ကဗ်ာအေၾကာင္းေျပာပါတယ္ (၁၁)

‘အသစ္’အေၾကာင္းေျပာပါတယ္။ အသစ္ေရးခ်င္တယ္လို႔ လာေျပာရင္ ဘာလို႔သစ္ခ်င္ရတာလဲလို႔ပဲ ျပန္ေမးပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ရွိရင္းစြဲ ကဗ်ာက ေဟာင္းသြားလို႔လား။ ရွိရင္းစြဲ ကဗ်ာအေဆာက္အအံု အင္စတီက်ဴးရွင္းေတြ ေဟာင္းသြားလို႔လား။ ရွိရင္းစြဲ ကဗ်ာေဗဒေတြ ေဟာင္းသြားလို႔လား။ ဘာမွမေဟာင္းရင္ ဘာလို႔’သစ္’ခ်င္ရတာလဲ။

‘အသစ္’ လို႔ေျပာရင္ ဒြိစနစ္ေခါင္းထဲစြဲၿပီး ဆန္႔က်င္ဘက္ကို ‘အေဟာင္း’ လို႔ျမင္တတ္တာဟာ အႏုပညာမွာေတာ့မမွန္ပါဘူး။ အႏုပညာမွာ ‘ရွိရင္းစြဲ’ နဲ႔ ‘အသစ္’ပဲရွိပါတယ္။ ‘အသစ္’ဟာလည္း ကာလတစ္ခုမွာ’ရွိရင္းစြဲ’ရဲ႕ အၿမိဳခံရတဲ့အတြက္ ေနာက္ထပ္ ‘အသစ္’ကို ထပ္လုပ္ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ‘အသစ္’နဲ႔ ‘ရွိရင္းစြဲ’ရဲ႕ ဆက္ဆံေရးဟာ အျမဲ မူလ — ပဋိ — သမူဟ သေဘာပါပဲ။’အသစ္’ရဲ႕ မူလအယူအဆေတြ အေတြးအေခၚေတြဟာ ‘အစြန္းေရာက္’ အဆင့္ကေန လက္ခံႏိုင္တဲ့အဆင့္ ေရာက္သြားရင္ ဒါဟာ ‘အသစ္’ရဲ႕ နိဂံုးခ်ဳပ္ျခင္းပါပဲ။

ေပါင္းန္ဒ္ရဲ႕ Make it new ကို ကိုးကားတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေပါင္းန္ဒ္ေျပာခဲ့တဲ့ စကားလံုး(၃)လံုး make ၊ it ၊ နဲ႔ new ဟာ ဘာေတြကို ဆိုလိုတာလဲ။ ‘ယင္း’ ကို ‘အသစ္ ျဖစ္ေအာင္’ ‘ျပဳလုပ္’ မွာ ‘ယင္း’ဟာ ဘာလဲ။ ကဗ်ာလား။ ကဗ်ာေရးနည္းလား။ ကဗ်ာဆိုင္ရာ အေတြးအျမင္ အသိအတတ္ပညာျဖစ္တဲ့ ကဗ်ာေဗဒလား။ ပစၥည္းလား။ နည္းလား။ အေတြးအျမင္လား။ ကဗ်ာအသစ္ လံုးလံုးႀကီး ျဖစ္ခ်င္တာလား။

‘အသစ္ျဖစ္ေအာင္’ ဆိုတာက ရွိရင္းစြဲမွာလည္း မရွိ၊ ေရွးယခင္ အစဥ္အလာမွာလည္း မရွိခဲ့တာကို ဆိုလိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ‘အသစ္’ျပဳလုပ္ျခင္းမွာလည္း မိုးေပၚကက်လာတာ မဟုတ္ပဲ ‘ျပဳလုပ္’ရတဲ့ကိစၥ ရွိပါတယ္။ ‘အသစ္’ျပဳလုပ္တဲ့ ေနရာမွာလည္း ‘ဆန္းသစ္မႈ’နဲ႔ ‘တီထြင္မႈ’ဆိုတာ ရွိပါတယ္။ ရွိၿပီးသားထဲက ယူသံုးၿပီး သစ္ေအာင္လုပ္တာ ဆန္းသစ္မႈ၊ လံုးဝမရွိဘူးတဲ့ဟာကို ရွိလာေအာင္လုပ္တာ တီထြင္မႈ။ တီထြင္မႈနဲ႔ တြဲလာတာက စမ္းသပ္မႈ။ ၂၀ရာစု ျမန္မာကဗ်ာမွာ ေခတ္စမ္းရဲ႕ ေလးလံုးစပ္ဟာ ဆန္းသစ္မႈ။ ေမာ္ဒန္/ေခတ္ေပၚရဲ႕ ကာရံမဲ့ကဗ်ာဟာ တီထြင္မႈ။ အဲဒီေတာ့ ‘အသစ္’လုပ္ခ်င္ရင္ ဆန္းသစ္ခ်င္တာလား၊ တီထြင္ခ်င္တာလား ဆိုတာလည္း သိထားဖို႔က လိုပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုကကာလ၂ခုရဲ႕စံုရပ္နဲ႔ဆိုင္ပါတယ္။ သမိုင္းေၾကာင္းျဖစ္ေပၚဖြံ႕ၿဖိဳးလာမႈ (‘တိုးတက္’တာမဟုတ္ပါ။အႏုပညာမွာပိုမိုဖြံ႕ၿဖိဳးလာတာပဲရွိၿပီး’တိုးတက္’လာတယ္ဆိုတာမရွိပါ) နဲ႔ ပစၥဳပၸန္အေနအထားတို႔ျဖစ္ပါတယ္။ ပစၥဳပၸန္အေနအထားဟာ မၾကံဳစဘူး တိုးတက္ေနတာ ျငင္းလို႔မရပါဘူး။သမိုင္းေခတ္၊ လူမႈစီးပြားယဥ္ေက်းမႈေခတ္၊ အဆင့္ျမင့္နည္းပညာေခတ္၊ ပညာေခတ္၊ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္းနဲ႔ ကြန္ဆယူမာရစ္ဇင္မ္ ေခတ္ႀကီးဟာ မၾကံဳစဘူး အံ့ဩစရာပါပဲ။ လက္ထဲ ဟန္းဖံုးေရာက္လာတာနဲ႔ ကမၻာႀကီး ေျပာင္းလဲသြားသလိုပါပဲ။ အသိသစ္၊ အျမင္သစ္၊ ေတြ႕ၾကံဳခံစားမႈသစ္ေတြကေန အေတြးအေခၚ၊ အေျပာအဆို၊ အျပဳအမူေတြပါ လိုက္ေျပာင္းကုန္ၾကတာ အမ်ားႀကိဳက္ ေဖ်ာ္ေျဖေရးနယ္ပယ္မွာဆို ကိုးရီးယားစီးရီးကေန ျမန္မာအိုင္ေဒါလ္အထိပါပဲ။မေနာကလည္းေဟာ့တ္။ ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ကလည္း ဒင္တာမွ ဘာဒင္သလဲမေမးနဲ႔။ လူငယ္ေတြရဲ့ ေနထိုင္မႈဟန္ႀကီးတစ္ခုလံုး ေျပာင္းသြားတာ။

ဟုတ္ပါၿပီတဲ့။ အေၾကာင္းအရာကို ျပန္သြားရရင္ ေခတ္လူငယ္က ေခတ္ရဲ႕ရိုက္ခတ္မႈကေပးလိုက္တဲ့ ေတြ႕ၾကံဳခံစားမႈ အမ်ိဳးအစားအရ၊ အလ်ဥ္အရ၊ လက္ငင္းအက်ိဳးသက္ေရာက္လိုမႈအရ၊ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားလိုမႈအရ၊ ‘ဘီးၾကဲ’ေတြနဲ ႔မတူကြဲျပားလိုမႈအရ စတာေတြနဲ႔ႏြယ္ၿပီး သူတို႔နဲ႔ကိုက္ညီတဲ့၊ သူတို႔ရင္ခုန္တဲ့၊ သူတို႔ရဲ႕ေတြးေခၚဆင္ျခင္မႈနဲ ႔သူတို႔ရဲ႕ ဘာသာစကားနဲ႔ ေရးသားတဲ့ကဗ်ာ(‘သစ္’)ေတြ လိုခ်င္လာတာ မဆန္းပါဘူး။ အထူးသျဖင့္ လြတ္လပ္စြာ ေတြးေခၚဖြင့္ဟေျပာဆိုခြင့္ ေတာ္ေတာ္ေလးရလာတဲ့ ဒီေန႔ေခတ္။

ေခတ္ေျပာင္းလို႔ကဗ်ာေျပာင္းတာမဟုတ္ပါဘူး။ကဗ်ာဆရာ(ေတြ) ရဲ႕ကဗ်ာကိုေျပာင္းလိုက္မႈၾကာင့္ကဗ်ာဟာေျပာင္းလဲခဲ့တာ/ေျပာင္းလဲတာျဖစ္ပါတယ္။ ကဗ်ာအေၾကာင္းဘာမွမသိသူေတြဟာ
ကဗ်ာကိုမေျပာင္းႏိုင္ပါဘူး။ ကဗ်ာအေၾကာင္းတီးမိေခါက္မိရံုမက ကိုယ္တိုင္လည္းကဗ်ာထဲစဥ္းစားေတြးေခၚသြားလာေနထိုင္သူျဖစ္ဖို႔လိုပါတယ္။ ကဗ်ာရဲ႕သမိုင္းလမ္းေၾကာင္းကိုသိဖို႔လိုပါတယ္။ လက္ရွိေရာက္ရွိေနတဲ့ကဗ်ာကာလအေနအထားနဲ႔လက္ရွိေရးေနၾကတဲ့ကဗ်ာေတြကိုႏွံ႔စပ္ဖို႔လိုပါတယ္။ ကိုယ္တိုင္ဟာကဗ်ာေရးသူဆို ကိုယ့္ဇစ္ျမစ္ကိုယ္သိဖို႔လိုပါတယ္။ကိုယ္ဘယ္ကလာတယ္ဆိုတာ ကိုယ္သိဖို႔လိုပါတယ္။အဲလိုသိၿပီးမွအသစ္လုပ္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ဘာကိုသစ္မွာလဲ။လိုင္းဖြဲ႕စည္းပံုကအစကဗ်ာပစၥည္းေတြသံုးစြဲမႈအလယ္၊ကဗ်ာပုဒ္ဖြဲ႕စည္းတည္ေဆာက္မႈဒီဇိုင္းအဆံုးလား။ ေနာက္ခံ ကဗ်ာေဗဒသိမႈခိုင္ခိုင္မာမာရွိရဲ႕လား။ၾကားဘူးနားဝ၊ျဖတ္သြားျဖတ္လာျမင္ဘူးရံုနဲ႔ ‘စမ္း(ရမ္း)’ လုပ္ခ်င္တာလား။ဘာေၾကာင့္သစ္ခ်င္ရတာလဲဆိုတာကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ေသေသခ်ာခ်ာ သိရဲ႕လား။ ေရးနည္းအသစ္ေတြ ေပၚလာလို႔ နည္းကိုသာျမင္ၿပီး ေနာက္ကြယ္သီအိုရီေတြ၊ ျဖစ္ေပၚလာမႈသမိုင္းေၾကာင္းေတြ၊ပတ္သက္ရာကဗ်ာေဗဒေနာက္ခံ ေတြမသိပဲေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးေရးလာရာကအခ်ိန္တစ္ခုမွာ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ မသိေတာ့တာ၊ ကိုယ့္ကို ဘယ္လိုကဗ်ာအမ်ိဳးအစားေရးသလဲလို႔ ေမးရင္ မေျဖတတ္တာ၊ ရွိရင္းစြဲကဗ်ာေတြနဲ ႔ကိုယ့္ကဗ်ာ ဘာေတြကြာလဲ ေမးခံရရင္ လွည္းအ,ေခြးနင္း(လွည္းကလည္းအ၊ ေခြးကလည္းတက္နင္း) ျဖစ္ရတာမ်ိဳးေတြ။

အသစ္ျပဳလုပ္တာကို ကၽြန္ေတာ္လံုးဝလိုလိုလားလား ေထာက္ခံအားေပးပါတယ္။ကိုယ္တိုင္လည္း တတ္ႏိုင္သေလာက္ ႀကိဳးစားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အလြယ္တကူလုပ္လို႔ေတာ့ မရဘူးလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ပရိသတ္ကို ထားပါဦး၊ ကဗ်ာဆရာေတြကိုယ္တိုင္ ကဗ်ာဆိုင္ရာဥာဏ္ရည္ေတြ၊ ေလ့လာဆည္းပူး စုတုျပဳမႈေတြ၊ ကဗ်ာရဲ႕ အႏုပညာဆိုင္ရာ သိမႈတတ္မႈေတြ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ ျမင့္လာမွ ကဗ်ာအသစ္တစ္မ်ိဳးမ်ိဳး ျဖစ္ေပၚလာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

အေရးအႀကီးဆံုးကေတာ့ အႏုပညာရွင္ရဲ႕ စိတ္ေနသေဘထားကို ေမြးျမဴေနထိုင္က်င့္ၾကံဖို႔ပါပဲ။ အဲသလိုဆို သစ္စရာေတြဟာ အလိုလိုျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။

စဥ္းစားမိတာေျပာပါတယ္။
ကဗ်ာအေၾကာင္းေျပာပါတယ္။

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>