ပံုျပင္တစ္ပုဒ္

ဟိုဘက္နဲ႔ဒီဘက္ၾကား
စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္စရာထဲ၊
ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္မဟုတ္ပဲ
ႏွစ္ဘက္စလံုးနဲ႔ထိေတြ႕အၿပီး၊
ေမ်ာက္သစ္ကိုင္းလြတ္မဟုတ္ပဲ
ႏွစ္ဘက္စလံုးကိုဆြဲထားတာ။
လႊတ္လိုက္ရင္ကိုယ္ဟာ
ရာဇဝင္မွာစာျပင္ဆရာရဲ႕
လကၤာမပါတဲ့ကင္ဆာျဖစ္သြားမယ္။

ဆိုလိုတာက၊ကိုယ့္ကိုကိုယ္အျပန္အလွန္
ေရႊခ်ထားၾကတဲ့နယ္ပယ္မွာ
ျပင္ပကကိုယ္ဟာ
ေရႊျပားကုန္သည္အေသးစားေလးရယ္ပါ။
ကိုယ့္ေရႊျပားကေရႊသားပိုထင္း
ပိုဝင္းေတာက္တယ္ေလ။
ေလာေလာဆယ္ေရႊျပားေတြကကိုယ့္အိတ္ထဲမွာ။
လက္ကလည္းလႊတ္လို႔မရေသးဘူး။
မထင္မွတ္ပဲကိုယ္အၿမီးေပါက္လာတယ္။
ကိုယ့္ဦးေႏွာက္ဟာကိုယ့္အၿမီးပဲ။
သူ႔ကိုအဲဒီမွာကားယားထားခဲ့ၿပီး
ဟိုဘက္ဒီဘက္မကအျခားဘက္ေတြကိုပါ
ကိုယ္ခုန္ကူးတယ္။
သူ႔ဆီရံဖန္ရံခါျပန္သြားၿပီးသူ႔နားေတြထဲ
တြတ္တီးတြတ္တာေတြေျပာျပတယ္။
သူဟာလက္ႏွစ္ဘက္မလႊတ္ပဲ
တစ္ကိုယ္လံုးခါေအာင္
သူရယ္ရွာတယ္၊သူငိုရွာတယ္၊သူေနရွာတယ္။
သူ႔အိတ္ထဲကေရႊျပားေတြ
ေခ်ာက္ကမ္းပါးထဲ ထြက္ထြက္က်သြားတယ္။
နံရံႏွစ္ဘက္အျပန္အလွန္ေရႊခ်ထားၾကတဲ့
ေခ်ာက္ကမ္းပါးထဲ
ေရႊရည္ေတြတဝင္းဝင္းက်ဆင္းသြားေလတယ္။ ။

ဇယလ
၃၀ မတ္ ‘၁၇

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>