ငါဟာ ပဋိပကၡ

ေရးၾကည့္လိုက္စမ္း ငါဟာ ပဋိပကၡ
ဖတ္ၾကည့္လိုက္စမ္း ငါဟာ ပဋိပကၡ
ရင္ဘတ္ေတြ လိင္အဂၤါေတြ ေျခသည္းေတြ
အစင္းရွိၾကြက္သားေတြ အေရျပားေတြ
သြားေတြ အရိုးေတြ အရြတ္ေတြ
ေရသူမထင္လို႔ဖမ္းလာတာ
လင္းပိုင္ျဖစ္ေနတဲ့ သတင္းေတြ
ငါဟာဆြဲပိုက္ျဖစ္ေနသလို
ခံစားမွဳဗဟိုျပဳကဗ်ာဆန္မွဳနဲ႔
ဘာသာစကားဗဟိုျပဳ တည္ေဆာက္မွဳၾကားမွာ
ငါေတြတံတားထိုးၿပီး ငါေတြျဖတ္ကူး
ေခ်ာက္ကမ္းပါးေအာက္မွာ က်ေသေနတဲ့ ငါအေလာင္းေတြ
ငါဟာ မၾကာခဏ ေပါက္ကြဲေနတာ
အစိပ္စိပ္အမႊာမႊာ ငါေတြ ငါေတြ
ဒါဟာ ငါဗဟိုျပဳေရာမႏၱိကလစ္ရစ္ မဟုတ္ဘူး
ဖြင့္အန္ဝန္ခံကဗ်ာရဲ႕ အနာေတြ ထုတ္လွန္းေနတာလည္း မဟုတ္ဘူး
သူမပါးစပ္ေႏြးထဲ ငံုခဲထားတဲ့
ငါ့လက္ေခ်ာင္းစိုစြတ္မွာ ငါေတြ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ အျမႇဳပ္ထ
ဒါဟာ သကၠာယဒိ႒ိဆိုတာလည္း ထင္မွတ္ထားလ်က္နဲ႔
လူဟာ ေရွ႕ေနာက္မညီမွဳမ်ားစြာရဲ႕ အထုပ္အပိုးေလး
ဆိုတာလည္း တစ္ခါတုန္းက ဖတ္ဖူးထားလ်က္နဲ႔
ဘာသာစကားနဲ႔ ငါ အာရံုခံစားသလို
ဘာသာစကားကို ငါ အာရံုခံစားျပန္တယ္
ဘာသာစကားေရာင္စဥ္မွာ ခုနစ္ျဖာမကတဲ့ ငါေတြ
တစ္ငါနဲ႔ တစ္ငါၾကားကလည္း ဘယ္ငါမွ
ျဖစ္မလာတဲ့ ၾကားငါေတြ
ဘယ္တံငါမွ မမိတဲ့ ၾကားငါးေတြ
ငါးေတြၾကား ျခားနားစြာ ကူးခတ္သြားလာေနငါေတြ
ငါတစ္ခုဟာ ႏွလံုးေရာဂါနဲ႔ ေသဆံုးတယ္
ငါတစ္ခုဟာ HIV ေပါ့စတစ္နဲ႔ ေသဆံုးတယ္
ငါတစ္ခုဟာ ဦးေဏွာက္ေသြးေၾကာျပတ္ၿပီး ေသဆံုးတယ္
ငါတစ္ခုဟာ လည္ေခ်ာင္းကင္ဆာနဲ႔ ေသဆံုးတယ္
ငါတစ္ခုဟာ အယ္လ္ဇိုင္းမားနဲ႔ ေသဆံုးတယ္
ငါ့အိမ္လို႔ ထင္မွတ္ရတဲ့ ခႏၶာထဲမွာ
ေလေဟာင္းေလာင္းေတြ လန္ေနတယ္
အေရာင္ေတာက္တိုင္းဟာ
အေရာင္ေတာက္တဲ့ တစ္ခုခုေပါ့
ငါဟာ ေရႊေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး
ဓနရွင္ေပါက္စ ပညာတတ္လူလတ္တန္းစားဉာဥ္နဲ႔
စိတ္ကူးယဥ္ ဘိုဟီးမီးယန္းကမ္းေျခမွာ
သြားအပန္းေျဖ ေရကူးသူ
လယ္သမားနဲ႔ မတူတဲ့ ငါ့ေျခေတြ
အလုပ္ၾကမ္းသမားနဲ႔ မတူတဲ့ ငါ့လက္ေတြ
ငါရွက္ေနရမလား ေျပာပါ
ျပည္သူကို ကိုယ္စားမျပဳတဲ့ ငါ့ေသြးေတြ
ငါ့ေသြးေႏြးသတၱဝါ
ငါ့ႏို႔တိုက္သတၱဝါႏွလံုးသား
အယူဝါဒအရ စာနာမွဳအသိစိတ္နဲ႔ တဒိတ္ဒိတ္
မၾကည္လင္ေပမယ့္ ခ်စ္ေနတာလို႔ ငါဘာလို႔ ညာရမလဲ
မၾကည္လင္ေပမယ့္ ၾကည္လင္ရတဲ့ ဘာသာစကား နယ္ပယ္အသီးသီးဟာ
ငါေတြ ငါေတြကို ျပဳလုပ္ၿပီး ငါ့ကို တပ္ဆင္တယ္
‘မေျပာင္းေရႊ႕ရ’ ‘မလဲလွယ္ရ’ ‘မဖ်က္ဆီးရ’ ေတြနဲ႔
ငါေတြကိုလည္း ငါေတြနဲ႔ ရန္တိုက္ေပးထားတယ္
ငါဟာ ပဋိပကၡ
ေျပာၾကည့္လိုက္စမ္း
ငါဟာ ပဋိပကၡ
ငါဟာ မူလမဟုတ္ဘူး
ငါဟာ သမူဟ မဟုတ္ဘူး
ငါဟာလည္း သင့္လိုပဲ ဘယ္သူမွမဟုတ္ဘူး
ငါဟာလည္း သင့္လိုပဲ သာမာန္လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ တန္ဖိုး မေလ်ာ့ပါဘူး
ညအိပ္ရာ ဘယ္ငါ အရင္ဝင္ၿပီး
မနက္အိပ္ရာ ဘယ္ငါ အရင္ထသလဲ
ႀကိဳးေတြလိမ္ေနတဲ့ စိတ္ရုပ္ေသးေလးတစ္ခု
ငါရဲ႕ စုစည္းလိုတဲ့ ဆႏၵစက္ဟာ ေန႔စဥ္ေလာကရဲ႕ လႊစက္နဲ႔ပဲ
အဲဒါ ဘာအလကၤာေျမာက္သလဲ
ေန႔စဥ္ဆံုစည္းေနရတယ္
ငါမရွိေတာ့တဲ့ အခြံေဟာင္းတစ္ခုထဲမွာ
တျခားငါတစ္ခုက လာဝင္ခိုေနတယ္
အေမွာင္ထဲကေန ငါ့ကိုျပဴးၾကည့္
ငါဟာ တစ္ခု တစ္ေကာင္ တစ္ေယာက္
ငါဟာ ပဋိပကၡ
ငါသိတဲ့ အသိဆိုတာလည္း
အျမဲျမက္ရိုင္းေတာၾကီးပဲ
အားကိုးစရာ ဘာသစ္ပင္ႀကီးမွ မရွိဘူး
ဘာငွက္တစ္ေသာင္းမွ မရွိဘူး
ပုရြက္ဆိတ္ေတြ၊ ပလူေတြ၊ ျခေတြ
ေျမႊပါးကင္းပါးေတြ တက်ိက်ိ
ဒါေပမယ့္ လံုၿခံဳစိတ္ခ်ရတဲ့
လူမွဳကိုယ္က်င့္တရား စံျပတံဆိပ္ႏွိပ္လို႔
အစ္ေနတဲ့ဇတ္ကို တစ္တတေနတဲ့
အဇၥ်တၱနဲ႔
ခံစားမွဳရဲ႕ ကန္႔သတ္အမွဳတြဲထဲမွာလည္း
ငါဟာ ေတာက္ေလွ်ာက္ မတ္တပ္ရပ္စီးရ
အခြင့္ထူးခံ ခံစားမွဳထဲ ‘ဝင္ေရာက္ခြင့္မျပဳ’
နာက်င္တာေတြ မေရးခ်င္ေပမယ့္
နာက်င္စြာပဲ ေရာက္ေရာက္လာတဲ့
နာက်င္မွဳရဲ႕ အေသြးအသား
ငါ့ကိုလည္း အယူဝါဒနဲ႔ ဖတ္လို႔ရပါတယ္
ဒါေပမယ့္ ငါဟာ မူလ မဟုတ္ဘူး
ငါဟာ သမူဟ မဟုတ္ဘူး
ငါဟာ ပဋိပကၡ
ငါဟာ စာသားေတြနဲ႔ စပ္ခ်ဳပ္ထားတဲ့ ပဋိပကၡ

ေဇယ်ာလင္း

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes:

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>