အသြားအျပန္ေတြမွာလည္း ေရလိုက္ငါးလိုက္ ရွိၾကတယ္

မင္းငါ့ကို ခါးခဲ့ၿပီးမွ
အဲဒီအခါးမွာပဲ မင္းဟာ

ငါ့ရဲ႕အမွန္ကို မင္းရဲ႕အမွားနဲ႔
ေဘးတိုက္ႀကီး စီရင္ခ်လိုက္တာ

ေတာင္ေပၚတက္ရဖို႔
လိမ့္က်သြားတဲ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ပဲ

လူသူမရွိ ေလခၽြန္ရင္း
ဆင္းဆင္းေကာက္ခဲ့ရ

ျပန္ျပန္တြန္းတင္ခဲ့ရလို႔ ပခံုးေတြ နဲ႔ရတာ

ေမးခြန္းတစ္ခုဟာ
ေနာက္ေမးခြန္းတစ္ခုကို

ေက်ာစမ္းဖို႔ ပခံုးဖက္တာ
မင္းထိုးမယ့္ေနရာကို ငါကိုယ္တိုင္

ထိုးကြင္းျပခဲ့တာ
လတၱီက်ဳ ဘယ္ေလာက္ ေလာင္ဂ်ီက်ဳ ဘယ္သစၥာ

ေရွးေဟာင္းပုထိုးေတြမွာလည္း
ေသြးနံ႔ ညႇီခဲ့တာ

ဒီတစ္ေၾကာင္းဆြဲမ်ဥ္းကို ငါ
ေကြ႕ခ်ပစ္လိုက္တယ္

ေလကုန္ေနတဲ့ အရပ္မွာ
ေလကို တဟုန္ထိုးစီးပါေလ

ခိုင္မာတဲ့ေလွခါးထစ္ေတြ ငါဆင္းလာေနတယ္

ပုရပိုက္ေပၚက အကၡရာအစ
ငါျပန္ရွာေနတာျဖစ္တယ္

ငါ့ခ်ိဳၿမိန္မႈမွာ မင္းသကာလာတူးလည္း
မင္းအတြက္ ဘာထူးမယ္မထင္ဘူး

မင္းမျမင္ဘူးတာ
မင္းျမင္ဘူးမွာမဟုတ္ဘူး

ရူးၿပီးေသတဲ့အဆင္ေတြထဲမွာ မင္းဟာ အစမဟုတ္ဘူး

ငါ့သံသရာကုန္ ငါကူးရင္း
ငါ့အလင္းအေမွာင္ကိုပဲ ငါေဖာင္ဖြဲ႕ရမယ္

ငါ့ေရလမ္းေၾကာင္းမွာ မင္းေကာေျမဟာ
အက္ေၾကာင္းေတြ ပတ္ၾကားက တစတစ

ငါ့ဆီမွာ ငါမရွိေတာ့တဲ့ သီးမွည့္ေႂကြခ်ိန္မွာ
မင္းဟာလည္း မင္းရွိေသးသလား အလန္႔တၾကား

အေျဖဟာ ေမးခြန္းကို ဖြဲ႕ထံုးျပန္စစ္ေနခ်ိန္မွာပဲ
မင္းဟာ ငါ့အလကၤာထဲ ျပီးသြားမယ္

ငါ့ရိုးရာ ငါ့ကိုယ္ပြား
— မင္းကိုမင္း ငါ လို႔ မင္းထင္ခဲ့တာ —

မင္းလင္းရင္ ငါဟာမင္းရဲ႕အရိပ္ေပါ့
မင္းေမွာင္ရင္ေတာ့

ငါ့လက္ထဲပဲ မင္းျပန္သက္ဆင္းရလိမ့္မယ္

ငါဟာမင္းရဲ႕
ခါးသီးတဲ့ စီရင္ခ်က္ပဲ ျဖစ္တယ္လို႔

ငါမေျပာဘူး
ေျပာျပန္ရင္လည္း ေျပာစရာလိုမွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး

ဒီငုတ္တိုင္မွာ ငါလည္း ဘုရားစူး။ ။

ဇယလ
၁၈ ေဖ ‘၁၇

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>