်င္ ေရးသားဖြဲ႕စည္းျခင္းရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ဆက္စပ္ေနပါတယ္။
high- modernism ရဲ႕တကၠနိတစ္ခုလည္းျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ တစ္ပုဒ္လံုးနဲ႔ျခံဳၾကည့္ရင္ တကၠနိတူတာပဲရွိၿပီး ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ သံုးစြဲပံုေတြ ကြာပါတယ္။ modernism က တစ္လံုးတစ္စည္းျဖစ္မႈ၊ မတူတဲ့ ကြဲျပားခ်က္ေတြကေန ထင္ဟပ္မႈ၊ ညီညြတ္မႈဆီ ဦးတည္မႈတို႔ကိုေတြ႕ရတယ္။ ေခတ္ေပၚမွာလိုပဲ ‘အပိတ္’ကိုလိုခ်င္တယ္။ၿပီးရမယ္။ပိတ္ရမယ္။ “ပန္းတိုင္”ကို ေရာက္ရမယ္ေပါ့။

ေခတ္ၿပိဳင္ကအဲသလိုမွမဟုတ္တာ။ ‘အပြင့္’ ေနမယ္။ အပိုင္းအစဟာ တစ္ခုလံုးထက္ အေရးႀကီးရင္ႀကီးေနမယ္။ ညီညြတ္ေပါင္းစည္းမႈကို လုပ္မယူဘူး။
“ထင္ဟပ္ခ်က္”ထက္ “ျပဳလုပ္ခ်က္” ျဖစ္တယ္ဆိုတာကိုလည္း ျပခ်င္တာျဖစ္တယ္။

စဥ္းစားမိတာေျပာပါတယ္။
ကဗ်ာအေၾကာင္းေျပာပါတယ္။

ဇယလ
၂၉ ဩဂုတ္ ‘၁၇

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>