အျဖဴေရာင္ညမ်ား (ေပါလ္ ဩစၥတာ)

ဒီမွာဘယ္သူမွမရွိၾကဘူး၊
ခႏၵာကိုယ္ကေျပာတယ္၊ဘာပဲေျပာေျပာ
ဘာမွမေျပာရဘူး၊ဆိုေပမယ့္လည္းဘယ္သူကမွ
ကိုယ္ခႏၵာမွမဟုတ္တာ။ကိုယ္ခႏၵာေျပာတာကိုလည္း
ဘယ္သူကမွမေျပာၾကဘူး၊
သင္ကလြဲလို႔ေပါ့။
ႏွင္းေတြက်၊ၿပီး၊ည။ေတာအုပ္ေလးထဲမွာ
လူသတ္မႈတစ္ခုဟာ ထပ္ေၾကာ့။ေျမျပင္ေပၚ
ကေလာင္တံဟာေရြ႕သြားတယ္။ဘာျဖစ္လာမလဲ
ယင္းမသိေတာ့ဘူး၊ ယင္းကိုကိုင္ထားတဲ့လက္ဟာ
ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီေလ။

ပသို႔ဆိုေစ၊ယင္းဟာဆက္ေရးေနတုန္းပဲ
ယင္းဟာေရးတယ္၊မူလအစမွာ
ေတာအုပ္ေလးထဲ ညထဲကေန
ကိုယ္ခႏၵာတစ္ခုဟာ
လမ္းေလၽွာက္ထြက္လာခဲ့တယ္။
ယင္းဟာေရးတယ္၊ကိုယ္ခႏၵာရဲ႕အျဖဴေရာင္ဟာ
ေျမႀကီးရဲ႕အေရာင္ျဖစ္တယ္၊ ေျမႀကီးျဖစ္တယ္
ေျမႀကီးဟာေရးတယ္၊အရာခပ္သိမ္းဟာ
တိတ္ဆိတ္မႈရဲ႕အေရာင္ေတြပဲျဖစ္ၾကတယ္။

ကိုယ္ဒီမွာမရွိေတာ့ဘူး။ကိုယ္တစ္ခါမွ
မေျပာခဲ့ပါဘူး၊ကိုယ္ေျပာခဲ့တယ္လို႔
မင္းေျပာခဲ့တာ။ကိုယ္ခႏၵာကေတာ့
ဘာမွမေသဆံုးတဲ့ေနရာပဲေလ။
ညတိုင္းမွာ ေတာအုပ္ေလးရဲ႕
တိတ္ဆိတ္မႈကေန၊ မင္းသိေနၿပီးသားပါေလ၊
မင္းထံပါး
ကိုယ့္စကားသံဟာလမ္းေလၽွာက္ထြက္လာတယ္။ ။

(Paul Auster ရဲ႕ White Nights)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>