ေလ့လာေရးခရီး

အရာရွိႀကီးကိုဂုဏ္ျပဳဖို႔ တစ္ရြာလံုးရဲ႕
တစ္ေကာင္တည္းေသာ လက္က်န္ႏြားကို
သတ္လိုက္တယ္။ အပ်ိဳေျမႇးေတြကေတာ့
အပိုလက္ေဆာင္ေပါ့။ သမိုင္းရဲ႕ လွိုင္းေတြလား
ႏြားလည္ၿမိဳကေသြးပန္းထြက္တာ ကေလးေတြရဲ႕
မ်က္ႏွာေတြေပၚ ျဖန္းသြားတယ္။ ရန္သူ႔နယ္ေျမဟာ
ကိုယ့္အိမ္ကိုယ့္ယာလိုပါပဲ။ စာရြက္စာတမ္းေတြ
ျပႏိုင္ရင္ ဘယ္ဆိုင္မွာမဆို ေသာက္ႏိုင္တယ္။
ေခါင္းေဆာင္ေတာ္ျမတ္ႀကီးရဲ႕ႀကီးမားတဲ့
ပံုတူမ်က္လံုးေတြေအာက္မွာ။ ဆင္းရဲစုတ္ခ်ာတဲ့
လမ္းေပၚမွာ မာစီးဒီးအနက္ႀကီးတစ္စီး မွန္လံုပိတ္
အလံတလူလူနဲ႔ ျဖတ္ေမာင္းသြားတယ္။ ဖံုထူထူ
စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈဆီသို႔။ ‘ေဟာဒီေက်ာက္တံုးေတြ
ေအာက္မွာ ငါတို႔ရဲ႕ အမ်ိဳးဂုဏ္ ဇာတိဂုဏ္။ ပင္လယ္ေရ
မ်က္ႏွာျပင္ အျမင့္ ၃,၉၅၀ေပရွိတဲ့ ‘ႏွင္းပြင့္ေတာင္တန္း’ဟာ
ငါတို႔ရဲ႕ ဘယ္ေတာ့မွ အရွံုးမေပးျခင္းပဲ’။ ေက်ာင္းထဲက
ကေလးေတြရဲ႕ သံၿပိဳင္ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္း။ သံဆူးႀကိဳးကို
ေန႔စဥ္နပ္မွန္ေအာင္ စားရတယ္။
ဘယ္သူေတြ အိမ္ေထာင္က်လို႔ ဘယ္သူေတြ ကြယ္လြန္
သတင္းပဲ ၾကားရတယ္၊ သြားၾကည့္လို႔ မရဘူး။
ေရာက္ရွိရာမွာ ရရွိရာနဲ႔ ဘဝလုပ္ၾကတယ္။ ယံုၾကည္မႈကေတာ့
အစြန္းရဲ႕ ဟိုဘက္ေရာက္ပဲ။ ဒါနဲ႔ အသက္ရွင္ၾကတယ္။
ငါတို႔ၿမိဳ႕ေတာ္ဟာ ႏိုင္ငံတကာေပါက္ေဈးနဲ႔ ဘယ္လာက္။
အသစ္အဆန္းေတြႀကိဳက္တယ္။ ေခတ္မီဖြံ႕ၿဖိဳးေသာ။
အခ်ိန္မေရြး ပိတ္လို႔ရတဲ့ အခြင့္အေရးေတြ။
ေလးလေျမာက္မွာ တရားေသာစစ္ႀကီး ၿပီးသြားတယ္။
အရပ္သား ေလၽွာ့ေလၽွာ့ေပါ့ေပါ့ ၂၀,၀၀၀ ေသတယ္။
အဲသလို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာဖို႔ လူေတြမဝံ့ခဲ့ၾကဘူး။
ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆိုင္းထိုးၿပီးမွ စစ္တပ္ဟာ
ကလဲ့စားေခ်ေတာ့တယ္။ ရြာလံုးကၽြတ္ပဲ။
ကုတ္အက်ႌေပၚကဖုန္ေတြ ခါလိုက္ေတာ့ တိုင္းျပည္ရဲ႕
ေရွးအတီေတရာဇဝင္ဟာ ဘြားကနဲ ေပၚလာတယ္။
ဧည့္လမ္းညႊန္အမ်ိဳးသမီးဟာ
ပန္းျဖဴတစ္ပြင့္ ခူးလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔
ဗမာမွာေတာ့ ေလးကၽြန္းစၾကာနဲ႔ တူတယ္။
‘ဒယ္လာခရြားပန္း— လက္ဝါးကပ္တိုင္ရဲ႕ပန္းေပါ့။
ေနဝင္တာနဲ႔ အလိုလို အနီေရာင္ေျပာင္းသြားတယ္။’
ပန္းကို သူမရဲ႕ စိုဝန္းတဲ့ႏႈတ္ခမ္းမွာေတ့ၿပီး
မ်က္လံုးျပာေတြနဲ႔ ပင္လယ္ကို ေငးသလို
ကၽြန္ေတာ့္မ်က္လံုးထဲ တိုးဝင္တယ္။ ။

ဇယလ
၂၃ စက္တင္ဘာ ‘၁၅

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>